กะลาตาผี

    2 ครอบครัวเหลงในยามเกิดสงคราม 1

            หล่านกลัดกลุ้มต่อความยากจนข้นแค้นที่กำลังประสบจนถึงขั้นกินไม่อิ่มนอนไม่หลับหากความจริงแล้วเ๱ื่๵๹การพนันไม่ได้ติดมาแต่ก่อน เมื่อว่างงานพรรคพวกชวนเล่นแก้เหงาเท่านั้นเล่นไปเล่นมากลายเป็๲ติดหนับ หากวันไหนไม่ได้เข้าบ่อนอารมณ์จะหงุดหงิดพาลพาโลใส่ลูกเมียเพ็ญต้องคอยหลบหนีให้ห่างมือห่างตีนเพราะรู้จักพิษสงเป็๲อย่างดีว่าเคยโดนแข้งสาดใส่จัง ๆตรงสะโพกจนร่วงทรุดนอนซมไปหลายวัน เพื่อความปลอดภัยของตัวเองเพ็ญพยายามเลี่ยงหลบไม่ยอมพบหน้าผัวอ้างว่าไปหาเก็บหัวเผือกหัวกลอยในป่ากว่าจะกลับก็มืดค่ำ เหลงก็เช่นกันบางทีเข้าป่าแต่บางคราวไปหาผวนคู่รักวัยฉกรรจ์

            ครานั้นหล่านนั่งขวางประตูเข้าบ้านได้ไม่นานก็ต้องร่วงทรุดลงไปกองกับพื้นเพราะเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลียหลังจาก อดตาหลับขับตานอนเป็๞เวลาถึงสามวันสองคืนในบ่อนถั่วโป ถ้าเบี้ยไม่เกลี้ยงกระเป๋าอย่าหมายว่าจะออกมาได้ความหวังของหล่านอยู่ที่เบี้ยในกำปั่นเสื้อผ้า เขาค้นหาจนผ้าผ่อนกระจุยแต่ไร้วี่แววเจอะเจออดคิดไม่ได้ว่าเบี้ยเกลี้ยงบ้านไปแล้วจริง ๆ หรือ เมื่อเจอหน้าลูกชายจึงเค้นถาม แต่ไม่ได้คำตอบที่พึงใจจนต้องตะเพิดด้วยกริยารุนแรง

             

            ผวนชายรูปร่างสันทัด ขอสมัครเป็๞ลูกศิษย์ของอาจารย์ขนอมหมอผีชาวเขมร ซึ่งอาจารย์ขนอมได้แยกตัวออกไปสร้างสำนักอยู่บนเนินท้ายหมู่บ้านด้วยเหตุที่ชาวบ้านไม่ชอบพวกใช้เวทมนตร์เกรงว่าจะปล่อยสิ่งไม่ดีมาใส่ทำให้มีอันเป็๞ไป ทุกค่ำคืนอาจารย์ขนอมมักท่องมนตร์คาถาต่อหน้าหัวกะโหลกผีตายโหงโดยมีผวนคอยรับใช้อยู่เคียงข้าง

            คืนนี้เช่นกันอาจารย์ขนอมพาศิษย์รักลงมาทวนคาถาที่ลานดินหน้าสำนักเสียงสวดท่องมนต์คาถาด้วยเสียงสูง ๆ ต่ำ ๆ ดังขึ้นตลอดเวลาผวนลอบมองอาจารย์ผู้มากด้วยวิชา ใบหน้าใหญ่กว้างค่อนข้างเหลี่ยม รวบผมยาวเอาไว้ตรงท้ายทอยชุดสีขาวที่สวมใส่นั้นตัดกับสีดำของลูกประคำอย่างชัดเจนช่วยเพิ่มความน่าเกรงขามมากยิ่งขึ้น ผวนเห็นว่าดวงตาทั้งสองข้างของผู้เป็๲อาจารย์ยังคงปิดสนิทจะมีแค่เพียงริมฝีปากใหญ่หนาสีคล้ำขยับขึ้นลงตามด้วยเสียงเล็ดลอดออกมาเป็๲ภาษาที่ฟังไม่รู้เ๱ื่๵๹นานเกือบชั่วโมงอาจารย์ขนอมจอมขมังเวทย์ได้ลืมตาขึ้นแล้วมองไปที่ลูกศิษย์คนโปรด

            “อ้ายผวนอ้ายผวนมานี่เร็ว”

            อาจารย์ขนอมส่งเสียงมากด้วยอำนาจลึกลับที่แฝงเอาไว้จนดังกังวานผวนรีบรับคำแล้วขยับร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามคลานต้วมเตี้ยมมาหา

            “ขอรับอาจารย์มีสิ่งใดเรียกใช้บอกมาเถอะขอรับ”

            ด้วยกิริยานอบน้อมของศิษย์คนโปรดอาจารย์ขนอมมองผวนที่มีแค่เพียงผ้าเตี่ยวสีน้ำตาลเข้มปกปิดเบื้องล่างด้วยสายตาวาววับตามด้วยเสียงหัวเราะชอบใจดังขึ้น