"ทำไมชีวิตถึงโหดร้ายนักนะ" เป็คำพูดของเด็กหนุ่มที่เติบโตมาด้วยความโดดเดี่ยว
วันที่ 13 มิถุนายน ค.ศ.1995 เด็กหนุ่มคนหนึ่งได้ลืมตาดูโลกและค่อยๆเติบโตมาอย่างลำบากและมีปมในใจที่ไม่สามารถลืมได้ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่เื่ราวเ่าั้ยังคงติดตรึงในใจตลอดมา
เด็กหนุ่มคนนั้นมีชื่อว่า "แทอู" เขาเติบโตมาอย่างดีจนกระทั่งเขาอายุ 26 ปีบริบูรณ์และได้เป็นักเรียนแพทย์ แทอูมีหน้าตาที่งดงามราวกับพระเ้าสร้างมา เขาทั้งหล่อ ฉลาดและเก่งรอบด้าน ปีนี้เป็ปีที่เขาได้เป็ผู้ช่วยแพทย์ปีที่ 2 อยู่ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เขามีความสุขกับการได้ช่วยเหลือและรักษาคนป่วยมากมาย จนกระทั่งเขาได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นเป็เพื่อนร่วมคณะที่เคยเรียนด้วยกันแต่่ที่เรียนพวกเขาไม่ชอบขี้หน้ากันเท่าไหร่ ผู้หญิงคนนั้นมีชื่อว่า "เวโรนิก้า"
วินาทีที่เขาทั้งสองได้พบกัน
แทอูพยายามเดินหนี แต่เวโรนิก้าดันกล่าวทักทายสะก่อน
"เฮ้.....! นั่นนายหรอ แทอูใช่ไหม!?" เวโรนิก้า กล่าวทักทาย
แทอูหันกลับมาและพูดกลับไปว่า
"ใช่ฉันเอง แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่ เธอทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลหลักไม่ใช่หรอ?"
"เอ๊ะ! นี่นายไม่ได้ข่าวอะไรเลยหรอ"
"ไม่นะ ข่าวอะไร"
"ทีหลังใครเขาพูดอะไรก็หัดฟังซะบ้างเถอะ!" (หันหลังเดินออกไป)
"ยัยนี่ พูดอะไรของเค้าแล้วทำไมถึงมาโผล่ที่โรงพยาบาลสาขานะ" (ยืนคิดและพูดอยู่คนเดียว)
หลังจากนั้นแทอูก็ได้ไปถามเื่ราวของเวโรนิก้าจากรุ่นพี่ที่ประจำอยู่ที่โรงพยาบาลหลักและได้รู้เื่ราวที่เวโรนิก้าถูกไล่มาที่โรงพยาบาลสาขาเพราะว่าเธอวิ่งออกจากห้องผ่าตัดโดยที่ยังผ่าตัดคนไข้ไม่เสร็จโดยเธอแก้ตัวว่าเธอเกิดปวดท้องขึ้นมาเพราะมื้อเที่ยงไม่ลงรอยกับท้องเท่าไหร่ แต่อาจารย์หมอก็จับได้ว่าเธอกินยาระงับอาการคลื่นไส้อยู่เธอจึงโดนไล่ให้มาทำงานที่โรงพยาบาลสาขาเล็กๆนี่ วันต่อมาหลังจากที่แทอูรู้เื่ทั้งหมดแล้ว และได้เดินไปหาเวโรนิก้าและพูดคุยกับเธอ
"นี่ ฉันรู้เื่เธอแล้วนะ เื่ที่เธอโดนไล่มาที่นี่น่ะ"
"ฉันไม่ได้โดนไล่มานะ แต่ฉันเลือกมาที่นี่เองต่างหาก"
"ก็ทางเลือกที่อาจารย์ให้เธอมันเป็ทางเลือกที่เธอเลือกไม่ได้นี่หน่า ได้ยินว่าทางเลือกที่จะลงโทษเธอมีแค่ 2 ทาง ก็คือ จะโดนพักงาน หรือ ทำงานที่โรงพยาบาลสาขา"
"เออใช่ดิ่ ฉันไม่ยอมโดนพักงานหรอก แต่นี่นายจะรู้มากเกินไปละนะ เป็นักสืบไงหรือไงย๊ะ!"
"ว่าแต่ทำไมเธอวิ่งออกจากห้องผ่าตัดแบบนั้นล่ะ เธอจะฆ่าคนไข้หรือไง"
"ไม่ใช่เื่ของนาย!!" (เดินหนีไป)
"จะตะคอกใส่ทำไมเนี่ย........."(ยืนงง)
ทั้งสองใช้เวลาทั้งหมดในแต่ละวันไปกับการรักษาผู้ป่วยฉุกเฉินและการผ่าตัดในแต่ละวัน ด้วยความที่ทั้งสองคนอายุเท่ากันจึงทำให้สื่อสารกันในการทำงานได้ง่ายและค่อยๆสนิทกันมากขึ้นในระยะเวลาที่อยู่ที่โรงพยาบาลสาขาและทำให้แทอูได้รู้ความจริงว่าทำไมเวโรนิก้าถึงวิ่งออกจากห้องผ่าตัดและไม่สามารถเข้าผ่าตัดได้
338
