เถ้าแก่เนี้ยวัยสี่ขวบกับอพาร์ตเมนต์สุดแกร่งในวันสิ้นโลก

　　"แต่ว่า..." โจวซือเหยายังอยากจะเกลี้ยกล่อมต่อ แต่คำพูดของเธอเพิ่งจะหลุดจากปาก ก็ถูกเจิ้งเจียฮุ่ยขัดจังหวะเสียก่อน

　　"ฉันว่าเสี่ยวเสี่ยวพูดถูก เมื่อวานเธออยู่คนเดียว จะกลัวก็เป็นเรื่องปกติ แต่วันนี้มีฉันกับเสี่ยวเสี่ยวอยู่ด้วย เธอจะกังวลอะไรอีก?"

　　เจิ้งเจียฮุ่ยเหลือบมองโจวซือเหยาด้วยความไม่พอใจ "เธอคงไม่ได้ไม่อยากพาพวกเราไปด้วย เลยจงใจเลือกที่นี่หรอกนะ?"

　　"เปล่า ฉันแค่กังวลว่า..."

　　"ฉันรู้อยู่แล้วว่าซือเหยาไม่ใช่คนที่ชอบลุยเดี่ยว" หลิวเสี่ยวเสี่ยวคล้องแขนโจวซือเหยาอย่างสนิทสนม "ไปเถอะ พวกเราหาที่ที่มีซอมบี้เยอะกว่านี้หน่อย จะได้ฆ่าได้สะดวก ๆ !"

　　โจวซือเหยาถอนหายใจ และทำได้เพียงยอมโอนอ่อนตาม

　　ภายในอพาร์ตเมนต์ ลู่เหยี่ยนัดกับอวิ๋นเจิงเพื่อไปฆ่าซอมบี้ด้วยกัน ทว่ายังไม่ทันเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ ลู่เหยาก็วิ่งลงมาจากชั้นบนทันที "พี่ รอด้วย!"

　　เสียงของลู่เหยาดังเข้าหูของลู่เหยี่ย เขาหยุดฝีเท้าแล้วหันไปมองลู่เหยาที่วิ่งกระหืดกระหอบมา "ทำไมเธอถึงลงมาล่ะ?"

　　"พอพี่เดินออกไป เปลือกตาขวาของหนูก็กระตุก หนูรู้สึกว่าวันนี้จะมีเรื่องเกิดขึ้น พวกพี่อย่าเพิ่งออกไปเลยดีกว่าไหม?"

　　เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่เหยี่ยและอวิ๋นเจิงต่างหันมามองหน้ากัน พวกเขารู้ว่าพลังสายวิญญาณของลู่เหยาคือพลังสายทำนาย คำพูดของเธอจึงไม่อาจมองข้ามได้ ลู่เหยี่ยลังเลครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองลู่เหยา

　　"เสี่ยวเหยา งั้นเธอช่วยใช้พลังสายทำนายดูหน่อย พวกพี่จะรอ"

　　"ตกลงค่ะ!" ลู่เหยาพยักหน้าแล้วนั่งลงที่บริเวณพักผ่อนในโถงทางเดิน เธอใส่เหรียญทองแดงสามเหรียญลงในกระดองเต่าแล้วเขย่า จากนั้นจึงเทลงบนโต๊ะน้ำชาที่เป็นกระจก

　　นี่เป็นครั้งที่สองที่หลินโยวโยวเห็นเธอใช้พลังสายทำนาย จึงยื่นหัวน้อย ๆ ออกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

　　ภายใต้สายตาของทั้งสามคน ลู่เหยาสรุปผลจากการทำนายหกครั้ง แล้วขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว "ไม่มีอะไร!"

　　ลู่เหยารู้สึกงุนงง ลางสังหรณ์และพลังสายทำนายของเธอนั้นแม่นยำเสมอไม่เคยผิดพลาด แล้วทำไมครั้งนี้ถึงผิดพลาดได้?

　　ลู่เหยากำกระดองเต่าแน่น และมองไปยังลู่เหยี่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "พี่ พลังพิเศษของฉันเหมือนจะ... เหมือนจะมีปัญหาแล้ว!"

　　ลู่เหยี่ยสบตาเธอและรู้ว่าเธอกำลังตกอยู่ในสภาวะสงสัยในตัวเอง สิ่งที่ผู้ใช้พลังพิเศษกลัวที่สุดก็คือการปฏิเสธความสามารถของตนเอง

　　หากไม่ร้ายแรงพลังพิเศษจะหายไป หากร้ายแรงจะเกิดปมในใจจนกลายเป็นคนเสียสติ ลู่เหยี่ยไม่อยากเห็นน้องสาวของตนเป็นแบบนั้น จึงรีบปลอบโยน

　　"สัญชาตญาณและการทำนายของเธอแม่นยำมาตลอด ไม่มีทางมีปัญหาหรอก ลองทำนายให้คนอื่นดูอีกทีไหม?"

