Episode
| 9 |
ศึกชิงเมียที่เริ่มต้นขึ้น
หลังจากคำอธิบายของพ่อได้จบลง ทั้งขนมผิงกับภาคภูมิก็ะโออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพ่อที่แสนดุร้ายจะเปลี่ยนไปเป็คนละคนขนาดนี้
(ไปละๆ ฝากดูแลคุณัเขาด้วย อึ่ก..)
ติ๊ด
และสายก็ได้ถูกวางไปท่ามกลางความเงียบสงัดภายในบ้าน ขนมผิงที่ยืนอ้าปากเหวอยังคงแน่นิ่งอยู่ที่เดิม ส่วนัที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก็ลุกขึ้นมาหาเธอ เขาเอื้อมมือมาคว้าโทรศัพท์ตัวเองเก็บกลับไป
“หึๆ ทีนี้คุณก็ไม่กล้าไล่ผมกลับแล้วใช่ไหมครับ เพราะว่าพ่อแม่ของคุณอนุญาตให้ผมอยู่ที่นี่ต่อ”
“น..นี่คุณ ทุกอย่างมันเป็แผนของคุณใช่ไหมคะ!? คุณตั้งใจที่จะเข้าหาฉัน คุณเลยเข้าทางพ่อแม่ของฉัน”
“อะไรกันครับ ผมไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อย ก็แค่เื่บังเอิญน่ะ ตอนแรกผมอยากจะเข้าหาคุณ แต่ผมก็มารู้ทีหลังว่าพ่อของผมสนิทกับพ่อของคุณพอดี ไม่เชื่อก็ไปถามพ่อผมสิ เขาชอบไปดูไก่ชนกับพ่อของคุณเป็ประจำเลย”
ัอธิบายจบก็หันไปขยิบตาให้กับภาคภูมิที่ยืนเหวออยู่
“แต่วันนี้ผมไม่ได้มาตัวเปล่าน้า.. เพราะผมเตรียมของฝากมาให้กับน้องภูมิด้วย”
พูดจบมาเฟียใหญ่ก็หันไปส่งสัญญาณผ่านภาษากายกับลูกน้อง เพียงไม่ถึงสิบวินาทีหลังจากคำสั่งการได้หลุดออกไป ลูกน้องหน้าโหดทั้งหลายก็หิ้วถุงอะไรบางอย่างเข้ามากันอลหม่าน
มันเป็ถุงขนาดใหญ่ที่บรรจุกล่องเกมอยู่ในนั้น ซึ่งแต่ละถุงก็ฉายชัดถึงโลโก้แบรนด์เนมราคาแพง ัสืบจนรู้ทุกอย่างมาว่าภาคภูมิชื่นชอบเกมมาก ถึงขั้นคลั่งเลยก็ว่าได้
“นี่เป็เครื่องเล่นเกมแบบพกพาน่ะ พี่ไม่รู้ว่าภูมิชอบอะไรก็เลยซื้อมาหมดทุกแบบเลย อ้อ.. มีหูฟัง และก็..จอโปรเจกเตอร์ด้วยนะ”
กึก!
ัชี้นิ้วไปทางของฝากที่เตรียมมาเพื่อภาคภูมิโดยเฉพาะ เด็กหนุ่มมอปลายที่เดินโซเซไปทางถุงขนาดใหญ่ เขาก็ทรุดตัวลงพลางเบิกตาโพลง ก่อนสองมือจะค่อยๆโอบกอดมันด้วยความดีใจสุดขีด แววตาแสนซาบซึ้งรีบหันกลับมามองัที่ยืนกอดอกอยู่ข้างกายขนมผิง
“ส..สุดยอด!!! สุดยอดเลยครับพี่ั ฮืออออ”
“ชอบไหมล่ะ”
“ชอบมากเลยครับ!! พี่นี่เหมาะสมสำหรับการเป็ว่าที่พี่เขยของผมจริงๆ ผมยกใจให้ทั้งดวงเลยครับผม!!”
“ไอ้ภูมิ..”
