บทที่ 1
เจ็บชะมัด! เธอลูบก้นเบาๆเอามือยันพื้นดันตัวเเล้วยืนขึ้นเเบบรักษามาดของเทพเเต่ถ้ามีคนมาเห็นภาพเธอลงจอดเมื่อกี้ล่ะก็.. รู้ถึงไหนอายถึงนั้น! ฉันเป็เทพสูงสุดเลยนะ ว่าเเต่เธอมาอยู่ที่ไหนกันล่ะเนี้ย
เธอหันซ้ายหันขวาก็เจอเเต่ต้นไม้สีเขียวหญ้าสีเขียวเเหงสิ่ ถ้ามันเป็สีเเดงคงจะน่าใ
มายก็อช! ไม่น่าเผลอตัวเลยเรา นิ้วมันดันว่างซะได้เเต่มันก็เกินไปที่เอ๋อไปวาดสัญลักษณ์เคลื่อนที่ซะได้ เเต่ไม่เป็ไรไหนๆก็มาเเล้วขอสุดๆไปเลยเเล้วกัน!
เเซ่กๆ เเซ่กๆ
เสียงพุ่มหญ้าขยับเขยื้อนทำให้ฉันหันไปมองก็เห็น
งู
งูั์ซะด้วย เอ๊ะ? เเต่จะงูก็ไม่ถูก มันมีกรงเล็บสีทองยาวสีเข้มส่วนลำตัวเเละหนวดของมันเป็ทองอ่อน ส่วนดวงตาสีทองเหมือนกัน อะไรจะทองท๊องทองขนาดนี้นะพ่อคุณ
"ใครกันกล้าเข้ามาถึงสวนหน้าบ้านข้า!" งูทองผงาดเสียงออกมาเสียงดังสนั่น เเต่หารู้ไม่งูกำลังเจอกับผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของสิ่งมีชีวิตทั้งปวง
"โทษที หลงมาน่ะไม่ว่ากันใช่มั้ย" เธอมองด้วยความที่ว่าเราก็ผิดที่มาผิดที่ผิดทางทำตาแป๋วใส่คู่สนทนา
"เ้ามนุษย์น่าโง่ เหตุผลนี้หลายคนเเล้วที่หลงเข้ามา! หึ.. เเต่เ้าโชคร้ายหน่อยที่มาเจอเ้าบ้านอย่างข้าเเทนที่จะเป็ยามเฝ้าบ้าน" งูทองมองฉันด้วยสายตามองเหยื่อที่น่าอร่อย
"โถ่.. เ้างูฉันเองก็ไม่รู้ว่าที่ตรงนี้เป็ของเ้า" เธอถอนหายใจออกมา จะทำไงได้เล่าก็เธอไม่รู้จริงๆ
"มนุษย์! เ้าว่าใครเป็งู! ข้าน่ะเป็ถึงัทองหัวหน้าเผ่าัที่เก่งกาจที่สุดในโลกเลยนะ!" งูทองส่งเสียงฟึดฟัดไม่พอใจอย่างมากที่เธอกล้าว่าเขาเป็งูชั้นต่ำ มันเลยง้างปากออกมาเเล้วรวบรวมพลังสีทองมีประกายอย่างน่าหลงใหลถูกส่งออกมาจนเป็ลูกใหญ่เท่ารถม้าคันนึงเลยทีเดียว มันถูกพุ่งมาหาหญิงสาว
เธอเปรยตามองเเล้วกระดิกนิ้ว เเสงนั้นหายไปเเบบไร้ที่ไปอย่างไม่น่าเชื่อ!
"จะ เ้า! ทำอะไร" ัผู้เคยเชื่อมั่นในพลังตัวเองมาตลอด พอมาเจออย่างงี้ทำเอาเสียความมั่นใจ เรียกว่าเเคว้นนึงโดนที่มีสิทธิ์หายไปอย่างไม่หลงเหลือซากเเต่เธอคนนี้ยังไม่ขยับ เพียงเเค่เปรยตามองอย่างงั้นหรอ!