　　พูดจบ ลู่เหยี่ยก็หันไปมองหลินโยวโยว "โยวโยว วันนี้มีใครออกไปข้างนอกอีกบ้าง?"

　　หลินโยวโยวคิดครู่หนึ่ง "มีพี่สาวสามคนที่พักอยู่ห้องข้าง ๆ พวกพี่ด้วยค่ะ"

　　พอหลินโยวโยวพูดจบ ความรู้สึกไม่สบายใจในใจของลู่เหยาก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอเป็นประกาย รีบใช้กระดองเต่าทำนายต่อทันที

　　เธอทำนายให้ทั้งสามคนจนครบ และเมื่อถึงคิวของโจวซือเหยา สีหน้าของลู่เหยาก็พลันซีดเผือด "พี่ โจวซือเหยามีอันตราย!"

　　…

　　ท้องฟ้าพลันมืดครึ้มลง ไม่นานนัก หิมะก็ตกหนักราวกับขนห่าน หิมะที่ตกลงสู่พื้นกลายเป็นน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว

　　ในวันที่หิมะตก สำหรับคนธรรมดาและผู้ใช้พลังพิเศษคนอื่น ๆ แทบจะไม่มีผลกระทบอะไร แต่หลิวเสี่ยวเสี่ยวกลับเป็นข้อยกเว้น พลังพิเศษของเธอคือพลังสายความเร็ว ซึ่งมีหน้าที่ล่อซอมบี้

　　เธอเพิ่งล่อซอมบี้ฝูงใหญ่มา และยังไม่ทันได้นำทางพวกมันไปต่อหน้าโจวซือเหยาและเจิ้งเจียฮุ่ย เท้าของเธอก็เกิดลื่นและล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง

　　"บ้าเอ๊ย ตอนไม่ออกมาหิมะไม่ตก พอออกมาปุ๊บก็เจออากาศผีสิงเลย ซวยชะมัด!" หลิวเสี่ยวเสี่ยวสบถเบา ๆ และพยายามลุกขึ้นจากพื้นด้วยความเจ็บปวด

　　เมื่อเห็นซอมบี้พุ่งเข้าหาหลิวเสี่ยวเสี่ยวอย่างรวดเร็ว เจิ้งเจียฮุ่ยก็กรีดร้องด้วยความตกใจ "เสี่ยวเสี่ยว!"

　　"เจียฮุ่ย ช่วยฉันด้วย!"

　　โจวซือเหยาไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบพุ่งเข้าไปใช้พลังไฟโจมตีซอมบี้ เมื่อเห็นว่าไฟช่วยกั้นระหว่างซอมบี้กับหลิวเสี่ยวเสี่ยวได้ชั่วคราว เจิ้งเจียฮุ่ยลังเลเล็กน้อยและไม่ได้ใช้พลังพิเศษ

　　เมื่อไม่มีลมช่วยส่งเสริม เปลวไฟจึงไม่สามารถแพร่กระจายออกไปได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นซอมบี้จำนวนมากขึ้นพุ่งเข้ามา โจวซือเหยาก็เริ่มร้อนใจ หันไปมองเจิ้งเจียฮุ่ย "เจียฮุ่ย รีบใช้พลังพิเศษเร็ว!"

　　"ไม่ได้ ไฟแรงเกินไป เสี่ยวเสี่ยวจะโดนเผาไปด้วย!" เจิ้งเจียฮุ่ยปฏิเสธโดยไม่ลังเล "พวกเธอถอยออกมาก่อน!"

　　เจิ้งเจียฮุ่ยตะโกนช้าไป เพื่อเอาตัวรอดหลิวเสี่ยวเสี่ยวจึงเตะซอมบี้ที่อยู่ตรงหน้าให้กระเด็นไปทางด้านหลังของโจวซือเหยา เป็นการตัดทางถอยของเธอ

　　เจิ้งเจียฮุ่ยชะงักและถามด้วยความสงสัย "เสี่ยวเสี่ยว เธอทำอะไรน่ะ?"

　　"รีบหนีเร็ว!" หลิวเสี่ยวเสี่ยวไม่ตอบ แต่ดึงมือเจิ้งเจียฮุ่ยให้วิ่งหนีไป

　　พื้นถนนเป็นน้ำแข็ง ทำให้เธอต้องลดพลังสายความเร็วลง เจิ้งเจียฮุ่ยถูกดึงไปพลางหันกลับไปมองข้างหลังไม่หยุด "โจวซือเหยายังอยู่ข้างใน เราต้องกลับไปช่วยเธอ!"

　　"อย่าโง่หน่อยเลย ในบรรดาพลังพิเศษของพวกเราสามคน มีแค่ของยัยนั่นที่เป็นสายโจมตี ถ้าเราสองคนกลับไป จะมีแต่ทำให้ยัยนั่นลำบากเปล่า ๆ "

　　"แต่ถ้าไม่มีพวกเรา เธอต้องตายแน่!"

