เดินออกมาด้วยรอยยิ้ม
ครึ่งเดือนแล้วหลังจากผลึกสีสินค้าชนิดใหม่ของชิงเถาออกวางขาย เชี่ยนเชี่ยนได้บินดูผลงานของชิงเถารอบเมืองผลคือกระแสตอบรับดีมากตอนนี้บ้านเรือนคุณหนูในเมืองหลวงทั้งหลายจะต้องมีมันประดับอยู่แม้กระทั่งร้ายน้ำชายังมีผลึกสีแขวนไว้ตามหน้าต่างประตูเลยทีเดียวจนตอนนี้ผู้ผลิตอย่างครอบครัวของชิงเถาเพิ่มการผลิตเป็วันละร้อยกว่าอันจนทำมิหวาดมิไหวจึงต้องมีการสั่งจองล่วงหน้าและราคาที่ชิงเถาเรียกเพิ่มอีกร้อยอีแปะปานนั้นคนก็ยังสั่งเข้ามากันเยอะอยู่ดีจนตอนนี้พวกนางเลิกขายข้าวห่อแล้วเพราะเอาเวลามาทำผลึกสีกันอย่างจริงจัง
ตอนนี้ครอบครัวชิงเถามีเงินซื้อที่ดินแปลงนั้นแล้วซึ่งวันงานไม่ยุ่งนักชิงเถากับบิดาจึงปลีกตัวออกมาที่ว่าการท่านเ้าเมืองได้นำทางโดยชิงเถาที่เคยมาติดต่อแล้วครั้งหนึ่งกับบิดาที่หอบเงิน 600ตำลึงเพื่อมาซื้อที่กันทันทีเพราะยิ่งพวกนางรีบซื้อก็จะได้ออกไปอยู่ข้างนอกเร็วขึ้น
“นายท่านเ้าคะวันนี้ข้าน้อยมาซื้อที่ที่เคยดูไว้เป็ที่ดินในเขตชุมชนชั้นสูงที่แบ่งเป็แปลงขายไม่ทราบว่ามีอยู่หรือไปเ้าคะ”ชิงเถากับบิดาหลังจากนั่งลงบนเก้าฝั่งตรงถามกับเ้าหน้าที่ที่นั่งทำงานอยู่ซึ่งเป็คนละคนกันวันนั้นที่นางมาติดต่อ
“เหลืออยู่สองแปลงพวกเ้าลองดูก่อน”เ้าหน้าที่เอาแผนที่ของที่ดินมาให้นางกับบิดาดู ซึ่งที่ดินแบ่งได้10กว่าแปลงเลยทีเดียวซึ่งการจัดนั้นชิงเถาเอ่ยชื่นชมในใจเพราะจัดวางแบ่งได้ดีมากโดยมีถนนตรงกลางตัดเข้าไปพอถึงจุดหนึ่งก็แยกออกเป็ซ้ายขวาเป็ถนนที่เป็รูปตัวอักษรทีในภาษาอังกฤษในโลกก่อนของนาง
“ต้องจ่ายเงินจำนวนเต็ม 600 ตำลึงเต็มไม่มีจ่ายมัดจำ ต่อราคาหรือขอจ่ายก่อนครึ่งหนึ่งทั้งนั้น” เ้าหน้าที่เอ่ยออกมาด้วยเสียงเข้มเพราะเขาเจอหลายคนแล้วที่อยากได้ที่ตรงนี้แต่ส่วนใหญ่จะเป็ชาวบ้านที่พอจะมีเงินหรือเศรษฐีใหม่ที่อยากจะเพิ่มสถานะตัวเองเข้ามาดูที่ตรงนี้แต่กลับไม่เงินซื้อแล้วการแต่งตัวของสองพ่อลูกที่นางเห็นก็ไม่คิดว่าจะมีปัญหาซื้อน่าจะมาทำให้เขาอารมณ์เสียเปล่าๆ
