"ข้ามิกล้าหรอก ข้าวโพดของพวกท่านใกล้จะได้เก็บขายแล้ว"
"ไม่เป็ไรขอรับ แค่นิดหน่อยพวกข้าไม่ขาดทุนหรอก" เมื่อเห็นว่าหลิวหยางไม่กล้าเก็บ ผู้เป็ภรรยาจึงจัดการเก็บฝักข้าวโพดจำนวนหนึ่งวางไว้ที่กระท่อม
"ขอบคุณพวกท่านทั้งสองมากนะ" หลิวหยางเอ่ยขอบคุณ
"พวกท่านทั้งสองจะไปข้างหน้าต่อใช่หรือไม่เช่นนั้นก็ฝากไว้ที่กระท่อมนี้ก่อนขากลับค่อยแวะมาเอา" หลิวหยางพยักหน้าก่อนนำหัวมันออกจากตะกร้า จากนั้นทั้งสองจึงได้ออกเดินทางต่อไปผ่านป่าใหญ่ออกมาอีกฝั่งของป่าก็พบกับทุ่งนาที่มีต้นข้าวเขียวขจีเต็มทั่วท้องทุ่งจื่อรั่วเห็นดังนั้นก็ได้วิ่งเข้าไปใกล้ๆ แล้วสูดเอากลิ่นหอมของใบข้าวเข้าเต็มปอด
"นั่นเ้ากำลังทำอะไรอยู่หรือ" หลิวหยางงุนงงกับท่าทางของจื่อรั่ว
"ข้าก็กำลังสูดดมกลิ่นหอมของใบข้าวท่านไม่ได้กลิ่นอย่างนั้นหรือ" จื่อรั่วบอกพร้อมหลับตาพริ้มสูดดมเอากลิ่นหอมของใบข้าว หลิวหยางจึงได้ทำตามบ้างช่างเป็กลิ่นหอมที่สดชื่นเหตุใดเขากลับไม่เคยรู้มาก่อน ทั้งสองนั่งชมทุ่งนาข้าวเขียวขจีอยู่พักใหญ่ก่อนหลิวหยางจะเอ่ยชวนให้เดินทางต่อ
"ข้าว่าเราควรออกเดินทางต่อได้แล้วนะ เ้าจะเข้าป่ามาหาอาหารไม่ใช่หรือมัวแต่นั่งชมทุ่งอยู่นั่นแหละ"
"จริงด้วยหากท่านไม่เตือนข้าก็เกือบลืมไปเสียสนิทเลยนะเรารีบไปกันเถอะ" จื่อรั่วลุกขึ้นแล้วเดินตามหลิวหยางไป ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในป่าก่อนจะพบกับฝูงไก่ป่าที่กำลังคุ้ยเขี่ยหากินกันอย่างไม่ระวังตัวก่อนหลิวหยางจะส่งสัญญาณให้จื่อรั่วหยุดเดิน
"มีอะไรหรือเหตุใดท่านต้องหยุดเดิน" จื่อรั่วนึกสงสัยที่จู่ๆ เขาก็หยุดเดินเสียอย่างนั้น
"ข้างหน้ามีฝูงไก่ป่าเ้าอย่าเสียงดังไป" หลิวหยางพูดเบาๆ เกรงว่าฝูงไก่ป่าจะแตกตื่นไปเสียก่อน
"แล้วเราจะจับมันได้อย่างไร" จื่อรั่วมองไปข้างหน้าก็เห็นไก่ป่านับสิบตัวก่อนจะเอ่ยถามหลิวหยางแต่ก็พบกับความว่างเปล่าเมื่อหลิวหยางเดินหายไปไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมกลับไม้แหลมขนาดเหมาะมือ
"ท่านไปไหนมาหรือ"
