บรรยากาศภายในชั้น 1 เริ่มหนาวสั่น มือสังหารรู้สึกกลัวไปทั่วแผ่นหลังจากความกดดันที่แผ่ออกมาจากแววตาเ้าของร้านฟิตเนส ต่อให้เลเวลของพวกมันจะมากกว่ากลับถูกสายตาที่เหมือนกับเสือมองจ้องราวกับพวกมันเป็หนูตัวเล็กๆ
ความกลัวที่เกิดขึ้นเป็เพราะพลังภายในร่างหายไปหมด พละกำลังที่ลองทดสอบจากการกำมือเหลือไม่ต่างจากคนธรรมดา พวกมันจึงรู้ว่าที่นี่คือลานปะาที่ถูกเตรียมเอาไว้ฆ่าผู้มีเลเวลสูง
“ ก่อนอื่นฉันขอถามหน่อยได้ไหม ใครกันที่มันโทรมาหาฉันแล้วบอกว่าลูกสาวถูกจับ ”
เฉินห่าวมองั์ตามือสังหารพร้อมกัน ทันใดนั้นเขาก็ส่งร่างของหนึ่งในนั้นให้กลายเป็ฝุ่นเืราวกับว่าภายในร่างกายมีะเิฝังอยู่ การะเิของร่างกายเมื่อครู่เปลี่ยนร่างให้กลายเป็ละอองเืพุ่งออกไปทุกทิศทางย้อมห้องให้กลายเป็สีแดงฉาน
หัวหน้ามือสังหารกลุ่มแรกที่เข้ามาใไม่คิดว่าเ้าของร้านจะโเี้ขนาดนี้ การสังหารเมื่อครู่เขาเพียงโบกมือเบาๆก็สามารถจัดการมือสังหารที่แม้แต่มันก็ไม่สามารถตรวจสอบเลเวลได้
“ ส่วนพวกแกสองคนที่หลอกฉันไม่สมควรจะได้รับโอกาส ”
แผละ แผละ!
มือสังหารสองนายที่หลอกเขาเื่ลูกสาวร่างะเิออก แม้แต่เสื้อผ้ายังไม่เหลือสักชิ้น ทุกอย่างกลายเป็ละอองเืสาดกระจายไปทั่วจากการบีบอัดมานาในอากาศเข้าไปในร่างของเป้าหมาย
วิธีนี้เขาใช้ในโลกผู้บำเพ็ญเซียนบ่อยครั้ง หากมีระดับที่สูงกว่าศัตรูเขาสามารถควบคุมมานารอบๆแล้วบีบอัดเข้าไปในร่างเป้าหมายจนร่างะเิได้ง่ายๆ
ความหวาดกลัวเริ่มเผยบนใบหน้ามือสังหารมากยิ่งขึ้น พวกมันรู้แล้วว่าไม่มีโอกาสจัดการชายตรงหน้าได้
ภารกิจที่ต้องลงมือในเขตเล็กๆทำให้พวกมันประมาท การตามเ้าของร้านเข้ามาในตึกนึกว่าจะจบปัญหาได้กลับกลายเป็ว่าภายในตึกมีกับดักซ่อนเอาไว้ มันเป็กับดักที่แม้แต่เมืองใหญ่ยังยากจะหามาใช้งาน
“ มันน่าจะมีข้อจำกัดในการใช้พลังอยู่ บุกเข้าไปพร้อมกันเลย ”
หัวหน้ามือสังหารกลุ่มที่สองให้สัญญาณ ลูกทีมที่มาด้วยกันตายในสภาพสยดสยอง ทว่าการตายกลับมีลำดับ พวกเขาไม่ได้ถูกสังหารพร้อมกันหมายความว่าพลังที่ใช้ะเิร่างจะต้องรอคูลดาวน์สักพัก
เฉินห่าวเห็นแววตามือสังหารกลุ่มที่สองเริ่มยิ้มมากยิ่งขึ้น พวกมันคิดว่าเขามีจุดอ่อน เพียงแค่เขาไม่ได้้าสังหารพวกมันพร้อมกันก็เท่านั้น