“ไม่มีปัญหาเ้าค่ะวันนี้ท่านพ่อข้าเตรียมเงินมาพร้อมเรียบร้อยแล้ว” ชิงเถาเอ่ยขึ้นหลังจากจับน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะพอใจของเ้าหน้าที่คนนี้ได้จากนั้นนางก็ปรึกษากับบิดาต่อก่อนจะตัดสินใจเลือกที่ดินแปลงสุดของถนนด้านซ้ายติดกับจวนตระกูลอื่นส่วนด้านขวาติดกับที่ดินอีกแปลงที่แบ่ง
“พวกข้าเลือกแปลงนี้เ้าค่ะ” ชิงเถาเอ่ยบอกเ้าหน้าที่พร้อมชี้บอกตำแหน่งไป
“ได้ รอสักครู่” เ้าหน้าที่ตอบจากนั้นจึงลุกออกไปเตรียมเอกสารต่างๆ ในการซื้อขายที่ดินที่อยู่ในตู้ไม้ด้านข้างสักครู่ก่อนจะกลับมานั่งที่ตนพร้อมกับกระดาษ4 แผ่น เป็เอกสารการซื้อขายสองชุด และเอกสารแสดงตนว่าเป็เ้าของที่อีกสองชุด หลังจากชิงเถาและบิดาอ่านเอกสารเพื่อเตรียมลงลายมือชื่อเ้าหน้าที่คนนั้นก็ลุกเดินออกไปจากห้องก่อนจะกลับมาพร้อมกับเ้าหน้าที่อีกคน
“ท่านต้องลงชื่อตรงนี้และตรงนี้”พอเ้าหน้าที่กลับมาก็เริ่มให้จิ้นสิงเขียนชื่อตนลงไปในกระดาษและใช้นิ้วหัวแม่มือจุ่มในหมึกแล้วกดลงในกระดาษทุกแผ่นเพื่อเป็การแสดงตนจากนั้นเ้าหน้าที่ทั้งสองจึงนำเอกสารไปลงชื่อและประทับลายนิ้วมือต่อในฐานะของเ้าหน้าที่โดยเอกสารจะเก็บไว้กับพวกนางแล้วก็ที่ว่าการเ้าเมืองอย่างละชุดจากนั้นก็ตรวจนับเงินที่จิ้นสิงจ่ายไปเมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วสองพ่อลูกก็เดินออกมาด้วยหน้าตายิ้มแย้มที่สุดเท่าที่เคยทำมาจนคนอื่นพบเห็นอาจจะหาว่าสองคนนี้เป็บ้าได้
่ค่ำหลังเสร็จงานในจวนวันนี้ครอบครัวงดทำของออกขายเพื่อที่จะต้องไปบอกกล่าวเื่ไถ่ถอนตัวเองกับพ่อบ้านของตระกูลก่อนจะนำเื่ในเรียนแก่ฮูหยินใหญ่ซึ่งเป็ผู้ดูแลของจวน ซึ่งก็ไม่นานนักเนื่องจากตอนเย็นเ้านายทุกคนก็อยู่ที่จวนจึงไม่ต้องรอให้อนุญาตนาน ก็ได้หนังสือยืนยันว่าพวกนางเป็อิสระกันแล้วช่างเป็วันที่ดีของครอบครัวเสียจริงหลังจากบ่าวไพร่คนอื่นรู้เื่ก็ในักเพราะไม่คิดว่าครอบครัวนี้จะไถ่ถอนตัวเองออกไปจากจวนทั้งยังทั้งเสียค่าไถ่ตัวทั้งบ้านตั้งสิบกว่าตำลึงจนมีการพูดกันในหมู่บ่าวไพร่ว่าครอบครัวนางแอบทำเื่ไม่ดีทำให้ได้มีเงินมาไถ่ตัวไม่ก็ว่าเป็ขโมย หรือแอบส่งของหรือขายของผิดกฎหมายต่างๆแต่ยังละชิงเถาหลังจากได้ยินคนพูดกันนางก็หาสนใจไม่ เพราะเ้านายในจวนนี้ทำอะไรพวกนางไม่ได้แล้วแค่รอพรุ่งนี้เช้าพวกนางก็จะเก็บข้าวของไปกันแล้ว