　　"ไม่ตายหรอก! พลังไฟของยัยนั่นเก่งจะตาย ถ้าไม่มีพวกเราเป็นตัวถ่วง ยัยนั่นเอาตัวรอดได้เองแหละ!"

　　หลิวเสี่ยวเสี่ยวปล่อยมือจากเจิ้งเจียฮุ่ย "ถ้าเธอไม่สบายใจและอยากกลับไปช่วยฉันก็ไม่ห้าม แต่เธออย่าคิดจะลากฉันไปตายด้วยเด็ดขาด!"

　　ทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านั้น หลิวเสี่ยวเสี่ยวก็รีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าเจิ้งเจียฮุ่ยใจกว้างกว่าโจวซือเหยา และสามารถเป็นตู้เอทีเอ็มให้เธอได้ เธอคงไม่ช่วยด้วยซ้ำ

　　กว่าเธอจะหนีออกมาได้ลำบากขนาดนี้ จะให้กลับไปช่วยโจวซือเหยาเหรอ ฝันไปเถอะ!

　　อวิ๋นเจิงขับรถมาแต่ไกล ก็เห็นหลิวเสี่ยวเสี่ยวและเจิ้งเจียฮุ่ยที่กำลังวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว ในตำแหน่งที่ห่างจากด้านหลังของพวกเธอประมาณร้อยเมตร มีกลุ่มเปลวไฟกำลังลุกโชนอยู่

　　ถังเวยขมวดคิ้วสวย รีบยืดตัวขึ้นด้วยความร้อนใจ "โจวซือเหยาอยู่ข้างหน้า รีบช่วยคนเร็ว!"

　　"นั่งให้มั่น ๆ นะ!" พออวิ๋นเจิงพูดจบ ถังเวยและลู่เหยี่ยก็รีบคว้าที่จับไว้แน่น อวิ๋นเจิงเหยียบคันเร่งจนมิด รถออฟโรดสีดำพุ่งทะยานเข้าหาฝูงซอมบี้อย่างรวดเร็ว

　　โจวซือเหยาถูกซอมบี้ล้อมรอบจนมองไม่เห็นเงาของเพื่อนสนิททั้งสองคนอีกแล้ว เมื่อรู้ว่าตนเองถูกทอดทิ้ง เธอก็ยิ้มขื่น ๆ และเลิกขัดขืน

　　ความทรงจำมากมายผุดขึ้นมาในหัวทีละฉาก ทั้งคำเตือนของครอบครัวที่บอกให้เธออยู่ห่างจากหลิวเสี่ยวเสี่ยว

　　ทั้งคำกล่าวหาของแฟนหนุ่มที่บอกว่าหลิวเสี่ยวเสี่ยวเป็นฝ่ายเข้าหาเอง

　　ทั้งบทสนทนาระหว่างหลิวเสี่ยวเสี่ยวและเจิ้งเจียฮุ่ย

　　ทั้งสายตาที่เย็นชา และแผ่นหลังที่หันเดินจากไปอย่างเด็ดขาด

　　ความทรงจำเหมือนกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำฉากแล้วฉากเล่า หัวใจของโจวซือเหยาเจ็บปวดเหลือเกิน ไม่นึกเลยว่าก่อนตายเธอถึงเพิ่งจะมองเห็นความจริงทั้งหมด ช่างน่าเศร้าจริง ๆ !

　　"โจวซือเหยา อดทนไว้นะ!"

　　โจวซือเหยาหลับตาลง รอคอยความตาย ทันใดนั้น เสียงตะโกนด้วยความร้อนรน พร้อมกับเสียงปะทะที่หนักหน่วงก็ดังเข้าหู

　　โจวซือเหยาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ฝูงซอมบี้สีดำทึบพลันเกิดช่องว่างขึ้น รถออฟโรดสีดำคันหนึ่งหักเลี้ยวอย่างรวดเร็วและพุ่งเข้าใส่ฝูงซอมบี้ ซอมบี้กลุ่มหนึ่งถูกชนจนกระเด็น ซึ่งสร้างความโกรธแค้นให้กับซอมบี้ตัวอื่น ๆ

　　ฝูงซอมบี้เปลี่ยนเป้าหมายทันทีและพากันพุ่งเข้าใส่รถออฟโรด เมื่อซอมบี้รอบตัวลดน้อยลง โจวซือเหยาก็ฝืนร่างกายที่สะบักสะบอมใช้พลังไฟโจมตี มีคนมาช่วยเธอแล้ว เธอไม่ได้ถูกทอดทิ้ง!

　　"ถังเวย คุณขับรถแทนนะ ลู่เหยี่ย ลงไปช่วยคนกับผม!"

　　อวิ๋นเจิงแบ่งหน้าที่ ขับรถไปยังจุดที่ค่อนข้างปลอดภัย แล้วเปิดประตูลงจากรถ ถังเวยถอดรองเท้าส้นสูงออก ปีนจากเบาะหลังไปยังที่นั่งคนขับ ล็อกประตูรถให้เรียบร้อย และขับรถพุ่งชนเพื่อเปิดทางให้พวกเขา