ตอนที่เจียงซูซูตื่นขึ้นมาเป็รุ่งเช้าของอีกวันแล้วนางพบว่านางนั้นสวมอาภรณ์เรียบร้อยแล้ว หญิงสาวจึงรีบสอบถามอาเจียว่าคุณชายท่านนั้นไปแล้วรึ
“คุณหนู คุณชายท่านนั้นไปแล้วเ้าค่ะหลังจากที่คุณหนูเป็ลมไป เขาก็อุ้มคุณหนูไว้ที่เตียงแล้วก็รีบออกไปจากห้องเ้าค่ะ” อาเจียนั่งที่ขอบเตียงรายงานเ้านาย
“คุณหนูฟื้นแล้ว”จ้าวมามาพลันเดินถือชามน้ำแกงเข้ามา หลังจากทราบเื่เมื่อคืนจ้าวมามาพลันเข้าไปด่าองครักษ์เสียยกใหญ่ว่าเลี้ยงเสียข้าวสุกไม่ยอมมาช่วยคุณหนูมัวทำอะไรอยู่โชคดีที่คุณชายแปลกหน้าช่วยคุณหนูของพวกนางไว้ได้ทัน
“มามา” เจียงซูซูพลันทอดสายตามองจ้าวมามาที่เดินเข้ามาอย่างร้อนรน
“ข้าไม่เป็ไรแล้ว”
“บ่าวผิดไปแล้วเ้าค่ะ”จ้าวมามายังคงโทษตัวเองที่ดูแลเจียงซูซูไม่ดี
อาเจียรับชามน้ำแกงจากมามาแล้วส่งให้เจียงซูซู
“อย่าได้โทษตัวเองเลยไปเตรียมตัวออกเดินทางได้แล้ว”
“เ้าค่ะ” จ้าวมามาล่าถอยออกไป
เจียงซูซูพลันดื่มน้ำแกงหมดนางลุกจากเตียง ดูเหมือนว่า เท้าของนางได้เหยียบกับอะไรบางอย่างหญิงสาวจึงหยิบมันขึ้นมาดู
หยกพกลายมักกรสลักคำว่าจ้าวหลี่
“อาเจีย ของผู้ใดกัน”
อาเจียพลันมองหยกเขียวสลักลายัในสมองครุ่นคิด “หรือว่าจะเป็ของบุรุษผู้นั้นเ้าคะ” สองนายบ่าวพลันสบตากัน…
เรือนอวี้หลานเ้าของเรือนพลันนั่งดื่มชาอย่างสบายใจ กลิ่นกำยานในกระถางทำให้เ้าของเรือนพลันสดชื่นยิ่งนักนางรอฟังข่าวดี
สาวใช้นางหนึ่งพลันเดินเข้ามา“ฮูหยินรอง พิราบสื่อสารมาแล้วเ้าค่ะ” เสี่ยวเพยสาวใช้ข้างกายฮูหยินรองยื่นกระดาษแผ่นเล็กให้เ้านาย
“พวกเ้าออกไปก่อน”สาวใช้ห้าคนในเรือนอวี้หลานรีบสาวเท้าออกไปทันที เมื่อเ้านายสั่ง ฮูหยินรองอวี้หลานพลันเปิดกระดาษอ่าน
“ไม่สำเร็จอย่างนั้นรึนังสารเลวอัปลักษณ์ทำไมมันดวงดี เยี่ยงนี้ ข้าอุตส่าห์ให้น้องชายข้าสั่งให้มันรีบออกเรือน แต่ทว่านายท่าน้าให้มันมาแต่งงานกับรุ่ยอ๋อง เหตุใดวาสนานี้ไม่ตกเป็ของเจียงเหมยลูกรองของข้า ข้าส่งคนไปสังหารมันก็ยังไม่ตายอีก มันน่าเจ็บใจยิ่งนัก”ฮูหยินรองกำมือแน่นแล้วส่งกระดาษแผ่นนั้นให้เสี่ยวเพยไปทำลายในเตาเผาจนมอดม้วยดวงตาฮูหยินรองทอประกายแห่งความเกลียดชังขึ้นมา…