คืนนี้ทุกคนไม่ได้ทำงานดั่งเช่นทุกวันแต่ก็ยังไม่มีใครนอนหลับเนื่องจากตื่นเต้นดีใจพูดถึงสิ่งที่จะทำหลังจากออกจากจวนนี้แล้ว ชิงเถานึกขึ้นมาได้ว่ามารดานางเคยพูดว่าตอนนางตกน้ำมีบ่าวชายเป็คนช่วยนางขึ้นมาพอมารดานางจะให้เงินเป็ค่าตอบแทนเขาก็ไม่รับนางจึงพูดคุยเื่นี้กับบิดาและมารดาว่าอยากตอบแทนเขาก่อนที่พวกนางจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วจนสุดท้ายสรุปได้ว่าบิดานางจะนำเงิน 10ตำลึงไปเป็ค่าตอบแทนแก่เขาที่เคยช่วยนางไว้ซึ่งเงินจำนวนนี้สามารถไถ่ถอนตัวเขาได้แล้วยังให้เขาใช้ชีวิตข้างนอกก่อนที่จะหางานใหม่ทำได้อีกด้วยหลังจากบิดานางนำเงินนี้ไปให้แก่ชายที่เคยช่วยชีวิตนางไว้ตอนแรกเขาไม่รับดังเช่นครั้งก่อนที่มารดานางเคยให้แต่บิดานางพูดโน้มน้าวให้รับไว้เพราะเงินนี้จะทำให้เขาเป็อิสระได้ถ้าเขา้าสุดท้ายเขาจึงรับเพราะแท้จริงแล้วเขาก็มีเื่กังวนที่แก้ไม่ได้มาเป็ปีแล้วเนื่องจากเขารักกับหญิงชาวบ้านนอกกำแพงเมืองที่นำพืชผักมาขายตลาดแต่เขาก็ไม่กล้าเอ่ยปากขอแต่งงานกับนางออกไป เนื่องจากไม่อยากให้นางที่เคยใช้ชีวิตอิสระจะต้องมาอยู่เป็บ่าวเหมือนตนแต่ตอนนี้เขาจะเป็คนไถ่ถอนตัวเองแล้วแต่งงานไปอยู่กับนางแทนจบบริบูรณ์(แฮร่ๆๆไม่ใช่แหล่ะ: Rinaceae)
คืนนี้ไม่ใช่แค่ครอบครัวชิงเถาตื่นเต้นจนไม่ได้นอนแต่ยังมีบ่าวคนอื่นเดินมาทักทายที่ห้องของนางกันหลายทั้งสอบถามด้วยความห่วงใจทั้งสงสัยใคร่รู้จึงมาสอบถามว่าพวกเขาทำยังไงให้มีเงินไถ่ถอนตัวเองได้และยังถามว่าต่อไปพวกเขาจะไปอยู่ไหนซึ่งบางคำถามพวกนางก็ตอบออกไปตามความจริงแต่ไอ้เื่มีเงินเท่าไหร่หรือยืมเงินใช้พวกนางคงไม่ตอบหรอกหรือว่าต่อไปจะอยู่ไหนใครจะกล้าตอบว่าพวกนางซื้อที่ราคา 600ตำลึงออกไปก็ได้แต่เลี่ยงๆไป
ตอนเช้าวันนี้ครอบครัวของชิงเถาได้ตื่นสายกันครั้งแรกเพราะไม่ต้องลุกไปทำงานแต่จริงๆทุกคนก็ตื่นกันแล้วแหล่ะแต่ชิงเถาบอกว่าให้ทุกคนนอนต่อเพราะอีกชั่วยามกว่าพระอาทิตย์จะขึ้นถึงตอนนั้นพวกนางถึงจะออกเดินทางได้
