ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย สองพี่น้องก็ออกจากบ้าน

        ทันทีที่พวกเธอออกมาพ้นประตูรั้ว ก็พบกับสะใภ้รองที่เดินผ่านมาพอดี

        เมื่อสะใภ้รองเห็นสองพี่น้องสะพายตะกร้าสานคนละใบ แถมยังคลุมด้วยผ้าพลาสติกดูตุงๆ ก็อดสงสัยไม่ได้

        "พวกแกสองคนจะไปไหนกันน่ะ? ในตะกร้ามีสมบัติอะไรซุกไว้หรือไง?"

        "พวกเราจะ..." ถิงถิงยังไม่ทันจะพูดจนจบ หูหลันเยวี่ยก็รีบแทรกขึ้นมา

        "อาสะใภ้รองคะ หนูกับถิงถิงจะไปบ้านป้ารองค่ะ พอดีของบ้านป้าแป้งจี่ใกล้จะหมดแล้ว แม่เลยให้พวกหนูเอาแป้งจี่ไปส่งน่ะค่ะ"

        เมื่อสะใภ้รองได้ยินว่าสองพี่น้องจะไปบ้านป้า ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ แล้วก็เดินออกไป

        แน่นอนว่าหูหลันเยวี่ยไม่ต้องการให้สะใภ้รองรู้ว่าเธอกับถิงถิงจะไปขายข้าวโพดในเมือง

        ถ้าสะใภ้รองรู้เข้า ไม่บอกก็รู้ว่าต้องเอาไปทำตาม แถมยังจะขอให้พวกเธอพาไปตัวอำเภอด้วย

        ก่อนหน้านี้สะใภ้รองรู้ว่าสองพี่น้องขึ้นเขาไปหาของป่าทุกวัน ก็อยากจะให้หูหลิงหลิงตามสองพี่น้องไปด้วย

        แต่เสียดายที่หูหลิงหลิงทนความลำบากในการขึ้นเขาไม่ไหว

        ระหว่างที่สองพี่น้องเดินผ่านบ้านของหลินซือหย่วน เขาก็ออกมาจากบ้านพอดี

        "บังเอิญจัง ฉันก็จะไปทางนั้นพอดี ไปด้วยกันสามคนคงสนุกกว่านะ"

        "ฉันกับถิงถิงจะไปบ้านป้าคนรอง ไม่ได้ไปทางเดียวกันค่ะ" หูหลันเยวี่ยเหลือบมองหลินซือหย่วนแวบหนึ่งแล้วรีบเบนสายตากลับ

        หลินซือหย่วนไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่หัวเราะเบาๆ

        หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ถิงถิงก็กระซิบกับหูหลันเยวี่ยว่า "พี่คะ ตอนที่หนูเอาข้าวโพดดิบกลับมาจากไร่ หนูบังเอิญเจอพี่ซือหย่วนพอดี เขาจะรู้แล้วไหมคะว่าเราจะไปทำอะไร"

        หูหลันเยวี่ยหลุดอุทานออกมา ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงของหลินซือหย่วนดังขึ้น "ขายของพวกนี้ต้องไปขายใกล้ๆ กับบ้านพักพนักงาน และต้องเป็นบ้านพักของหน่วยงานราชการด้วยนะ พวกนั้นส่วนใหญ่เป็นคนเมืองแท้ๆ พวกเขาเต็มใจจ่ายเงินสองสามเหมาซื้อข้าวโพดมาลองชิมกันน่ะ"

        หูหลันเยวี่ยเห็นด้วยกับข้อเสนอของหลินซือหย่วน "ฉันก็คิดแบบนั้น ไหนๆ นายก็บอกว่าไปทางเดียวกัน ทำดีต้องทำให้ได้ตลอด งั้นก็พาพวกฉันไปขายข้าวโพดในที่เหมาะๆ หน่อยสิ"

        หูหลันเยวี่ยยังไม่คุ้นเคยกับตัวอำเภอ ถิงถิงก็ไม่ได้คุ้นเคยไปกว่ากันเท่าไหร่ เธอจึงต้องการให้หลินซือหย่วนมาเป็นไกด์นำทาง

        หลินซือหย่วนไม่ลังเลที่จะช่วยเหลือหูหลันเยวี่ยอยู่แล้ว "ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะทำดีให้ได้ตลอด นำทางพวกเธอไปเอง"

        พูดจบหลินซือหย่วนก็รับตะกร้าสานจากสองพี่น้องมา "ฉันจะขี่จักรยานเอาข้าวโพดพวกนี้ไปให้เอง หลันเยวี่ย เธอก็ขี่จักรยานอีกคันพาถิงถิงไป แบบนี้พวกเราไปถึงตัวอำเภอข้าวโพดก็จะได้ยังร้อนๆ อยู่"

