ARC I: Sand and Grass
บทที่ 12: สตูว์เนื้อกระต่าย (1/2)
ที่เนินทรายเล็กๆ ใกล้กับป้ายชื่อของ Oasis นามว่า Liora แสงสุดท้ายของวันกำลังจะหมดลง
เด็กสาวคนหนึ่งกล่าวคำต้อนรับ... อย่างเรียบง่ายและแสนธรรมดา...
สายลมอ่อนๆ ยามเย็นพลางให้ผมสีน้ำตาลอ่อนเป็ประกาย พัดไหว
อยู่เบาๆ ...
พร้อมกับรอยยิ้มที่คุ้นเคย
.
.
.
รอยยิ้มแบบ “Liora…”
และตรงเบื้องหน้าของเด็กสาว สองชีวิตที่รอดกลับมาจากทะเลทราย
และความตายที่พุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นทราย...
เนื้อตัวเปื้อนเปราะไปด้วยเืสีเหลืองขุ่นๆ ที่ตอนนี้แห้งกรังติดกับเสื้อผ้า ชวนส่งกลิ่นฉุนอ่อนๆ มาตามทิศทางลม...
.
.
.
“...ข้ากลับมาแล้วนะ Liora”
“...ข้าเองก็... กลับมาแล้วเช่นกัน ยัยหนู”
.
.
“เอาล่ะ! ยัยหนู วันนี้มีเนื้อกระต่ายทะเลทรายด้วยล่ะ รับรองเ้าจะต้องติดใจ กับเมนู สตูว์เนื้อกระต่าย ฉบับทหารม้า!”
“เอ๋... ลุง Rowan ทำอาหารเป็ด้วยงั้นหรอคะ?”
“เ้าประเมินฝีมือข้าต่ำไปแล้ว ยัยหนู ฮ่าฮ่าฮ่า”
“ก็หนูเห็นว่า...ลุง Rowan กินอย่างเดียวเลย...”
“ยัยหนู...นี่เ้าหาว่าข้าเห็นแก่กินงั้นหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า เ้านี่ใจร้ายจังนะ”
Rowan พูดขึ้นมาด้วยทาทีที่ดูผ่อนคลาย... ก่อนจะก้าวขาเข้ามาใกล้เด็กสาวขึ้นมาอีกหน่อย...
“หยุดค่ะ! ลุง Rowan!”
“ห๊ะ! มีอะไรงั้นหรอ Liora?”
“ไม่มีอะไรค่ะ...แค่...อย่าพึ่งเข้ามาใกล้ตอนนี้...”
เด็กสาวกล่าวขึ้นมา พลางเอามีปิดจมูกเพื่อบอกเป็นัยว่า...
“ตอนนี้ ลุง Rowan และพี่ Edrin ดู... ไม่ค่อย สะอาด...”
“ห๊ะ! พวกข้าตัวเหม็นขนาดนั้นเลยหรอ?”
“ใช่ค่ะ... มากๆ เลยด้วย”
“เ้าใจร้ายมากเลย ยัยหนู ฮ่าฮ่าฮ่า”
Edrin ที่ยืนฟังอยู่ใกล้ๆ ก็พลันหันมองสำรวจร่างกาย เนื้อตัว และดมกลิ่นของตัวเอง... ก่อนจะมีสีหน้าที่เหยเกเล็กน้อย พร้อมพูดขึ้นว่า
“งั้นข้าจะไปอาบน้ำก่อน Liora ส่วน Rowan คงจะ...”
“คงจะไม่ยอมอาบน้ำเป็แน่...”
Edrin กล่าวขึ้นตัดบท ก่อนจะวางสัมภาระไว้ไม่ไกลนักจากที่ Liora ยืนอยู่...
“ลุง Rowan! ต้องอาบค่ะ!”
“เฮ้ออ... ถ้าเ้าว่าเช่นนั้น Liora ข้าก็จะอาบ แต่ข้าว่าตัวข้าไม่ได้...”
Rowan พูดขึ้นพร้อมทั้งสำรวจร่างกาย และสูดหายใจใกล้ๆ กับวงแขนของตน ก่อนจะพูดไม่จบ และยืนนิ่งไปพักหนึ่ง
“ข้าเชื่อเ้าแล้ว Liora ฮ่าฮ่าฮ่า”
“งั้น...เดี๋ยวหนูช่วยเอาของบางส่วนไปเก็บนะคะ”
“ขอบใจ Liora”
Edrin กล่าวกับเด็กสาว...ก่อนจะแยกตัวไปใกล้ๆ กับแหล่งน้ำ พร้อมด้วย Rowan ที่ตามมาไม่ห่าง
Liora แบกเอากระเป๋าสัมภาระของพวกเขาเข้าไปเก็บ ด้วยความทุลักทุเลเล็กน้อย... ด้วยความที่พยายามแบกของทั้งหมดแบบเกินตัว...
.
.
“ฮึบ! ...เรียบร้อย!”
“ต่อไปก็เอาเนื้อกระต่ายไปที่กองไฟ และช่วยป้า Aelthara เตรียมอาหารเย็น!”
เด็กสาวพึมพำกับตัวเอง หลังจากนำกระเป๋าสัมภาระเข้ามาเก็บที่กระโจม ก่อนจะวิ่งปรี่ไปหาท่านหญิงเอลฟ์อย่างขึงขัง
“ป้า Aelthara คะ... พี่ Edrin กับลุง Rowan เอาเนื้อกระต่ายมาได้ พวกเขาบอกว่า สำหรับมื้อเย็นวันนี้ค่ะ”
“งั้นหรอจ๊ะ... ไหนข้าขอดูหน่อยซิ”
“นี่ค่ะ!”
“ไม่เลวเลยนะ...และข้าขอเดา Edrin คงเป็คนจัดการทั้งหมด”
“ส่วน Rowan คงเอาแต่ส่งเสียงโวกเวก จนกระต่ายวิ่งหนีเป็แน่”
“ฮิฮิฮิ หนูก็คิดว่าแบบนั้นนะคะ”
เด็กสาวหัวเราะกรุ้มกริ่ม ก่อนจะเอ่ยต่อว่า
“แล้วพวกพี่ Edrin จะใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ไหมคะ...”