ขนมผิงรีบเอ่ยปรามน้องชายด้วยสีหน้าจริงจัง เธอส่ายหน้าไปมากับท่าทีมีความสุขเกินขีดจำกัดของคนเป็น้อง เขาทั้งะโโลดเต้นไปมาด้วยความดีใจ นี่คงจะเป็ครั้งแรกที่เธอได้เห็นน้องชายยิ้มกว้างถึงขนาดนี้
ก่อนหญิงสาวจะค่อยๆเหลือบมองไปทางชายหนุ่มด้านข้าง เธอจ้องมองใบหน้าหล่อที่กำลังมองน้องชายเธอด้วยสายตาอ่อนโยน เขาทุ่มเทในการเข้าหาเธอถึงขนาดนี้เลยเหรอ? เพื่ออะไรกันนะ..
“ทั้งหมดนี้คงจะราคาแพงมากนะคะ ครอบครัวของฉันคงไม่มีปัญญาใช้คุณหรอก คุณไม่เห็นจะต้องทำแบบนี้เลย”
“ก็ผมเต็มใจทำเพื่อคุณนี่ครับ ไม่ต้องชดใช้อะไร”
“คุณั..”
“ผมสนใจคุณ ผมชอบคุณ ไม่สิ.. มันอาจจะมากกว่าชอบมั้ง เพราะผมอยากได้คุณมาเป็แฟน”
“……”
“ไม่ใช่ในฐานะแม่อุ้มบุญแบบที่ผมเคยบอก แต่ในฐานะผู้หญิงที่ผมอยากจะเรียนรู้นิสัยใจคอด้วย”
ประโยคที่เอ่ยออกมาอย่างแ่เบากลับทำให้ขนมผิงแทบล้มทั้งยืน หัวใจของเธอสั่นไหวไปชั่วขณะ แววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายต่างหลบหลีกคนด้านข้าง
“วันนั้นผมขอโทษนะที่ผมหนีคุณกลับก่อน เฮ้อ.. เป็เพราะผมสับสนในเหตุการณ์ครั้งนั้นน่ะ แต่ตอนนี้ผมไม่สับสนอะไรอีกแล้ว ต่อให้คุณจะเลือกใคร หรือชอบความสัมพันธ์แบบไหนก็ตาม ยังไงผมก็อยากจะดูแลคุณแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ”
‘ผมไม่สนหรอกว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนจะเป็ยังไงต่อ พี่จะเลือกผมหรือว่าเลือกใคร แต่อย่างน้อยให้ผมได้อยู่ดูแลพี่แบบนี้เถอะครับ’
‘ถ้าพี่ชอบเซ็กซ์แบบไหน จะสองคน หรือว่าสามคน ผมก็ยอมทำตามหมด เพราะผมรักพี่’
เหมือนกับว่าสิ่งที่ัพูดออกมามันจะทับซ้อนกับประโยคของธาร์ม ผู้ชายที่เธอเพิ่งไปนอนด้วยก็พูดมันออกมาในวันนี้ เป็วันเดียวกับที่ผู้ชายอีกคนหนึ่งพูดพอดี
หมายความว่าทั้งักับธาร์มยอมรับได้งั้นเหรอ? กับความสัมพันธ์ที่มากกว่าสองคน..
ครืนนนนนนน
ซ่าาาาาาาา ! ! ! !
เป็่เวลาเดียวกับที่เสียงพายุฝนด้านนอกจะโหมกระหน่ำลงมาอย่างแรง นั่นจึงทำให้หญิงสาวที่เคยผ่านฝนพวกนั้นมาก่อนต้องเหลือบมองไปทางบานหน้าต่าง ขนมผิงเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นอย่างเหนื่อยหน่าย วันนี้ฝนตกกี่รอบกันแน่เนี่ย..