ท้องฟ้าเริ่มสว่างครอบครัวชองเถาลุกอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดที่ดีที่สุดของตนเองพร้อมแบ่งของต่างๆที่ต้องขนย้ายออกไปซึ่งก็ไม่ได้เยอะอะไรส่วนใหญ่ก็เป็เสื้อผ้าไม่กี่ชุดส่วนอุปกรณ์ทำการค้าของพวกนางซึ่งชิงเถาให้บิดาสานตะกร้าไว้แล้วนำไปไว้ในป่าไผ่พร้อมกับต้นหญ้าไผ่หยกขาวกับหญ้าหวานที่นางขุดใส่กระถางรอขนย้ายไว้เรียบร้อยซึ่งนางจะเดินมาเอาเมื่อออกจากจวนไปแล้วพอทุกคนหอบหิ้วสิ่งของกันครบแล้วก็เริ่มออกจากเรือนพักบ่าวเดินไปประตูด้านหน้าจวนซึ่งเดินผ่านบ่าวคนอื่นก็มีทักทายกล่าวลากันบ้างตามรายทางหรือแม้กระทั่งพวกไม่ชอบพวกนางก็ได้ทำคำสวดส่งกันหลายความ แต่พวกนางหาสนใจไม่เดินยิ้มหน้าบานกันอย่างเดียวจนถึงประตูหน้าจวนที่มีเวรยามยืนประจำอยู่ก่อนออกไปพวกเขาจะต้องโดนตรวจสอบสิ่งของกันก่อนเพื่อที่ดูว่าพวกนางไม่ได้หยิบจับของในจวนไปด้วยซึ่งไม่พบอะไรนอกจากเสื้อผ้าเก่าๆของพวกนางกับของใช้ส่วนตัวเล็กน้อย หลังไม่มีอะไรแล้วเวรยามก็ปล่อยออกมาซึ่งหลังขาทั้งสองข้างเดินพ้นประตูจวนออกมาหน้าที่ทุกคนที่ยิ้มอยู่แล้วก็เหมือนจะฉีกยิ้มได้มากกว่าเดิมซะอีกต่อไปพวกเขาจะเป็เ้านายตัวเองแล้วไม่มีใครมาสั่งพวกนางได้ยกเว้นคำสั่งซื้อจากลูกค้า
สำรวจที่ดิน
หลังครอบครัวชิงเถาออกมาจากจวนตระกูลเทียนแล้วก็เป็เวลาอาหารข้าวชิงเถาเลยเสนอให้ทุกคนไปกินอาหารที่เหลาอาหารกันซึ่งเหลาอาหารที่ทุกคนมานั้นไม่ได้เล็กหรือใหญ่มากนักซึ่งดูแล้วราคาไม่น่าจะแพงอีกทั้งชิงเถาได้ยินว่าอาหารก็รสดี
“ไม่ทราบว่านายท่านจะนั่งโต๊ะธรรมดาหรือห้องส่วนตัวขอรับ”เสี่ยวเอ่อร์ถามพวกนางหลังจากเห็นพวกนางเดินเข้ามาในร้าน
“โต๊ะธรรมดา” จิ้นสิงตอบออกไปจากนั้นเสี่ยวเอ่อร์จึงพาไปยังโต๊ะที่ยังว่างอยู่สำหรับพวกเขา
“ไม่ทราบว่าทุกท่านจะรับอะไรดีขอรับ”เสี่ยวเอ่อร์ถามออกมา
“เออ เอาเป็” แล้วทั้งโต๊ะก็เงียบเนื่องจากไม่มีใครมานั่งทานอาหารแบบนี้มาก่อนจึงไม่รู้ว่าจะต้องสั่งอะไร
“เอาเป็อาหารขึ้นชื่อของร้าน 5 อย่างข้าว 6 ถ้วย แล้วก็ชา 2 กาก่อนแล้วกันเ้าค่ะ” ชิงเถาตอบออกไปหลังจากเห็นทุกคนเงียบนางจึงลองสั่งเหมือนที่เคยอ่านเจอในนินาย