“หนูเห็นว่าพวกเขา เสื้อผ้าเปื้อนอะไรไม่รู้ สีเหลืองๆ เต็มเลยค่ะ...”
“หืม... เื่นั้น เ้าลองถาม Bromm ดูซิจ๊ะ บางที... เขาอาจจะพอมีเสื้อผ้าสำหรับทั้งสอง”
“แต่ว่า... หนูต้องช่วยป้า Aelthara เตรียมมื้อเย็นนี่คะ?”
“หึหึ...หนูน้อย..ข้ารับมือได้จ้ะ...แต่เกรงว่าถ้าเ้าไม่ช่วยพวกเขาทั้งสอง ข้าคิดว่า คืนนี้ทั้ง Edrin และ Rowan คงต้องนอนล่อนจ้อนเป็แน่ หึหึ”
Aelthara กล่าวก่อนจะหัวเราะเป็นัย โดยที่เด็กสาวนั้นยังไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด...
“ล่-อ-น-จ้-อ-น แปลว่าอะไรหรอคะ?”
“หนูน้อย... เอาเป็ว่าเ้าคงไม่อยากมองในตอนนี้หรอก...”
“เอ๋...”
Liora ทำได้เพียงเอียงหัวสงสัยในคำพูดของท่านหญิงเอลฟ์...
“หึหึ...หนูน้อย เ้าไปหา Bromm ก่อนนะจ๊ะ... อีกไม่นานนัก ทั้ง Edrin และ Rowan คงจะต้องพึ่งพาเ้าเป็แน่...”
“อืม... ก็ได้ค่ะ ป้า Aelthara”
“ดีมากจ้ะ...”
Aelthara ลูบหัวเด็กสาวอย่างอ่อนโยน ก่อนที่ Liora จะวิ่งปรี่ไปยังกระโจมของนายช่าง Bromm ตามที่ท่านหญิงเอลฟ์แนะนำ...
.
.
“คุณตา Bromm คะ!”
“โอ้ว.. ว่าไงล่ะยัยหนู มื้อเย็นเสร็จแล้วงั้นรึ?”
“เปล่าค่ะ พอดีว่า...”
“ป้า Aelthara ให้มาถามเื่เสื้อผ้าชุดใหม่...ให้กับพี่ Edrin และก็ลุง Rowan ค่ะ”
“หืม...สองคนนั่นจะเปลี่ยนชุดหรอ... งั้นแสดงว่าสภาพล่าสุดคงดูไม่จืดเลยใช่ไหมยัยหนู ฮ่าฮ่าฮ่า”
“เอ่อ...ตัวเหม็นมากๆ เลยแหละค่ะ คุณตา Bromm”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าเห็นภาพเลย ไอ้ั์ปักหลักนั่น คงจะเละน่าดู...”
“รอเดี๋ยวนะยัยหนู ข้าขอตรวจดูก่อนว่ายังมีเสื้อผ้าใหม่ๆ ให้
พวกเขาไหม”
“ได้ค่ะคุณตา Bromm แล้วก็... มื้อเย็นมีเนื้อกระต่ายนะคะ!”
“งั้นหรอ... ดีเลยๆ ข้าละเบื่อเนื้อแห้งแล้วเต็มแก่ ฮ่าฮ่าฮ่า”
“หนูก็แอบเบื่อเหมือนกัน ฮิฮิ”
“แต่ว่า...อย่าบอกป้า Aelthara นะคะ คุณตา Bromm”
เด็กสาวพูด ราวกับเป็การกระซิบให้ได้ยินเพียงสองคน...
“ฮ่าฮ่าฮ่า ได้เลยๆ ข้าจะเหยียบไว้ให้มิดเลยยัยหนู... ขอหาชุดให้ไอ้สองหนุ่มนั่นก่อนนะ หืมม...มันน่าจะมีอยู่นะ...”
Bromm กล่าวจบแล้วก็เดินเข้าไปด้านในสุดของกระโจม พร้อมเสียงอึกทึกครึกโครมดังอยู่ต่อเนื่อง...
“ได้แล้ว! นี่แหละยัยหนู... ชุดนี้ของ Edrin ส่วนนี่ให้ Rowan นะ”
“ขอบคุณค่ะคุณตา Bromm…”
“แล้วก็ คุณตา Bromm คะ..”
“มีอะไรจะถามงั้นรึ ยัยหนู?”
“คำว่า... ล่-อ-น-จ้-อ-น แปลว่าอะไรหรอคะ? ป้า Aelthara ไม่ยอมบอกหนูเลย...”
“ฮ่าฮ่าฮ่า แค่นี้เองหรอกหรือ...”
“มันก็แปลว่า... ไม่ใส่เสื้อผ้าอะไรเลยซักชิ้นยังไงล่ะยัยหนู ฮ่าฮ่า”
“เอ๊ะ!... งั้นถ้าหนูไม่เอาชุดเหล่านี้ไปให้พวกพี่ Edrin งั้นก็...”
“ฮ่าฮ่าฮ่า พวกนั้นก็จะ ล่-อ-น-จ้-อ-น ยังไงล่ะยัยหนู”
“งั้นหนูต้องรีบแล้ว..! เดี๋ยวทั้งสองคนจะหนาว!”
“ได้เลยยัยหนู ฝากบอก Rowan ด้วยล่ะ ชุดของเขาข้าตั้งใจเลือกเลย”
“ได้ค่า..!”
Liora รีบวิ่งปรี่ออกจากกระโจมอย่างรวดเร็ว พร้อมด้วยชุดของ Edrin และ Rowan มุ่งตรงไปยังจุดที่ทั้งสองกำลังอาบน้ำอย่างสบายใจ...
.
.
.
.