รถม้าออกมาจากเมืองไห่ชิงแต่เช้ามาถึงเมืองหลวงตงหนานก็ยามบ่ายคล้อยพอดีรถม้างามวิจิตรจอดที่หน้าจวนเจียง จ้าวมามาลงรถม้าเป็คนแรก จากนั้นสาวใช้ทั้งสามก็ลงตามกันมาฝูงชนที่เดินผ่านต่างหยุดมองพวกเขาได้ยินมาว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงเป็สตรีที่อัปลักษณ์และเป็ดาวร้ายที่ทำให้มารดาเป็บ้าสตรีที่ย่างกรายลงมาจากรถม้า เรือนร่างอรชรในชุดสีขาวลายบงกชม้วยผมปักด้วยปิ่นไม้ธรรมดาดวงหน้างามนั้นมีผ้าขาวบางปกปิดอยู่ทำให้เห็นแค่ดวงตากลมโตราวกับดวงจันทร์เปล่งประกายแวววาวระยิบระยับ
นี่นะหรือคุณหนูใหญ่สกุลเจียงกิริยาท่าทางของนางช่างอ่อนช้อยยิ่งนัก
จ้าวมามาพลันประคองเจียงซูซูย่างกรายขึ้นประตูใหญ่อย่างเนิบช้า
ห้องโถงใหญ่ฮูหยินผู้เฒ่านั่งเป็ประธานมีสาวใช้นางหนึ่งคอยพัดให้ไม่ห่าง ฝั่งซ้ายเป็ของฮูหยินรองอวี้หลานที่นั่งจิบน้ำชาดวงหน้าแม้จะยิ้มแย้มแต่ทว่าในใจกับหาทางคิดสังหารเจียงซูซู
ฝั่งขวาเป็ที่นั่งของสะใภ้รองนามว่าอวิ๋นเผ่ย ที่แต่งงานกับนายท่านรองอย่างเจียงรุ่ย ตอนนี้เจียงรุ่ยดำรงตำแหน่งขุนนางกรมทะเบียนเล็กๆพูดง่ายๆคือบ้านสายรองนั่นเอง อวิ๋นเผ่ยมีหรือจะไม่รู้ว่าฮูหยินรองริษยาฮูหยินใหญ่จึงสร้างเื่ขึ้นมาว่าคุณหนูใหญ่เป็ดาวร้ายเพราะมีปานขนาดใหญ่บนใบหน้าด้านซ้ายลงทุนวางแผนให้ฮูหยินใหญ่เป็บ้าแล้วใส่ร้ายคุณหนูใหญ่ละครฉากนี้ สะใภ้รองอวิ๋นเผ่ยรู้มาตลอดแต่ทว่าก็พูดอะไรไม่ได้นางไม่อยากจะเดือดร้อน
“เรียนฮูหยินเฒ่าคุณหนูใหญ่มาถึงแล้วเ้าค่ะ” สาวใช้เดินเข้ามารายงาน
ฮูหยินเฒ่าเจียงสีหน้าดูมีความสุขมาเมื่อหลานรักกลับมาเสียที
เจียงซูซูพลันย่างกรายเข้ามาในห้องโถงใหญ่จากนั้นโค้งคำนับฮูหยินเฒ่าเจียง “หลานคำนับท่านย่าเ้าค่ะ”นางดีใจที่ได้กลับมาที่จวนอีกครั้ง
ฮูหยินเฒ่าเจียงทอดสายตามองหลานสาวที่แต่งกายด้วยผ้าต่วนสีขาวลายดอกบัวดวงหน้านั้นมีผ้าขาวบางปิดอยู่
“หลานรักเดินมาหาย่าสิ”ฮูหยินเฒ่าสั่งให้หลานสาวมาใกล้ กระนั้นทำให้ฮูหยินรองพลันเบะปากขึ้นแต่ทว่าทุกการกระทำหาได้รอดพ้นสายตาของสะใภ้รองอวิ๋นเผ่ยไปได้คราวนี้ล่ะจวนเจียงได้สนุกเป็แน่แท้
เจียงซูซูพลันคลานไปหาฮูหยินเฒ่า
“หลายปีมานี้เ้าคงลำบากมาก”
เจียงซูซูยังคงอบอุ่นหัวใจเหมือนเดิมเมื่อได้อยู่ตรงหน้าท่านย่า
“นังสารเลวกลับมายังต้องมาแต่งกับรุ่ยอ๋อง”ดูเหมือนว่าคุณหนูรองเจียงเหมยพลันสาวเท้าเข้ามาในห้องโถง ทุกคนต่างใมา
เจียงเหมยหมายจะตบเจียงซูซู
“หยุดนะ” ฮูหยินเฒ่าตะคอกออกมาทอดมองหลานสาวคนรองช่างสถุนสิ้นดี