“ขอรับ” เสี่ยวเอ่อร์ตอบรับพร้อมเดินออกไปสั่งอาหารในครัว
“พี่รองเคยมากินอาหารหรือขอรับทำไมสั่งเป็ด้วย”ิเลี่ยนถามออกหลังเขาเห็นทุกคนเงียบตอนเสี่ยวเอ่อร์สอบถาม
“ไม่หรอกพี่แค่เคยเห็นคนอื่นสั่งเวลาเดินผ่าน”ชิงเถาตอบออกไปถึงนางจะเดินผ่านเห็นคนสั่งอาหารนางก็ไม่ได้ยินอยู่ดีแหล่ะต้องพึ่งจากความรู้เดิม
“อย่างนั้นหรือขอรับ” น้องชายตอบรับ จากนั้นทุกคนก็เริ่มพูดคุยเื่อื่นระหว่างรออาหารซึ่งจะเป็เื่อะไรไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ที่อยู่ใหม่ของพวกเขา ซึ่งหลังจากปรึกษากันแล้วจึงได้ข้อสรุปว่าหลังจากทานอาหารกันเสร็จแล้วชิงเถากับบิดาจะจ้างรถม้าไปเอาของในป่าไผ่หลังจวนโดยที่เหลือให้รอจิบน้ำชากินขนมอยู่ที่นี่ก่อนหลังจากนั้นชิงเถากับบิดาค่อยกลับมารับ
“อาหารมาแล้วขอรับ” เสี่ยวเอ่อร์เริ่มถืออาหารที่สั่งไปมาวางไว้บนโต๊ะจนเต็ม
“โหหห น่ากินมากเลย” แฝดทั้งสองตื่นตากับอาหารที่ยังไม่เคยได้กินมาก่อนแค่หน้าตาอาหารกับกลิ่นก็ยั่วน้ำลายพวกเขาแล้วซึ่งมีทั้งเมนูหมูเห็ด เป็ด ไก่
“น่ากินก็กินเยอะๆ นะ” ลี่ถิงพูดยิ้มๆให้กับน้องชายถึงปกติน้องทั้งสองจะยิ้มแย้มทุกวันอยู่แล้ว แต่ถ้ามาเทียบวันวันนี้แล้วรอยยิ้มนั้นเห็นแล้วช่างอยากยิ้มตามนัก
“ขอรับ//ขอรับ” ทั้งสองตอบ หลังจากนั้นทุกคนก็ลงถือทานอาหารกันด้วยรอยยิ้มเสียงหัวเราะ เสียงเอ่ยชมอาหารไม่รู้จบกินคำไหนก็ชมคำนั้น
หลังจากชิงเถากับบิดากินอิ่มจึงรีบออกไปทำธุระต่อให้คนที่เหลือค่อยดื่มด่ำกับรสชาติอาหารต่อไปก่อนชิงเถาและบิดาได้จ้างรถม้าที่อยู่ไม่ไกลให้พาพวกนางไปเอาของที่ เตรียมรอไว้ชายป่าไผ่ใกล้กับอารามชีหลังจากมาถึงอารามชีแล้วทั้งสองก็เดินผ่านอารามชีเข้าไป มีชีเดินผ่านไปบ้างซึ่งทั้งก็ทำความเคารพก่อนจะมุ่งไปยังจุดที่ชิงเถาซ่อนของไว้โดยพลังของเชี่ยนเชี่ยนหลังจากมาถึงแล้วทั้งสองก็ช่วยกันถือของช่วยกันแต่พวกนางมากันแค่สองคนแต่มีอยู่ 6ตะกร้าจึงต้องใช้เวลาเดินไปกลับอยู่สองรอบถึงจะขนหมด รู้อย่างนี้นางน่าจะให้น้องชายมาด้วยซะั้แ่แรกเพราะแค่เดินไปกลับเท่านี้นางก็เหนื่อยกว่าเดินไปตลาดตามปกติซะอีก