        จริงๆ แล้วหลินซือหย่วนอยากจะไปตัวอำเภอกับหูหลันเยวี่ยแค่สองคน ถิงถิงที่เป็นเหมือนลูกนกตัวน้อยดูจะเกินความจำเป็นไปหน่อย

        แต่เขาก็รู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหูหลันเยวี่ยยังคลุมเครือ ถิงถิงที่เกาะติดเหมือนลูกนกตัวน้อยก็จะคอยขวางอยู่ระหว่างคนทั้งสองเสมอ

        เมื่อไปถึงตัวอำเภอ หลินซือหย่วนก็พาสองพี่น้องไปยังบริเวณที่มีบ้านพักพนักงานหนาแน่น

        วันนี้วันเสาร์พอดี ผู้คนบริเวณบ้านพักพนักงานจึงพลุกพล่านมากกว่าปกติ

        หลังจากเปิดผ้าพลาสติกที่คลุมตะกร้าสานออก หูหลันเยวี่ยก็เริ่มส่งเสียงเรียกร้องไปยังทิศทางหนึ่ง

        หลินซือหย่วนไม่คาดคิดว่าหูหลันเยวี่ยจะกล้าทำเช่นนี้ เขาแอบยกนิ้วให้สาวน้อยในใจ

        เสียงของหูหลันเยวี่ยหวานและอบอุ่น เมื่อเปล่งเสียงออกมาเต็มที่ น้ำเสียงก็ยิ่งหวานจับใจ

        คนที่เดินผ่านไปมาเมื่อได้ยินเสียงที่ไพเราะขนาดนี้ ย่อมอดไม่ได้ที่จะหันมองมาตามเสียง

        สองสาวสวยและหนุ่มหล่อรูปร่างสูงโปร่ง ขายข้าวโพดอยู่ด้วยกัน ช่างเป็นภาพชวนมองอย่างยิ่ง

        ไม่นานนักก็มีหญิงวัยกลางคนจูงลูกมาซื้อข้าวโพด ตามมาด้วยชายหนุ่มอีกสองคน

        เพียงครู่เดียวข้าวโพดสิบฝักก็ขายออกไป ได้เงินมาสามหยวน

        "ตรงนั้นมีร้านขายน้ำอัดลม เดี๋ยวฉันไปซื้อมาให้พวกเธอแก้กระหาย" หลินซือหย่วนบอกกับสองพี่น้อง จากนั้นก็ก้าวขายาวๆ ไปยังร้านขายน้ำอัดลมที่อยู่ใกล้ๆ

        ทันทีที่หลินซือหย่วนไปแล้ว ก็มีชายหนุ่มสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีฟ้าอ่อนเดินเข้ามาหาสองพี่น้อง

        "ข้าวโพดนี่ขายยังไงเหรอ?" ชายหนุ่มถาม พร้อมกับหยิบข้าวโพดที่มีเปลือกห่อหุ้มขึ้นมาบีบเบาๆ

        หูหลันเยวี่ยรีบตอบพร้อมกับยิ้ม "ฝักละสามเหมาค่ะ พี่ชาย ข้าวโพดของฉันเม็ดเต็ม แถมอร่อยมากๆ รับประกันว่ากินฝักเดียวต้องอยากกินฝักที่สองแน่นอนค่ะ"

        ชายหนุ่มพูดขึ้น "เนื้อแน่นไม่เลว งั้นฉันขอซื้อสามฝักละกัน เลือกเองได้ไหม?"

        "เลือกได้แน่นอนค่ะ" หูหลันเยวี่ยยังคงตอบพร้อมรอยยิ้ม

        ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะเลือกข้าวโพด หลินซือหย่วนก็ถือขวดน้ำอัดลมหลายขวดกลับมา "หวาจื่อ ฉันว่าแล้ว ถ้าแถวนี้มีคนขายข้าวโพด นายต้องออกมาซื้อแน่ๆ"

        ชายหนุ่มที่กำลังเลือกข้าวโพดอยู่ พอได้ยินเสียงที่ดังมาจากด้านหลังก็หยุดมือทันที แล้วหันกลับไปมอง "หย่วนจื่อ ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ได้?"