"ข้าไปหาอาวุธมาจับไก่ให้เ้าอย่างไร ข้าพอจะหาได้แค่นี้ไม่รู้ว่าจะจับไก่ให้เ้าได้หรือไม่" จื่อรั่วยิ้มออกมาอย่างพอใจหาได้รู้ไม่ว่ารอยยิ้มนั้นกลับทำให้หัวใจหลิวหยางสั่นไหวอย่างไม่เคยเป็ ก่อนจะรีบดึงสติกลับมาแล้วมองไปยังฝูงไก่ตรงหน้า เขาเหวี่ยงไม้แหลมพุ่งเข้าไปหาไก่ตรงหน้าก่อนมันจะปักลงบนหัวไก่ตัวหนึ่งพอดีราวกับเอาไม่ไปเสียบไว้อย่างนั้น ไก่ตัวอื่นต่างก็แตกตื่นบินหนีไปคนละทิศละทาง
"โห...ท่านก็ปาแม่นเหมือนกันนะเนี่ย" จื่อรั่วเอ่ยชมก่อนจะเดินเข้าไปดูไก่ตัวนั้นที่นอนแน่นิ่งแล้วจึงหยิบมันขึ้นมาใส่ตะกร้า
"เป็ความบังเอิญต่างหาก" หลิวหยางยิ้มอย่างพอใจ
เมื่อหลิวหยางกับจื่อรั่วกับมาถึงเรือนในยามเซิน (15.00-17.00น.) ทั้งสองเดินเข้าเรือนมาพร้อมกันด้วยระยะสายตาที่มองไกลไม่ค่อยชัดทำให้ยายเฒ่าหลานอีไม่รู้ว่าอีกคนเป็ใคร
"แล้วนั่นใครมากับเ้าด้วย" ยายเฒ่าหลานอีเอ่ยถามเมื่อมองเห็นคนผู้นั้นไม่ค่อยชัด
"ข้านายอำเภอหลิวขอรับ" หลิวหยางคำนับเมื่อเดินเข้ามาใกล้
"นายอำเภอหลิว.....เอ่อ...หลานสาวของข้าไปทำเื่อันใดไม่ดีหรือเ้าคะท่านนายอำเภอถึงได้มาถึงเรือนของข้า" ยายเฒ่าหลานอีใที่เห็นว่าเป็นายอำเภอหลิวมาถึงเรือนคงต้องเกิดเื่อะไรขึ้นกับหลานสาวเป็แน่
"นางไม่ได้ไปก่อเื่อันใดไม่ดีท่านยายไม่ต้องใไป" หลิวหยางตอบด้วยรอยยิ้มสดใส
"แล้วท่านมาทำอะไรหรือเ้าคะ"
"นายอำเภอท่านไปขุดหัวเผือกกับข้ามาจ้ะยาย" จื่อรั่วชิงตอบออกไป
"นี่หลานสาวของข้าบังคับให้ท่านไปอย่างนั้นหรือ"
"ข้าเปล่าชวนนะท่านยาย นายอำเภอตามข้าไปเองต่างหาก"
"ที่นางพูดมาไม่ได้โกหกใช่หรือไม่"
"ที่นางพูดเป็เื่จริงขอรับ"
"ท่านไม่เห็นจะต้องมาลำบากอะไรกับนางด้วยเลย"
"เื่ดูแลความเป็อยู่ของราษฎรเป็หน้าของนายอำเภออยู่แล้ว"
"เช่นนั้นท่านก็อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนค่อย จื่อรั่วเ้าทำกับข้าวเผื่อนายอำเภอหลิวด้วยนะ"
"จ้ะท่านยาย เดี๋ยวข้าขอตัวเข้าครัวทำอาหารก่อนนะนายอำเภออยู่คุยกับยายของข้าไป"
"อืม..." หลิวหยางได้แต่พยักหน้ารับก่อนจะนั่งลงเก้าอี้รินน้ำชายกขึ้นดื่มแก้กระหาย
"ท่านอยากเข้าไปช่วยนางทำอาหารอย่างนั้นหรือเ้าคะ" ยายเฒ่าหลานอีเอ่ยถามเมื่อเห็นหลิวหยางชะเง้อมองไปยังด้านหลังซึ่งเป็ห้องครัว เขาได้แต่ยิ้มรับอย่างเขินๆ ราวกับรู้ความคิดของเขา