ตอนนี้ชิงเถาและบิดากลับมารับอีกสามคนที่เหลาอาหารแล้วก็เดินทางต่อจากตอนแรกที่ว่าจะไปที่ดินเลยก็เปลี่ยนแปลงเส้นทางโดยไปพักที่โรงเตี๊ยมสักสอง สามวันก่อน ตามคำเสนอของชิงเถาที่นางเริ่มมองเห็นความลำบากที่จะตามมาเพราะพวกนางไม่เคยไปดูที่ดินก่อนสักทีจึงคิดว่าหาที่พักก่อน
โรงเตี๊ยมที่ทุกคนมาพักเป็โรงเตี๊ยมเล็กราคาไม่แพงพอที่ทุกคนจะอยู่ได้โดยไม่คิดมากกับค่าเช่าทุกคนนำข้าวของขึ้นไปเก็บบนห้องที่เข้าพักสองห้องแล้วก็จึงตกลงกันว่าจะพากันเดินทางออกไปดูที่ดินของพวกตนต่อ
ชุมชนของชนชั้นสูงด้านทิศใต้ของเมืองหลวงครอบครัวชิงเถาจ้างรถม้าให้พามาดูที่ดินซึ่งระหว่างสองด้านถนนมีแต่จวนใหญ่ๆ ทั้งนั้นทั้งกำแพงที่สูงกว่าชายโตเต็มวัยซะอีก บางจวนก็ยิ่งใหญ่อวดความเด่นกันไปมาระหว่างจวนผ่านจวนไปหลายหลังก็ถึงทางเข้าที่มีการแบ่งขายเห็นได้ชัดจากที่ยังมีป้ายประกาศขายที่ติดอยู่ข้างหน้าด้านหน้าที่เวรยามเฝ้าอยู่หลายคนเพื่อตรวจสอบผู้เข้าออกเหมือนดังครอบครัวนางก่อนจะเข้ามาได้ดีที่บิดานาเอาเอกสารที่ดินมาด้วย จึงยืนยันตัวตนได้ ผ่านด้านหน้าเข้ามาทั้งสองฝั่งถนนที่แคบลงสองด้านก็เป็จวนบ้างแล้ว บางหลังก็กำลังเริ่มก่อสร้างกันก็มีใช้เวลาไม่นานรถม้าก็จอดให้ทุกคนลงเบื้องหน้าของทุกคนคือพื้นที่ว่างเปล่าที่มีกำแพงกำลังทั้งสามด้านคือด้านหลังสุดเขตที่ดินที่เห็นอยู่ไกลออกไปมองเห็นป่าไม้อยู่หลังกำแพงจวนเนื่องจากที่ดินเป็แบบสี่เหลี่ยมผืนผ้าด้านหน้าเป็ด้านกว้างและยาวไปด้านหลังมีกำแพงฝั่งที่ติดกับจวนใหญ่ที่สูงกว่าหัวของจิ้นสิงไปนิดหน่อยส่วนอีกฝั่งเป็กำแพงที่สร้างโดยผู้ขายสูงประมาณไหล่ของผู้ใหญ่
ด้านในที่ดินผืนนี้ของครอบครัวชิงเถาเป็ดินมีหญ้าขึ้นเสียส่วนใหญ่มีเป็พื้นแผ่นหินเก่าๆอยู่บ้างตรงใกล้กับบ่อน้ำที่อยู่ตรงกลางของที่ดินจำนวนสามบ่อ ซึ่งชิงเถารู้จากเชี่ยนเชี่ยนว่าตรงส่วนนี้เคยเป็โรงซักล้างของจวนมาก่อนดังนั้นเื่น้ำท่าจึงไม่ต้องกังวลทุกคนเดินสำรวจอยู่นานเป็ชั่วยามก่อนจะเดินทางกลับโรงเตี๊ยม
431