เมื่อมือสังหารตกลงกันเสร็จสับ ต่างคนต่างวิ่งเข้าปิดล้อมเฉินห่าวเอาไว้ เขาทำเพียงกระทืบเท้าเบาๆหนึ่งครั้งสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นกับมือสังหารที่คิดจะเข้ามาตาย ขาทั้งสองข้างของพวกมันถูกมานาตัดจากเท้าที่กระทืบตัดเฉือนเสมอหัวเข่าจนไม่สามารถวิ่งต่อไปได้ ทำเพียงนอนรอความตายที่กำลังคลานเข้ามาใกล้ๆเท่านั้น
หัวหน้ามือสังหารกลุ่มที่ 1 เห็นการโจมตีหวาดกลัวจนถึงที่สุด มันแทบจะเป็บ้าเพราะมือสังหารที่ตามเข้ามาแข็งแกร่งกว่ามัน เ้าของร้านกลับลงมือจัดการได้เพียงกระทืบเท้าหนึ่งครั้ง มันจึงอยากจะหนีจากที่นี่ไปให้ไวแต่ก็ทำไม่ได้เพราะทางออกทั้งหมดถูกปิดเอาไว้ ต่อให้จะพยายามขอความช่วยเหลือจากภายนอกก็คงทำไม่ได้ เพราะพลังที่คอยปิดกั้นประตูทางเข้าไม่ได้เป็พลังโปร่งใสเช่นเดิม มันดำสนิทปิดกั้นไม่ให้ใครมองเห็นภายในร้าน
เหล่ามือสังหารกัดฟันอดกลั้นรีบนำยาชาออกมาฉีดขาที่ถูกตัด ความเ็ปที่วิ่งพล่านไปทั่วร่างหยุดลงกระทันหันหลังจากยาออกฤทธิ์
เ้าของร้านกลับทำบางสิ่งที่สร้างความเ็ปให้พวกมันอีกครั้งหนึ่ง เขาใช้นิ้วดีดเมล็ดทานตะวันบนโต๊ะทีละเมล็ด การดีดที่ดูไม่ตั้งใจกลับส่งเมล็ดทานตะวันฝังเข้าไปในข้อพับแขนซ้ายขวาของมือสังหารจนพวกมันใช้มือไม่ได้
ยาชาออกฤทธิ์แค่ที่ขาจึงทำให้พวกมันรู้สึกเ็ปบริเวณแขน
เฉินห่าวไม่คิดจะตัดแขนของพวกมันทิ้งก็เพราะการเก็บแขนเอาไว้ให้ประโยชน์ที่มากกว่า ขาที่ถูกตัดใช้ทรมานไม่ได้ แต่ถ้าเขาทำให้แขนใช้ไม่ได้แต่ยังคงติดอยู่กับร่างกาย แขนทั้งสองข้างนี้ยังคงมีความรู้สึกเขาจึงสามารถทรมานพวกมันได้เรื่อยๆ
“ เอาล่ะ มาเล่นเกมตอบคำถามกัน ”
เฉินห่าวใช้มือเสยผมแล้วค่อยๆลุกขึ้นยืน มือสังหารคนแรกที่เห็นสายตาของเฉินห่าวหวาดกลัวในทันทีเพราะมันคือคนแรกที่ตกเป็เป้าหมาย
เสียงรองเท้าผ้าใบที่เดินเข้ามาใกล้ๆสร้างความกลัวให้มันไม่น้อย เมื่อเ้าของร้านยืนอยู่ใกล้ๆศีรษะมันก็พบว่าเขายกเท้าช้าๆแล้วเหยียบลงไปที่แขน เพียงพริบตาเท่านั้นมันก็พบเข้ากับความรู้สึกเ็ปวิ่งพล่านไปทั่วแขนซ้ายจากเท้าที่ลงน้ำหนักจนหักแขนของมัน
อ้าก!