        "ฉันมาขายข้าวโพดเป็นเพื่อนหลันเยวี่ยกับถิงถิงน่ะสิ!" หลังจากที่หลินซือหย่วนเดินไปถึงหน้าชายหนุ่มคนนั้น ก็พาดมือลงบนบ่าของเขา

        จากนั้นหลินซือหย่วนก็แนะนำชายหนุ่มที่มาซื้อข้าวโพดให้สองพี่น้องหลันเยวี่ยรู้จัก

        "หลันเยวี่ย นี่คือหวาจื่อที่เคยเล่าให้เธอฟัง เขาชื่อ สวี่เส้าหวา เพื่อนซี้ของฉัน แล้วก็เป็นหุ้นส่วนของฉันด้วย เธอกับถิงถิงต้องเรียกเขาว่าพี่หวาจื่อนะ"

        "หวาจื่อ นี่คือหูหลันเยวี่ย เพื่อนบ้านที่สนิทกับฉัน ส่วนคนที่อยู่ข้างๆ คือถิงถิง น้องสาวของเธอ"

        สวี่เส้าหวายื่นมือออกไปหาหูหลันเยวี่ยก่อน "ที่แท้ก็คือน้องหลันเยวี่ย นี่เอง ฉันได้ยินชื่อเสียงของเธอจากซือหย่วนมาไม่น้อยเลยนะ! สมกับที่หมอนี่โม้ไว้เลย น้องหลันเยวี่ยเป็นผู้หญิงที่ทั้งสวย ทั้งฉลาด แถมยังมีราศีจริงๆ ด้วย!"

        "พี่หวาจื่อชมเกินไปแล้วค่ะ หนูรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้รู้จักพี่หวาจื่อ!" หูหลันเยวี่ยจับมือกับสวี่เส้าหวาแบบสบายๆ

        ถิงถิงเพียงแค่ทักทายสวี่เส้าหวาอย่างเขินอาย แล้วก็ก้มหน้าลง

        จากนั้นหูหลันเยวี่ยก็หยิบข้าวโพดฝักหนึ่งส่งให้สวี่เส้าหวา "ในเมื่อพี่หวาจื่อชอบกินข้าวโพด วันนี้ก็กินให้เต็มที่เลยค่ะ"

        สวี่เส้าหวาหัวเราะแล้วรับข้าวโพดจากมือของหญิงสาว "ถ้าอย่างนั้นฉันจะไม่เกรงใจน้องหลันเยวี่ยแล้วนะ"

        หลังจากนั้นก็มีคนมาซื้อข้าวโพดอีก สองพี่น้องก็ยุ่งอยู่กับการต้อนรับลูกค้า

        หลินซือหย่วนวางน้ำอัดลมไว้ตรงหน้าสองสาว จากนั้นก็เดินไปคุยกับสวี่เส้าหวา

        หลังจากกัดข้าวโพดไปสองสามคำ สวี่เส้าหวาก็ยิ้มแล้วพูดกับหลินซือหย่วนว่า "ไอ้หนุ่ม สายตานายไม่เลวเลยนี่ หลันเยวี่ยคนนี้หน้าตาก็ดี ฉันว่านิสัยก็ไม่เลว นายต้องรักษาไว้ให้ดีๆ อย่าให้เนื้อที่อยู่ในปากหลุดไปได้นะ"

        หลินซือหย่วนพูดอย่างมั่นใจ "ไม่ต้องห่วง ฉันเฝ้าดูอยู่ทุกวัน ยังไงก็ไม่ยอมให้เมียหนีไปแน่ๆ ที่นี่มันถิ่นของนายนะ ข้าวโพดฝักนี้ของนายจะกินเปล่าๆ ไม่ได้หรอก"

        "ยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย ก็เริ่มปกป้องแล้ว" สวี่เส้าหวาตบไหล่หลินซือหย่วนอีกครั้ง

        หลินซือหย่วนพูดอย่างตรงไปตรงมา "เมียของฉัน ก็ต้องปกป้องสิ ถ้าเธอขายข้าวโพดหมดเร็วหน่อย ฉันก็จะได้พาเธอไปเดินเล่นที่โรงงานของเรา"

        สวี่เส้าหวาพูด "ในฐานะเพื่อน ฉันต้องช่วยเหลือนายอย่างเต็มที่อยู่แล้ว!"

        ทันใดนั้น สวี่เส้าหวาก็เดินไปยังบ้านพักพนักงานแห่งหนึ่งอย่างเร็ว

        ไม่กี่นาทีต่อมาก็มีคนหนุ่มสาวแต่งตัวดีเจ็ดแปดคนเดินออกมาจากบ้านพักพนักงาน พวกเขาต่างก็ออกมาซื้อข้าวโพด โดยเฉลี่ยแล้วซื้อกันอย่างน้อยคนละสามฝัก