ณ มุมหนึ่งของ Oasis Liora…
เสื้อผ้าตัวเก่าได้ถูกถอดกองเอาไว้อย่างลวกๆ บนพื้นทราย ไม่ไกลจากท้องน้ำมากนัก...
Edrin ที่กำลังทำความสะอาดผ้าคลุมผืนเก่าอย่างจริงจัง...ในสภาพที่เปลือยเปล่า... ล่อนจ้อน...
พร้อมทั้ง Rowan ที่นอนแช่น้ำอย่างสบายใจ... ในสภาพที่ ล่อนจ้อน ไม่ต่างกัน...
“นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่ไม่ได้อาบน้ำให้สบายตัวแบบนี้”
“เ้าพูดเหมือนกับคนสกปรกยังไงไม่รู้ Rowan”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าก็แค่พูดความจริง...เออว่าแต่ Edrin”
“มีอะไรหรือ?”
“จะว่าไปแล้ว...เ้าเองก็”
Rowan พูดขึ้นก่อนจะนิ่งไปครู่เหมือนกำลังใช้ความคิดกับบางอย่าง
.
.
.
“ตูดขาว...เกินกว่าจะเป็คนที่อยู่ทะเลทรายมานานนะ...”
Edrin เมื่อได้ยินแบบนั้น ก็ทำเอาเขานิ่งไปชั่วขณะ... และไม่พูดอะไรออกมาอีกเลยพักหนึ่ง...
“แล้วทำไมจู่ๆ เ้าก็เงียบไปล่ะ...”
“เฮ้อ...ข้าเบื่อจะฟังเื่ไร้สาระจากเ้าเต็มที Rowan”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าก็แค่สงสัย… แต่มันก็เื่จริงนี่หว่า...”
“เงียบไปเลย... Rowan”
.
.
“พี่ Edrin ลุง Rowan!!”
“หนูเอาชุดใหม่มาให้นะคะ...คุณตา Bromm บอกว่าชุดนี้...ว้าย!”
เด็กสาวร้องเสียงหลง...ทั้งที่พึ่งเดินมาถึงจุดที่ทั้งสองกำลังอาบน้ำ
ก็พบเข้ากับภาพตรงหน้าที่ Edrin กำลังยืนหันหลังในสภาพที่ ล่อนจ้อน...
Liora หลับตาปี๋ ก่อนจะวางชุดของทั้งสองไว้ไม่ไกลจากน้ำมากนัก ก่อนจะหันหลังให้โดยเร็ว
“หนู...ไม่เห็นอะไรเลยนะ...”
“แล้วก็พวกพี่ Edrin กำลัง ล่อนจ้อน อยู่...หนูกลัวว่าจะ หนาวนะคะ!”
“หนูวางชุดไว้ตรงนี้นะคะ รีบมากินมื้อเย็นนะคะ!”
“ขอบใจนะ Liora ข้ากับ Rowan จะรีบไปเลยล่ะ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ยัยหนู เ้าเป็อะไรไปล่ะเนี่ย?”
“หนู...เปล่าเป็อะไรซะหน่อย...แค่กลัวว่าทั้งคู่จะหนาว แค่นั้นค่ะ!”
“หนูไปก่อนนะคะ!!”
Liora ที่หันหลังอยู่เมื่อพูดจบก็วิ่งกลับไปยังกองไฟอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้ให้สองคนในน้ำงุนงง...
.
.
“นี่ Edrin ข้าว่ายัยหนูต้องใ ที่เ้าตูดขาว แน่ๆ ...”
“เงียบปากไปเลย Rowan…”
Edrin กล่าวด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่าย ก่อนที่จะรีบทำธุระของตัวเองให้เสร็จโดยเร็ว เพื่อหวังไปกินมื้อเย็นของวันนี้...
Rowan ที่ขึ้นจากน้ำตามมาไม่ห่าง ก็กำลังจะเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้า
ชุดใหม่ ก่อนจะยืนนิ่งไปพักหนึ่ง....
“เป็อะไรไป Rowan?”
“เฮ้อ...Bromm ไอ้คนเ้าเล่ห์!”
“ดูนี่สิ Edrin นายช่างใหญ่ของเ้า เตรียมเสื้อสีชมพูหวานแหวว
ให้ข้าเลยล่ะ มีหวังยัยหนูล้อข้าไปอีกนาน...”
“ข้าคิดว่า...Liora จะชอบที่เ้าใส่สีนี้นะ”
Rowan ยืนคิดอยู่ไม่นานนัก ก่อนจะมองไปที่เสื้อสีชมพูตัวนี้พลางพูดขึ้นมาว่า
“อืม...ถ้าเป็เช่นนั้น...นักรบสีชมพู ก็ดูไม่เลว ฮ่าฮ่าฮ่า”
เขาสวมเสื้อตัวนี้อย่างรวดเร็ว เกิดจะเดินไปยังกองไฟ เพื่อรับกินมื้อเย็นอย่างมั่นใจ...
พร้อมๆ กันนั้น Edrin ที่เดินตามมาไม่ห่างก็เผลอขำออกมาเบาๆ ...
.
.
แสงสุดท้ายของวันได้หมดลง...พระอาทิตย์ได้ลาลับขอบฟ้าและถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างอ่อนๆ ของดวงจันทรา รวมถึงดวงดารานานับไม่ถ้วน...
Liora ผู้ช่วยตัวน้อยที่กำลังคนหม้อสตูว์ที่กำลังเดือดได้ที่อย่างตั้งใจ ในขณะที่ท่านหญิง Aelthara กำลังจัดเตรียมขนมปัง ภาชนะสำหรับมื้อเย็น...
กลิ่นของสตูว์เนื้อกระต่ายทะเลทรายนั้นช่างแสนแตกต่างกว่าอาหารมื้อไหนๆ ที่ผ่านมา...
แม้ว่าเนื้อของกกระต่ายทะเลทราย จะไม่ได้มีเยอะ บ้างก็ก็หดลงด้วยความร้อนของการปรุงรส...