“ ใครส่งพวกแกมา ”
เฉินห่าวมองดูมือสังหาร การลอบฆ่าใครสักคนพวกมันคงจะเตรียมใจมาแล้ว หากว่าศัตรูสามารถโต้กลับ
มือสังหารไม่ตอบ มันพยายามอดทนเอาไว้ให้ได้นานที่สุด เขาจึงค่อยๆนั่งลงไปใกล้ๆแล้วใช้มือซ้ายจับไปที่คางบังคับให้มันอ้าปากตามด้วยการใช้มือขวาดึงฟันของมันออกมาซี่หนึ่ง
มือสังหารรู้สึกเ็ปเป็อย่างมาก ถึงอย่างนั้นมันไม่ยอมบอกเช่นเดิมว่าใครส่งมา เฉินห่าวไม่เร่งรีบเพราะยังมีเวลา อีกหลายชั่วโมงจะถึงเช้า เขาจึงค่อยๆฉีกยิ้มให้มือสังหารพลางดึงฟันมันออกมาทีละซี่พร้อมกับถามย้ำๆจนกว่าเขาจะได้คำตอบ
แต่ในจังหวะที่เขากำลังทรมานมือสังหารนี้เอง หัวหน้ามือสังหารกลุ่มแรกเป็ฝ่ายร้องะโบอกความจริงจนเสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้อง ทุกสายตาจึงหันมองมือสังหารที่ร้องะโบอกเกี่ยวกับภารกิจของตน
“ แกว่ายังไงนะ ขออีกครั้ง ขอชัดๆไม่งั้นฉันจะทำให้แกพูดไม่ได้ ”
“ ปล่อยฉันไปเถอะ คนที่จ้างฉันคือพ่อบ้านสี่ของตระกูลเกา เขาให้เรามาทำลายที่นี่แล้วก็สังหารเ้าของทำราวกับว่ามันเป็อุบัติเหตุ ”
“ พ่อบ้านสี่ตระกูลเกางั้นเหรอ ”
“ ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันจะไปบอกเื่นี้กับตำรวจ ฉันจะยอมรับผิดทุกอย่าง ขอร้อง ปล่อยฉันไปเถอะนะ ”
หัวหน้ามือสังหารกลุ่มแรกพยายามขอร้อง เฉินห่าวจึงทำหน้าสงสัยเพราะอีกฝ่ายไม่พูดถึงมือสังหารที่อยู่รอบๆโซฟา เขาจึงรู้ว่าพวกมันไม่ได้มาด้วยกัน
“ นี่พวกแกมี 2 กลุ่มงั้นเหรอ แกรู้จักพวกมันหรือเปล่า ”
เฉินห่าวควบคุมมานารอบตัวแล้วส่งพวกมันไปตัดหมวกของมือสังหารที่อยู่รอบๆโซฟาเพื่อเปิดให้เห็นใบหน้าชัดๆ
เขานึกว่ามือสังหารมาด้วยกันโดยแบ่งกลุ่มออกเป็สอง กลุ่มแรกคือพวกที่เขาตรวจสอบเลเวลได้ ส่วนอีกกลุ่มตรวจสอบเลเวลไม่ได้
หัวหน้ามือสังหารกลุ่มแรกพยายามตอบคำถามพลางมองดูคนที่ถูกทรมานด้วยความกลัว มันไม่รู้เกี่ยวกับมือสังหารที่ตามเข้ามาเลย ตลอดทั้งคืนพวกมันไม่พบใครนอกจากมือสังหารที่มาด้วยกันซึ่งตอนนี้น่าจะถูกเฉินห่าวสังหารไปหมดแล้ว
“ อ้าว ก็นึกว่ามาด้วยกัน แล้วตกลงใครส่งพวกแกมาล่ะ ”
เฉินห่าวมองชายที่เขาทรมาน มันกลับตายไปแล้วเพราะไม่สามารถทนรับาแได้ ดูท่าเขาจะเผลอลงมือหนักเกินไป ในระหว่างที่หัวหน้ามือสังหารกลุ่มแรกยอมปริปากเขาจึงเผลอดึงลิ้นและฟันออกมาทั้งหมดแล้วยังบดขยี้กรามจนมันตาย
เหล่ามือสังหารเห็นท่าทางไม่ใส่ใจของเฉินห่าว ต่างคนต่างแสดงความรู้สึกหวาดกลัว เขาสังหารคนโดยไม่กระพริบตาราวกับว่าชีวิตมนุษย์เป็เพียงมดปลวก ต่อให้จะเป็พวกมันยังต้องกระพริบตาสักครั้งเพราะสิ่งที่สังหารอย่างน้อยก็เป็มนุษย์คนหนึ่ง
“ ให้ตายสิ เอาใหม่ก็แล้วกัน ฉันนึกว่าจะทนได้มากกว่านี้ ส่วนแกไปได้แล้ว ถ้าแกไม่มอบตัวฉันจะตามไปฆ่าแก ”
หัวหน้ามือสังหารกลุ่มแรกพยักหน้าถี่ๆแล้ววิ่งด้วยท่าทางทุลักทุเลไปทางประตูที่เปิดออก ปล่อยให้มือสังหารกลุ่มที่สองนอนรอความตายที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
อ้าก!