"ก็เเค่ัปะ? พี่อุตส่าห์ขอโทษดีๆ โห่ ทำตัวอย่างงี้" เธอยกนิ้วชี้ขึ้นมากระดิกไปซ้ายขวาเชิงว่าไม่ดีเลยอย่างน่าหมั่นไส้
"เ้าเป็ใครกัน?!" ัตะคอกเสียงดัง
"หูพี่จะเเตก ไม่นะๆ" เธอเอามือปิดหูเธอเคยชินกับการแทนตัวเองว่าพี่
อยู่ดีๆ เหมือนัไม่รู้จะทำตัวยังไงดี พออยู่ในร่างนี้มันก็... เขามาเพื่อขู่
ถ้ามองในมุมสูงคือหางเขาสลับไขว้ต้นไม้ข้างบ้านไปมาเพราะลำตัวเขายาวเกินไป ก็เลยกลายร่างเป็ชายหนุ่มผมสีทองตาสีทองในชุดสีขาวอย่างน่าหลงใหล หน้าตาเป็สันเป็คม ความเป็เพศชายมันโชยมา
จากที่จีน่าเธอเปรยตาเเบบเกียจคร้านเบิกโพล่งอย่างใ
ใบหน้าได้รูปไข่ขาวนวล ปากสีชมพูตุ่ยน่าจุมพิต ดวงตาเหมือนห้วงเเห่งการดูดกลืน ผิวขาวรูปร่างสูงโปร่งแต่ไม่เกินอกชายหนุ่มด้านหน้า บอกได้เลยว่าตอนนี้…..
ขอสักทีจะขยันขยับเลยทีเดียว
ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาใกล้เธอในระยะที่พอดีสำหรับการสนทนา ชายหนุ่มมองประเมินหญิงสาวในระยะที่ประเมินได้
"นะ นางฟ้า" เขาพูดอย่างเหม่อลอย
เขาไม่เคยเจอใครสวยขนาดนี้มาก่อนในใต้หล่าเเต่ว่ามันคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นบน์ที่เขาไปเพื่อทำธุระ เขาคิดไปสักเเปป
เขาชะงัก เพราะตอนนี้เขาจำได้เเล้วว่าเป็ใคร เป็หญิงสาวที่อยู่ในประสาทในดินเเดน์ ผู้ได้ชื่อว่าเป็เทพาหนึ่งเดียวสูงสุดในหมู่สิ่งมีชีวิต คิดได้ดังนั้นเขาเลยคุกเข่าขาข้างหนึ่งเเละก้มหัวให้หญิงสาวทันที
เธอที่พึ่งได้สติจากหน้าตาหนุ่มหล่อคนนี้เห็นเขาคุกเข่า เธอขอให้โอกาสนี้เลยละกัน ถลาตัวเข้าไปชายหนุ่มค่อยๆประคองตัวเขาขึ้น ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะพูดหญิงสาวพูดดักก่อน
"ลุกขึ้นเเล้วใช้ภาษาปกติกับเรา เราไม่้าให้ใต้หล้ารับรู้ถึงการมาของเรา" จีน่าพูดขึ้นให้ชายหนุ่มได้เข้าถึงเธอได้ง่ายๆ
"พะ ขอรับ" เขารีบกลับคำทันทีเเล้วมองหน้าหญิงสาวระยะประชิด
"เ้าจะรับบทลงโทษของเราหรือไม่ัทอง" เธอถามทำสีหน้านิ่งเข้มให้เขาเกร็งส่วนหนึ่ง
"ขอรับ ข้าจะรับ" ัทองเเอบหวาดเกรงอยู่หนักมาก
"หึ.. ดี เ้าต้องให้ข้าได้เสพพลังเ้า" เธอพูดพร้อมยิ้มเ้าเล่ห์
ัทองกำลังประมวลผลในหัวว่าประโยคที่เธอพูดหมายความว่าอย่างไร ใบหน้าเขาเริ่มเเดงขึ้นเรื่อยๆ หลังจากประมวลเเล้ว
"เเต่เ้าจะร่วมกับข้าได้เท่านั้น ห้ามมีคนอื่นที่เ้าร่วมรักด้วยคือกฎของการได้เสพพลังกับเรา" เธอยิ้ม เธอเเสกนเเล้วว่าเขายังไม่ผ่านการร่วมรัก เห็นอย่างงี้คนร่วมพันธะกับเธอมีไม่ถึงยี่สิบคนนะบางทียังไม่ถึงห้าด้วยซ้ำอย่าว่าเเต่ยี่สิบเลย เธอไม่อยากให้ใครน้อยใจเลยต้องทั่วถึงเท่าเทียมสักหน่อย
"ขะ ขอรับ" เขาตอบรับกลับมา เเต่ว่าเขาไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อนเลย อย่างที่เธอจรวจดูเเล้วจริง เพราะถ้าสกปรกกับหญิงอื่นเเล้วล่ะก็ ต่อให้ใช้หางตาเธอก็ไม่มองหรอก