แต่สิ่งหนึ่งที่เอ่อล้นจนไม่สามารถมีชามใบไหนๆ รองรับได้หมด ก็คือความรู้สึกที่อบอุ่นของเด็กสาว และความตั้งใจให้ปรุงอาหารมื้อนี้แก่ทุกๆ คน...
“ข้าได้กลิ่น สตูว์จากเนื้ออกระต่ายลอยมาแต่ไกลเลย ฮ่าฮ่า”
“ลุง Rowan! เอ๊ะ! ทำไมชุดนี้มันช่าง...”
“ช่าง...?”
Rowan เลิกคิ้วมองเด็กสาว พร้อมทาทีที่ดูคาดหวังในคำตอบหลังจากนี้
“ช่างเหมาะ...กับลุง Rowan มากๆ เลยค่ะ ฮิฮิ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า... ว่าแล้วเชียว เ้าต้องบอกแบบนั้นยัยหนู”
Rowan ยิ้มจนแก้มปริ ก่อนจะเดินมาหาเด็กสาวพร้อมกับดูว่าเธอกำลังทำสิ่งใดอยู่...
“เ้าทำมื้อนี้โดยไม่รอข้าเลยนะ Liora”
“ก็ลุง Rowan ช้า กว่าจะอาบน้ำเสร็จทุกคนคงหิวแย่ค่ะ”
“งั้นหรอกหรือ... ไหนข้าขอสูดกลิ่นหอมๆ นี่อีกทีซิ”
Rowan ตั้งใจดมกลิ่นของสตูว์หม้อนี้ ก่อนครุ่นคิดเล็กน้อย
“อืม...ข้าว่าเราต้องปรุงรสเค็มเพิ่มนะ มานี่ยัยหนู เดี๋ยวข้าช่วย!”
“ได้เลยค่ะ!”
เด็กสาว และ Rowan ตั้งใจปรุงสตูว์หม้อนี้อย่างพิถีพิถัน...
Edrin ที่ตามมาสมทบก็มองดูทั้งคู่อย่างตั้งใจ... ก่อนจะหันมองไปยังท่านหญิงเอลฟ์
“ท่านหญิง Aelthara”
“สิ่งที่ท่าน้า...ข้านำมาให้ท่านแล้ว”
“ขอบใจพวกเ้าทั้งสอง... วางไว้ตรงนี้ก่อนเถิด”
“แล้วกินมื้อเย็นที่ Liora ตั้งใจทำจะดีกว่านะ Edrin…”
Edrin ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่พยักหน้ารับคำเชิญของ Aelthara ก่อนจะเดินมานั่งไม่ไกลมากนักจาก Liora และ Rowan ที่กำลังปรุงสตูว์หม้อนี้...
เสียงหัวเราะ และเสียงของกระบวยที่ใช้เคี่ยวสตูว์ ดังกระทบหม้ออยู่ตลอด พร้อมด้วยเสียงของฟืนที่เผาไหม้อยู่เบาๆ ...
กลิ่นของเนื้อกระต่ายทะเลทรายที่ปรุงสุก...หอมตลบอบอวลไปทั่วบริเวณโดยรอบ... พร้อมด้วยกลิ่นของเครื่องปรุง เครื่องเทศที่ค่อยๆ แทรกเข้ามา...
.
.
“โอ้ว...วันนี้ช่างหอมหวนชวนให้ข้าหิวจริงๆ เลย ฮ่าฮ่าฮ่า”
“คุณตา Bromm! มาเร็วค่ะ สตูว์ใกล้จะเคี่ยวจนได้ที่แล้ว”
“ฮ่าฮ่าฮ่า วันนี้ยัยหนูลงมือเองเลยงั้นหรือ..?”
“Bromm เ้าแสบนักนะ!”
Rowan ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กกันกับ Liora พูดแทรกขึ้นมาเสียงดัง...
“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าว่าสีนี้เหมาะกับเ้านะ Rowan”
“งั้นหรอ Bromm... แต่ครั้งนี้ข้าจะยอมก็ได้”
“เพราะว่า Liora บอกว่าชุดนี้มัน...เหมาะกับข้า ฮ่าฮ่า”
“ไหงเป็งั้น! แบบนี้ไม่สนุกเลย เฮ้อ”
Bromm พูดขึ้นมาด้วยความผิดหวังเล็กน้อย... ก่อนที่เสียงหัวเราะของยัยหนู Liora จะเปลี่ยนให้ทาทีของเขา กลับมามีชีวิตชีวาอีกหน...
“เอาเถอะ... ข้าขอชามใหญ่ๆ เหมือนเดิมแล้วกัน ฮ่าฮ่าฮ่า”
“ได้เลยค่ะ คุณตา Bromm”
“ข้าเองก็ขอชามใหญ่ๆ ด้วยนะ Liora”
“รับทราบค่ะ! ลุง Rowan”
เด็กสาววิ่งไปรับภาชนะเพื่อใส่สตูว์แก่ทุกๆ คน โดยเธอตักใส่ชามที่ใหญ่ที่สุดให้แก่ Bromm
ก่อนจะค่อยๆ ถืออย่างระมัดระวังไปให้ทั้งสองที่นั่งรออยู่รอบๆ กองไฟ...
“นี่ของคุณตา Bromm ระวังนะคะมันร้อนค่ะ”
“ขอบใจนะยัยหนู..”
หลังจากนั้นจึงวิ่งกลับมาที่หม้อสตูว์ตรงกลางวง เพื่อตักใส่ชามที่ใหญ่รองลงมาแก่ Rowan ตามลำดับ…
“ส่วนชามนี้ของลุง Rowan ค่ะ มันร้อนนะคะ”
“ขอบใจนะ Liora”
และสุดท้ายก็เป็ชามของ Aelthara และ Edrin ตามลำดับ...
กองไฟตรงกลางนั้น มีหม้อสตูว์ที่ถูกทำให้สุก และอุ่นเสมอ สำหรับ
ทุกๆ คน...