"ท่านไปเถอะคนแก่อย่างข้าอยู่คนเดียวได้" นางพอจะมองออกว่านายอำเภอคิดอย่างไรกับจื่อรั่ว หลิวหยางพยักหน้ารับก่อนเดินเลี่ยงเข้าครัวไปหาจื่อรั่วที่กำลังปรุงอาหารอยู่ด้านใน
"เหตุใดท่านไม่นั่งรออยู่ด้านนอก" จื่อรั่วหันมาเห็นหลิวหยางเดินเข้ามาพอดี
"ท่านยายให้ข้าเข้ามาช่วยเ้าทำอาหารจะได้เสร็จไวๆ ท่านหิวแล้ว" หลิวหยางเอ่ยอ้างชื่อของยายเฒ่าหลานอีออกไป
"เช่นนั้นท่านก็ช่วยหั่นผักให้ข้าก็แล้วกัน ท่านหั่นเป็ใช่ไหม" หลิวหยางพยักหน้ารับก่อนหยิบมีดมาหั่นผักที่วางอยู่บนเขียง
"หั่นแบบนี้ใช่หรือไม่" เมื่อหลิวหยางหั่นเสร็จจึงได้ถามจื่อรั่ว
"อืม...แบบนั้นแหละ" จื่อรั่วหันมามองแล้วตอบออกไปก่อนจะหันไปสนใจหม้อน้ำแกงที่กำลังเดือด เธอตักน้ำแกงขึ้นมาชิมเพื่อให้ได้รสชาติที่ถูกปากจึงได้หันมาถามหลิวหยางบ้าง
"ท่านจะลองชิมดูหรือไม่เผื่อไม่ถูกปากท่านข้าจะได้เพิ่มเติมอย่างอื่นอีก" เธอยื่นช้อนที่มีน้ำแกงให้หลิวหยางได้ชิมบ้าง
"อืม.." หลิวออกอาการประหม่าเมื่อจื่อรั่วยื่นช้อนน้ำแกงให้เขา
"อืม นี่มันอร่อยหรือว่าอย่างไร" หลิวหยางพยักหน้ารับก่อนจะหันมาหั่นผักส่วนที่เหลือ
"เสร็จแล้วเหลือผัดผักอีกอย่างท่านออกไปนั่งรอด้านนอกก่อนได้นะ" จื่อรั่วหันมาบอกหลิวหยางแล้วจึงหันกลับไปเพื่อนตั้งกระทะบนเตาเพื่อทำผัดผัก
"เดี๋ยวข้าจะช่วยเ้ายกสำรับออกไปด้านนอกก็แล้วกัน" พูดจบเขาก็จัดการเตรียมถ้วยชามก่อนจะยกออกมาวางบนโต๊ะด้านนอก
"ลำบากนายอำเภอมากแล้วเ้าค่ะ" ยายเฒ่าเอ่ยอย่างนึกเกรงใจ
"ไม่เป็ไรขอรับท่านยาย"
"ผัดผักเสร็จแล้วเ้าค่ะ ท่านยายรอนานหรือไม่เห็นนายอำเภอบอกว่าท่านหิวเลยให้เข้าไปช่วยข้าทำ"
"อ๋อ...ไม่นานหรอก เช่นนั้นเ้าก็รีบๆ ตักข้าวเลย" ยายเฒ่าหลานอีมองตาหลิวหยางก็รู้ได้ทันทีจึงได้เออออตามที่จื่อรั่วพูดหลิวหยางได้แต่ส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินอ้อมมานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
"ของท่านยายเ้าค่ะ" เธอตักข้าวสวยใส่ชามส่งให้พร้อมกับตะเกียบแล้วจึงหันมาตักข้าวส่งให้นายอำเภอบ้างจากนั้นจึงนั่งลงกินข้าว
27K
![DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614183901_85916115.webp)