ชายอีกคนร้องด้วยท่าทางทรมาน ฟันของมันถูกถอนออกมาทั้งปาด ครั้งนี้เฉินห่าวไม่ได้ดึงลิ้นแล้วทำลายกราม เขาเน้นไปที่การบดขยี้แขนเริ่มั้แ่เหยียบปลายนิ้วไล่มาเรื่อยๆจนกว่าจะถึงหัวไหล่ การกระทำของเขาสร้างความกลัวให้กับทุกคนที่กำลังนอนรอความตาย ใบหน้าของเฉินห่าวที่แสดงออกมาไม่มีความรู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด เขาทำราวกับกำลังเหยียบหินข้างทาง
เืสีแดงหลั่งไหลออกมาจากร่างของมือสังหาร พื้นของชั้น 1 เริ่มกลายเป็สีแดงฉาน เขากลัวว่ามือสังหารคนนี้จะตายก่อนจึงเปลี่ยนคนทรมานเรื่อยๆ ยิ่งพวกมันปิดปากเงียบเขาก็ยิ่งหาวิธีใหม่ๆมาเล่นงาน บางครั้งหยิบดัมเบลที่วางอยู่บนชั้นมาทุบไปตามร่าง บางครั้งปล่อยให้บาร์เบลล้มลงมาทับศีรษะ ต่อให้จะไม่ตาย ความเ็ปที่เกิดขึ้นมากพอจะทำให้พวกมันเสียสติ
---------------------------------------------------------------
“ เงียบจังเลยแฮะ ถ้ามีการต่อสู้ก็คงจะมีเสียงสิ ”
เ้าหน้าที่หยางเดินออกมาจากห้อง เขาอยากรู้ว่าชั้น 1 เกิดอะไรขึ้นบ้าง ประตูทางเดินลงบันไดกลับถูกล็อกเอาไว้เขาจึงกลับเข้าไปในห้องรอจนกว่าทุกอย่างจะจบ
---------------------------------------------------------------
“ ปากแข็งกันจริง ถือว่าพวกแกฝึกมาดี เอาล่ะฉันขอไปหาน้ำกินก่อน อย่าไปที่ไหนล่ะ ”
เหล่ามือสังหารมองหน้ากัน เ้าของร้านที่ทรมานพวกมันมาครบชั่วโมงเดินจากไปแล้ว แต่ละคนจึงพยายามมองหาวิธีที่จะออกจากตึกแห่งนี้ เพียงแต่ว่าแขนและขาของพวกเขาถูกทำลายไปแล้ว ขาทั้งสองถูกตัดเสมอหัวเข่า แขนทั้งสองถูกบดขยี้จนกลายเป็เศษเนื้อติดข้างลำตัว นอกจากนั้นแล้วพิษภายในปากที่ติดตั้งไว้สำหรับฆ่าตัวตายถูกถอดออกไปจึงไม่สามารถฆ่าตัวเองได้
ทันใดนั้น
เ้าของร้านได้กลับมาพร้อมน้ำแก้วหนึ่งแต่สิ่งที่ทำให้พวกมันรู้สึกหวาดกลัวคือตะกร้าสีขาวที่เขาถือเข้ามาด้วย
“ ใล่ะสิ ฉันไม่ได้จะกินก๋วยเตี๋ยวหรอกนะ พอดีเห็นว่าพวกแกปากแข็งก็เลยจะทรมานให้หนักกว่านี้ รู้ไหมว่าแผลสดๆของพวกแกน่ะมันไม่ถูกกับเครื่องปรุงพวกนี้…อืม ดูจากสีหน้าคงจะรู้กันสินะ ”
เฉินห่าวยิ้มกว้างจากนั้นจึงเปิดตะกร้า สิ่งแรกที่เขานำออกมาคือน้ำส้มสายชู
“ ฉันจะไว้ชีวิตคนที่บอกก็แล้วกัน เห็นหัวหน้ากลุ่มแรกที่หนีไปไหม ฉันน่ะเป็คนมีเมตตา ถ้าพวกแกยอมบอกฉันก็จะปล่อยไป ”
เฉินห่าวเห็นความอาฆาตแค้นในแววตามือสังหาร เขารู้ว่าพวกมันคงไม่ตอบจึงค่อยๆเทน้ำส้มสายชูราดลงไปตามาแของพวกมันทีละคนจนกว่าจะหมดขวดตามด้วยเทพริกป่นและพริกไทยตามลงไป น้ำปลาที่มีอยู่ 2 ขวดถูกราดลงไปตามร่างกายจนมือสังหารกรีดร้องปางตาย