Edrin นั่งอยู่ริมสุดเขากินสตูว์ชามนี้เงียบๆ ช้าๆ สายตามองไปยัง Liora และทุกๆ คน แม้จะไม่ได้นั่งใกล้กองไฟเท่าไหร่...
ถัดมาข้างๆ เขา คือ Rowan ที่นั่งกินสตูว์ชามนี้อย่างเสียงดัง...
ซึ่งไม่ไกลจากเขามากนัก คือ Bromm ที่กำลังมอง Rowan ที่กินอย่างดุดัน ก่อนจะบ่นใส่เขา แม้ตัวเองจะกินเสียงดังมูมมามไม่ต่างกัน...
และที่นั่งอยู่เงียบๆ ถัดจากนายช่างใหญ่ คือท่านหญิง Aelthara ที่นั่งกินมื้อเย็นอย่างละเมียดละไมเช่นเคย...
Liora ที่มองดูทุกๆ คนอยู่ไม่ไกลจากหม้อสตูว์ ก็เดินเข้ามาถือชามใบน้อยของตัวเอง และนั่งลงตรงกลาง ระหว่า Rowan และ Bromm ก่อนจะนั่งกินมื้อเย็นด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม...
ไม่นานนัก...สตูว์ที่มีอยู่เต็มหม้อ ก็แทบจะไม่หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่หยดเดียว...
Edrin ที่ปกติจะกินไม่เยอะ...ก็เดินมาตักเพิ่มอีกหนึ่งครั้ง...
Aelthara ที่ปกติจะกินน้อย จนเหลืออาหารในชามอยู่เสมอ ก็กินสตูว์มื้อนี้จนชามสะอาด...
และ Bromm กับ Rowan นั้น... เหมือนกับว่ากำลังแข่งกันกินอาหารมื้อนี้ เป็การประลองความกินจุก็มิปาน...
.
.
Liora เมื่อกินจนอิ่ม ก็ลุกขึ้นมาหมายจะตักส่วนของตนเพิ่ม แต่ทว่า...
“เอ๋...ทำไมเหลือน้อยจังเลย ฮือ...”
“Liora หากเ้ายังไม่อิ่ม...”
“และถ้าเ้า...ไม่ว่าอะไร...กินส่วนของข้า...ไหม?”
Edrin กล่าว ก่อนจะเรียกให้เด็กสาวมานั่งใกล้ๆ ...
“ค่ะ! พี่ Edrin”
เธอเดินมานั่งข้างๆ เขา ก่อนจะรับชามสตูว์ของ Edrin ที่พึ่งตักมาเพิ่มและกินไปเพียงเล็กน้อย เขายื่นขนมปังอีกก้อนให้เด็กสาว ก่อนจะยิ้มให้เธอเล็กน้อย...
“วันนี้พี่ Edrin กินเยอะกว่าเมื่อวาน นิดนึงแหนะ!”
“งั้นหรอ Liora… นั่นคงเป็เพราะ เ้าทำอาหารอร่อย...”
“เอ๋...หนูทำอร่อยขนาดนั้นเลยหรอคะ?”
“นี่ Edrin เ้าจะยกความดีความชอบให้ยัยหนูคนเดียวก็ไม่ถูกหรอกนะ ข้าเองก็ช่วยปรุงสูตรลับของกองพันทหารม้าเชียวนะ ฮ่าฮ่า”
“ใช่ค่ะๆ พี่ Edrin ลุง Rowan สอนหนูด้วยนะ”
“งั้นหรอ Liora… แต่ข้าว่าเ้าไม่ต้องจำอะไรที่เขาสอนมากนักนะ”
“เอ๋...”
“Edrin เ้านี่ปากเสียจริงนะ...”
“ข้าแค่พูดความจริงก็เท่านั้น.... แล้วก็นะ Liora”
“อะไรหรอคะ พี่ Edrin”
“เมื่อ่สายที่ข้าไปหา หนอนนั่น Rowan เขา...”
“หยุดเลย! Edrin… ฟังข้านะยัยหนู ข้าทำเอง หยิบมันเอง แล้วก็...”
“แล้วก็อะไร หืม...?”
Edrin หันมองเพื่อนของเขา พลางหรี่ตามองอย่างเ้าเล่ห์
“แล้วก็ บะ บะ บะ บี้มันเองกับมือ...”
“เป็อย่างงั้น ครั้งแล้ว... ครั้งเล่า...”
“อี๋... หนูนึกตามแล้ว...ขนลุกเลย...ค่ะ”
Liora กล่าวพร้อมสีหน้าที่ดูเหยเก... ก่อนที่ Rowan เองนั้นเมื่อพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ก็ดูเหม่อลอยไปทั้งอย่างนั้น...
“เขากล้ามากเลยล่ะ Liora เื่นี้ต้องยอมรับ”
“อื้ม...หนูก็เชื่ออย่างนั้น พี่ Edrin”
เด็กพูดจบก็เอื้อมมือเล็กๆ ไปจับมือของ Rowan ที่กำลังเหม่อลอย ก่อนจะเอ่ยว่า
“วันนี้ลุง Rowan รักษาสัญญาที่ให้ไว้ได้นะคะ”
“เอ่อ...ขอบคุณที่กลับมาหาหนูนะคะ”
Rowan เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังยกใหญ่...
“ฮ่าฮ่าฮ่า มันแน่นอนอยู่แล้ว Liora”
“อื้ม!”
“แล้วก็...พี่ Edrin…”
เธอหันกลับมาหา Edrin ก่อนจะยิ้มให้เขาเหมือนอย่างเคย และพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สบายใจ...
“ขอบคุณนะคะ...ที่กลับมาอย่างปลอดภัย...”
หลังคำขอบคุณของเด็กสาว... หลังมื้ออาหารที่แสนจะวุ่นวาย แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกที่อบอุ่น...