“เห็นทีผมคงต้องนอนค้างที่นี่นะครับคุณขนมผิง เพราะว่าข้างนอกฝนมันตกแรงมากเลย เหมือนพายุจะเข้าด้วย หึ.. ให้ผมพักที่นี่เถอะ”
“ม..ไม่ได้นะคะ! คืนนี้พ่อกับแม่ของฉันไม่อยู่ด้วย คุณนั่นแหละรีบกลับบ้านไปเลยค่ะ ก่อนที่ฝนจะตกแรงกว่านี้”
แม้จะเป็ผู้หญิงที่พลาดท่าเสียทีให้กับผู้ชายไปแล้ว แต่คนอย่างขนมผิงก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้ใครอีกง่ายๆ เธอรีบหันไปถลึงตาใส่หนุ่มหล่อที่แสยะยิ้มเ้าเล่ห์
“คุณใจร้ายจังเลยนะครับ เฮ้อ.. ผมอุตส่าห์ขอร้องแล้วแท้ๆ”
“ให้พี่ัของผมเขานอนที่นี่แหละพี่ผิง!! โห่.. พี่จะไล่เขากลับทำไมเนี่ยยยย ทำไมมารยาทไม่ดีเลย”
“นี่แกพูดบ้าอะไรเนี่ยภูมิ..” ขนมผิงแยกเขี้ยวใส่น้องชาย
“พี่ัเขาเป็คนที่มีน้ำใจอันประเสริฐเชียวนะครับ! อีกหน่อยพี่เขาก็ต้องมาเป็พี่เขยของผมในอนาคตอยู่ดี โฮะๆๆ ให้เขานอนที่นี่สักคืนจะเป็อะไรไป บ้านเราก็มีห้องตั้งเยอะแยะ”
น้องชายจอมทะเล้นที่แปรพักตร์เอ่ยพลางก็เดินไปทางั เขาขยิบตาให้ว่าที่พี่เขยก่อนจะยื่นมือไปแปะกันเหมือนว่าเตี๊ยมกันมานานแล้ว
ก่อนหน้านี้ยังทำท่าทีกลัวอยู่เลยไม่ใช่หรือไง พอได้เกมราคาแพงก็เปลี่ยนฝังได้หน้าไม่อาย กึ่ด.. ไอ้น้องตัวแสบ ขนมผิงคิดวุ่นวายอยู่ในใจ เธอออกแรงส่ายหน้าอย่างระอา
“ไม่สนแหละ! ผมจะให้พี่ันอนที่นี่! ใครก็ขัดคำสั่งผมกับพ่อแม่ไม่ได้หรอกครับ ฮ่าๆๆ”
“ซุบซิบๆๆ ดีมากเลยภูมิ เดี๋ยวพี่ซื้อเกมมาให้เพิ่มนะ” ักระซิบพลางยักคิ้วเป็เชิงขอบคุณจากหัวใจ
“เฮ้อออ.. นี่มันเื่บ้าอะไรเนี่ย..”
ปึ้งๆ ๆ ๆ ๆ ! ! !
แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเองกับที่ขนมผิงกำลังยืนกลอกตามองบน เสียงเคาะประตูจากทางหน้าบ้านก็ได้ดังขึ้น นั่นจึงทำให้หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงกลางบ้านรีบวิ่งไปเปิดประตู วันนี้แม่บ้านประจำก็ลา หน้าที่เปิดประตูจึงตกเป็ของเธอ
“ใครมาเคาะประตูเอาป่านนี้นะ ฝนข้างนอกก็ตกอยู่ด้วยเนี่ย”
ขนมผิงบ่นพึมพำพลางสอดส่องตาแมวตรงบานประตูไม้ จังหวะนั้นเองเธอก็ได้เห็นร่างของชายหนุ่มที่คุ้นตายืนอยู่ตระหง่าน เนื้อตัวของเขาเปียกชุ่มไปด้วยฝน ใบหน้าหล่อๆนั้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรง แถมมันยังกระสับกระส่ายไปมาด้วยความเป็ห่วง
แอ๊ดดดด!
เธอจึงไม่รอช้าที่จะรีบเปิดประตูให้กับเขาในทันที ก่อนชายร่างสูงใหญ่ในชุดนักศึกษาชายจะเดินพรวดพราดเข้ามา โดยักับภาคภูมิก็เบิกตาโพลงด้วยความใกับภาพตรงหน้า
“แฮ่กๆๆ พี่ขนมผิง..”
“ธาร์ม!?”
“อ..ไอ้เด็กเหี้ยนี่!?”
เห็นทีศึกชิงเมียอาจจะเริ่มต้นขึ้นในวันที่พายุโหมกระหน่ำก็เป็ได้..
129