เปลวไฟที่ยังคงลุกไหม้อยู่ไม่ห่าง ทำหน้าที่เป็ทั้งแสงสว่าง และความอบอุ่นสำหรับค่ำคืนที่หนาวเย็นของทะเลทราย...
ก่อนที่เสียงบางอย่างจะดังขึ้นมา... มันดังขึ้นหลังจาก Liora กล่าวขอบคุณได้ไม่นาน...
...เสียงเรอต่ำดังทุ้มขึ้นแทรกจนได้ยินกันทั่ว โดยที่ตั้งใจ
หรือไม่ตั้งใจก็ตาม...
“ฮ่าฮ่าฮ่า สตูว์เนื้อกระตายของยัยหนู ทำเอาข้าอิ่มจนแทบะเิ”
“ให้ตายสิ Bromm เ้าจะปลุกตะขาบั์ให้ตื่นหรือไง!”
Rowan กล่าวขึ้นทันทีหลังจาก Bromm พูดจบ และตามมาด้วย Aelthara ที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ไกลจากนายช่างใหญ่นัก...
“Bromm เ้ากินเสียงดังมูมมามยังพอทน...แต่นี่เ้าเรอเสียงดังแบบนี้ มันทำเอาข้าแทบจะกินต่อไม่ไหว...”
“แฮะๆ ขอโทษที Aelthara...”
“แต่เื่ความอร่อย...ข้าพูดจริงนะ! ฮ่าฮ่าฮ่า”
“จริงหรอคะ คุณตา Bromm!”
“จริงสิๆ ยัยหนู ฮ่าฮ่าฮ่า ข้ากินจนอิ่มพุงกางเลยล่ะ ฮ่าฮ่า”
“ข้าเองก็กินจนแน่นพุงเลย Liora ฮ่าฮ่า”
Rowan กล่าวเสริม... ตามด้วย Aelthara ที่พูดขึ้นต่อ..
“เื่รสชาติของสตูว์หม้อนี้...หนูน้อย เ้าทำเอาข้าประทับใจเลยล่ะ”
“จริงหรอคะ... หนู...”
“ดีใจมากๆ เลยล่ะ ที่ทุกๆ คนชอบ..”
“ขอบคุณนะคะ”
Liora กล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม และหัวใจที่พองโต ก่อนที่เด็กสาวจะหาวขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
.
.
“หนูคิดว่าหนูเริ่มจะอิ่ม...แล้วก็ง่วงแล้วคะ แฮะๆ”
“งั้นก็ไปพักเถอะ Liora เดี๋ยวข้ากับ Rowan จะช่วยกันเก็บกวาดเอง”
“ใช่แล้วยัยหนู...ไปพักเถอะนะ ฮ่าฮ่า”
Rowan เสริมก่อนจะลูบหัวเด็กสาวจนทำเอาผมยุ่ง...
“ผมหนูยุ่งหมดแล้วนะ ลุง Rowan”
“เอ๊ะ! หนูเกือบลืมแหนะ... พี่ Edrin คะ”
“มีอะไรหรือ Liora?”
“หนูตั้งชื่อให้คุณม้าแล้วนะ คุณม้าชื่อว่า R-A-G-N-A-R ค่ะ”
“งั้นหรอ Liora เป็ชื่อที่...ทรงพลังนะ”
“เอ๋?”
“ทำไมกันหรือ?”
“พี่ Edrin พูดแบบเดียวกับป้า Aelthara เลยค่ะ”
“แล้วก็นะ... หนูให้ คุณ Ragnar กิน...”
“หญ้าหางน้ายาย เยอะเลยล่ะ!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ยัยหนู...เมื่อกี้ เ้าว่ายังไงนะ”
Rowan หลุดขำดังขึ้นมาหลังจาก Liora พูดชื่อของพืชต้นนั้น...
“เอ๋? ลุง Rowan ทำไมหัวเราะซะดังเลย...”
“โทษทีนะยัยหนู....ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เ้าดูไม่ดี”
“เพียงแต่ว่าถูกใจที่เ้าพยายามพูดสะกดคำยากๆ ก็เพียงเท่านั้น...”
“เอ๋...แล้ว มันต้องเรียกว่าอะไรหรอคะ?”
“ห-ญ้า-หา-ง-ม้า-ท-รา-ย อ่านว่า หญ้าหางม้าทราย Liora”
“ห-ญ้า-หา-ง-ม้า-ท-รา-ย หญ้าหางม้าทราย!”
“เก่งมากยัยหนู ฮ่าฮ่า”
Rowan ลูบหัวเด็กสาวจนทำเอาผมสีน้ำตาลอ่อนของเธอแทบ
จะยุ่งเหยิง...
“หัวหนูยุ่งหมดแล้ว ฮะฮะ”
“หนูไปนอนแล้วดีกว่า... พี่ Edrin ลุง Rowan อย่านอนดึกนะคะ”
“ฝันดีนะยัยหนู...”
Rowan กล่าวพร้อมด้วยรอยยิ้มที่ผ่อนคลาย
“ฝันดีนะจ๊ะ หนูน้อย...”
“สำหรับพรุ่งนี้ เ้าต้องเตรียมตัวสำหรับบทที่ 12 และอย่าลืมทบทวนบทเรียนของวันนี้ซะล่ะ”
“ให้หนูได้นอนฝันดีได้ไหมคะ ป้า Aelthara ฮือฮือ...”
“หึหึ...ข้าแค่แกล้งเ้าเล่นหนูน้อย...ไปพักผ่อนเสียเถิด...”
“ขอบคุณค่ะ ป้า Aelthara คนสวย”
“ฝันดีนะ ยัยหนู! ฮ่าฮ่า”
“ค่ะคุณตา Bromm”
“อย่าทะเลาะกับลุง Rowan ตอนที่หนูหลับแล้วนะคะ!”
“ข้าจะ...พยายามก็แล้วกัน ฮ่าฮ่าฮ่า”
Liora เมื่อกล่าวราตรีสวัสดิ์กับทุกๆ คน เธอก็เดินกลับเข้ากระโจมหลังกลาง ก่อนจะหันมายิ้มให้ Edrin ครั้งหนึ่ง...
เขายิ้มเล็กน้อย พร้อมกับพยักหน้าตอบเบาๆ คล้ายเป็คำกล่าวว่า...
... “คืนนี้เ้าไม่มีสิ่งใดต้องกังวล” ...
.
.
เสียงหัวเราะ และบรรยากาศที่ดูมีชีวิตชีวาก็พลันเงียบลงภายหลังจากที่ Liora เข้านอน
ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเงียบที่ตรงนี้... ที่กองไฟ... แต่ทว่า... ยังคง
.
.
“อุ่นอยู่...”
.
.
“นี่ Bromm เ้าได้ยินยัยหนูพูดแล้วนะ คืนนี้เ้าห้ามทะเลาะกับข้าเชียวล่ะ !”
“เห้อ...ถ้าไม่ติดที่ยัยหนูพูดไว้ ข้าคงด่าเ้าต่อแล้ว...”
“ฮ่าฮ่าฮ่า คนแคระ 0 มนุษย์ 1 แต้ม”
“เอ้อ! ข้าเกือบลืมเลย Bromm...”
“อะไรกันล่ะ Rowan เ้าเกือบลืม... ลืมไปว่าตัวเองใส่เสื้อสีชมพูหวานแหววงั้นหรอ ฮ่าฮ่า”
“ไม่ใช่โว้ย!.. แต่เื่เสื้อนี่ก็แสบใช่ย่อย ฮ่าฮ่า... แต่ที่ข้าจะบอกก็คือ”
“วันนี้ข้ากับ Edrin เกือบเอาชีวิตไม่รอด... หากไม่มีะเิของเ้า Bromm”
“ะเิเวทอัดอากาศ ต่างหาก!... แต่ช่างเถอะ อย่างเ้าคงจำไม่ได้ สมองกล้ามๆ แบบนั้น ฮ่าฮ่า”
“จะชื่ออะไรก็ช่างมันเถอะน่า! นี่เ้าด่าข้าอีกแล้วนะ!”
“ข้าขอขอบคุณ...นายช่าง Bromm หากไม่ได้สิ่งประดิษฐ์ของท่าน พวกเราคงไม่รอดกลับมา...”
Edrin กล่าวแทรกขึ้นมา ก่อนที่การปะทะฝีปากระหว่าง Rowan กับ Bromm จะบานปลายไปมากกว่านี้...
“พวกเ้าทั้งสอง...ทำภารกิจนี้ได้สำเร็จจริงๆ ... ข้าเองก็ขอ...ขอบใจ”
Aelthara กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่สุขขุม...
“จริงๆ แล้ว ข้ากับ Edrin ก็ต้องขอบคุณท่านที่ให้ที่พักพิง เื่ภารกิจก็ถือเป็ค่าตอบแทนสำหรับอาหารอุ่นๆ และ...”
“สำหรับที่ ที่ยัยหนูอาจจะ...เรียกมันว่า บ้าน”
Rowan ว่าจบ... Aelthara มองทั้งสองก่อนจะพยักหน้าเบาๆ หนึ่งครั้ง และไม่ได้กล่าวอะไรต่อ...
“Rowan เ้าต้องขอบคุณข้าด้วยหรือเปล่า?”
“ก็ขอบคุณเื่ะเิไปแล้วไม่ใช่หรือ Bromm!”
“ข้าหมายถึงเื่ที่พัก เื่อาหาร!”
“แต่ข้าเห็นเ้าเอาแต่สร้างนั่น สร้างนี่!”
“กระโจมที่เ้านอน ก็ฝีมือข้า! อีกอย่างตอนเ้ายังไม่ฟื้น ข้าก็กางกระโจมให้ !”
“แล้วข้าจะไปรู้ไหมล่ะ! ก็ตอนนั้นข้ายังไม่ฟื้น!”
“พวกเ้าทั้งสอง!”
“เงียบซะ!...”
Aelthara ที่นั่งฟังอยู่ั้แ่ต้น...ก็พูดขึ้นมาชัดถ้อย...ก่อนที่เสียงโวกเวกของ Rowan กับ Bromm จะพลันเงียบลงในทันที...
“ข้า...ขะ ขะ ขอโทษครับ ท่านหญิง Aelthara..แฮะๆ”
“ดี... เพราะถ้าเ้ายังไม่เลิกต่อล้อต่อเถียงกับ Bromm คืนนี้คงไม่มีใครต้องนอน”
“ฮ่าฮ่าฮ่า โดนเข้าแล้ว มนุษย์ 0 เอลฟ์ 1 แต้ม”
“เ้าเองก็ก็เช่นกัน...Bromm!”
“อะจึ๋ย!”
“ก็ได้...ข้าขอโทษ... Aelthara”
“เ้าทั้งคู่...! ช่วยกันล้างจานสำหรับคืนนี้ เพื่อเป็การลงโทษ...”
“ขอรับท่านหญิง!”
Rowan กล่าวขึ้นมาอย่างทันควัน พร้อมยืดอกขึ้น หลังตรงเด่...
“เฮ้อ... ก็ได้ๆ ข้าจะยอมล้างจานก็ได้”
“ดี!... และอย่าส่งเสียงดังตอนที่พวกเ้าล้างจานอีกล่ะ..”
“ไม่งั้นหนูน้อย จะเผลอตื่นขึ้นมา... และอย่าหาว่าข้า ไม่เตือน...”
Aelthara กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่ Rowan และ Bromm จะเริ่มยกจานชาม ของมื้อเย็นไปล้าง... โดยที่ยังคงเถียงกันเช่นเดิม... แต่เบาลงมาก
ทิ้งให้กองไฟกองนี้...ลุกไหม้ในความเงียบอีกครั้ง…
ระหว่าง Aelthara และ Edrin…
ท่านหญิงเอลฟ์นั่งมองกองไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่พักใหญ่... ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า
“วันนี้หลังจากเ้าออกไปทำภารกิจให้ข้า...”
“Liora นั่งเหม่อแทบจะตลอดเวลา...”
Edrin มองมาที่เธอ เขาฟังทุกคำพูด และนั่งเงียบ ไม่ปริปาก แต่ไม่หันหนีไปไหน...
“แม่หนูน้อยเป็ห่วงพวกเ้าทั้งคู่...”
.
.
“แต่สิ่งหนึ่งที่ข้าสังเกตเห็น...”
“Liora ไม่เคยสงสัยเลยแม้แต่น้อย ว่าเ้าจะไม่กลับมา...”
Aelthara หันมอง Edrin ด้วยสายตาที่สุขุมในขณะที่เธอพูด...
เขาที่นั่งฟังอยู่ไม่ไกลนัก...ยังคงไม่เอ่ยคำใด ก่อนจะมองไปยังกระโจมหลังกลางที่เด็กสาวกำลังนอนหลับพักผ่อน...
เขาสูดหายใจเข้าหนึ่งครั้งใหญ่ ก่อนจะพูดตอบ...
“ข้าในตอนนี้...ไม่มั่นใจว่า...”
“ข้าสมควรได้รับความรู้สึกนั้นไหม...”
“แต่ข้ารู้สึกอย่างหนึ่งตอนที่สู้กับพวกตะขาบยักษเ่าั้”
เขาหยุดพูดไปขณะหนึ่ง ก่อนจะหันมองท่านหญิงเอลฟ์... และพูดต่อ
“ข้าต้องรอด...กลับมา...”
.
.
“Aelthara ข้ากับไอ้ั์ปักหลัก ล้างจานกันเสร็จแล้วนะ!”
ท่ามกลางบทสนทนาระหว่าง Edrin กับ Aelthara นายช่าง Bromm ที่ล้างจานเสร็จก็มารายงานตามปกติ... ก่อนจะเอ่ยต่อ
“ข้าขอตัวไปนอนละ พวกเ้าก็อย่าฝืนกันนักล่ะ!”
“ดีมาก Bromm...”
“และกรุณานอน กรน ให้มันเบาลงหน่อย”
“ฮ่าฮ่าฮ่า จะพยายามละกัน ราตรีสวัสดิ์”
“ราตรีสวัสดิ์ นายช่าง Bromm”
Edrin กล่าว ก่อนที่ในไม่กี่อึดใจ Rowan ที่ตามมาทีหลัง ด้วยท่าทีที่ดูร้อนรน
“Bromm! เ้าทิ้งส่วนของเ้าให้ข้าล้างเนี่ยนะ!”
“Rowan… เบาเสียงของเ้าลงซะ...”
“ชะอุ๊ย.. ข้า ขะ ขะ ขอ...อภัยขอรับ ท่านหญิง Aelthara”
“ดี... Bromm เข้านอนแล้ว หากจะเอาเื่ ก็จงรอให้ถึงเช้าเสียก่อน”
“เ้าเองก็ควรพัก Rowan...”
“หากท่านหญิงว่าเช่นนั้น ข้าก็จะเข้านอนครับ”
“Edrin เ้าเองก็อย่าฝืนนักล่ะ! ราตรีสวัสดิ์ท่านหญิง ข้าขอตัวครับ”
Edrin ไม่ได้กล่าวอะไร เพียงแต่พยักหน้าเบาๆ ให้ Rowan ครั้งหนึ่ง...
Aelthara เมื่อเห็น Rowan และ Bromm ที่ดูจะเข้ากันได้เป็อย่างดี ก็พลางกุมหน้าพาก พร้อมทั้งส่ายหัวอยู่เบาๆ ...
“แค่ Bromm คนเดียวก็ทำเอาข้าปวดหัวมากแล้ว Rowan ที่ดูเข้ากันได้ดีกับตาเฒ่านั่นอีก ยิ่งทำเอาข้าแทบจะเสียสติ...”
“ข้าขออภัยแทน Rowan ด้วย ท่านหญิง”
“ช่างเถอะ Edrin… สำหรับคืนนี้หากเ้ายังอยากอยู่เฝ้าต่อสักพัก”
“ข้าคิดว่า...เ้าควรเหน็บดาบของเ้าไว้ไม่ให้ห่างกาย...”
Edrin เมื่อได้ยินคำพูดของท่านหญิงเอลฟ์ ก็มีท่าทีที่ดูจริงจังมากขึ้น เขาขมวดคิ้วเข้ม พร้อมมือข้างหนึ่งที่วางไว้บนด้ามดาบอยู่ไม่ห่าง...
“ท่านหญิง Aelthara ท่านเองก็...”
“ใช่ Edrin… และข้าภาวนาให้ลางสังหรณ์ของข้า มันไม่เป็จริง...”
“ข้าจะ...ระวังให้มาก สำหรับคืนนี้ ท่านหญิง”
“แต่เ้าก็อย่าฝืนมากนักล่ะ Edrin...”
“และหากเ้ายังไม่หลงลืม...”
“ว่ามีคนที่เป็ห่วงเ้ามากกว่าใครๆ ...เธอไม่้าให้เ้าฝืน...”
Edrin นิ่งไปชั่วครู่...ก่อนที่จะเอ่ยตอบ...
“ข้าจะไม่มีวัน...ลืม...อีกแล้วล่ะ...”
“ราตรีสวัสดิ์ท่านหญิง Aelthara”
.
.
Aelthara ลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ที่หน้ากระโจมของตน ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า...
“และอีกข้อหนึ่ง หากเ้าหลงลืมไป... Edrin”
“ในตอนนี้...เ้าไม่ได้สู้อยู่เพียง...”
“ลำพัง”
“ราตรีสวัสดิ์ Edrin…”
เสียงของพลังเวทดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่แสงสว่างภายในกระโจมของท่านหญิงเอลฟ์จะมืดลง...
31K