เจียงเหมยโดนสาวใช้จับตัวเอาให้คุกเข่าลงด้านฮูหยินรองรีบออกมาขอโทษแทนบุตรสาวตัวเอง
“ท่านแม่ข้าขอโทษแทนเจียงเหมยด้วยเ้าค่ะ”
“คนที่เ้าจะขอโทษไม่ใช่ข้าแต่เป็เจียงซูซูต่างหาก” ทางด้านเจียงซูซูทอดสายตามองสองแม่ลูกอสรพิษ
“ซูเอ่อร์เ้าอย่าได้ถือสาน้องสาวของเ้าเลยหนา แม่รองขอร้อง” ฮูหยินรองพลันส่งสายตาอ้อนวอนเจียงซูซูถ้านางไม่ให้อภัยน้องสาวนางคงเป็พี่สาวที่โหดร้ายอย่างนั้นสิ
“เ้าค่ะ” เจียงซูซูพลันเอ่ยขึ้น
“นังสารเลว แสร้งเล่นละคร”เจียงเหมยหมายจะตีเจียงซูซู
“หยุดนะ พาเจียงเหมยออกไป ให้นางคุกเข่าอยู่ห้องบรรพชนไม่มีคำสั่งจากข้าอย่าให้นางได้ออกมาเป็อันขาด” สิ้นเสียงฮูหยินเฒ่าสาวใช้ต่างลากตัวเจียงเหมยออกไป
“คุณหนู”อาเจียรีบมาดูคุณหนูของนางทันที
“ข้าไม่เป็ไร”
“ซูเอ๋อร์ เ้ากลับเรือนไปก่อนแล้วกันวันพรุ่งนี้ค่อยมาคารวะน้ำชาย่าแต่เช้า”
“เ้าค่ะ”
ฮูหยินเฒ่าทอดสายตามองแผ่นหลังของเจียงซูซูอย่างอดสงสารมิได้เจียงเหมยทำเกินไปจริง อวี้หลานเลี้ยงบุตรสาวมาเยี่ยงไรถึงได้มีกิริยาต่ำตมเยี่ยงนี้มุมปากหนาของอวิ๋นเผ่ยยกยิ้มอย่างสาแก่ใจ
จ้าวมามาพาเจียงซูซูมาที่เรือนหนิงฮวาเป็เรือนของฮูหยินใหญ่จ้าวมามาพลันมาส่งนางที่หน้าเรือนจากนั้นก็ขอตัวกลับไปเจียงซูซูพลันย่างกรายเข้าไปในเรือน
“ท่านแม่” เจียงซูซูพลันวิ่งไปหามารดาทันทีดูเหมือนว่าฮูหยินใหญ่จะกอดตุ๊กตาแล้วพูดอย่างไม่รู้เื่
“คารวะคุณหนูใหญ่” เสี่ยวจางเอ่ยขึ้นพร้อมยอบกายคำนับ
“เสี่ยวจางหลายปีมานี้มารดาข้าเป็อย่างไรบ้าง” เจียงซูซูเอ่ยถามสาวใช้ สายตามองมารดาอย่างรักสุดหัวใจ
“ฮูหยินใหญ่เป็บ้าหนักกว่าเดิมเ้าค่ะ”
มารดาของนางประสบเคราะห์กรรมลื่นล้มหัวแตกต่อมาก็พลันเป็บ้ามาตลอดเจียงซูซูได้แต่กอดมารดาไว้ไม่ห่างไปไหน อาเจียกับเสี่ยงจางพลันกอดกันไม่ได้เจอกันนานนับหลายปีทั้งคู่ต่างถามสารทุกข์สุขดิบกัน
เรือนอวี้หลานฮูหยินรองพลันร้อนใจยิ่งนักเหตุใดบุตรสาวไร้สมองของนางถึงได้ไปอาละวาดต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเยี่ยงนั้นตอนนี้บุตรสาวของนางต้องคุกเข่าอยู่ห้องบรรพชน นางจะช่วยได้อย่างไรสายตาของนางเห็นอัครเสนาบดีเจียงสาวเท้าเข้ามา
เจียงชิงพลันโบกมือให้สาวใช้ออกไปให้หมดจากนั้นนั่งที่เก้าอี้ ด้านฮูหยินรองรินน้ำชาให้ผู้เป็สามี
“ท่านพี่”
“เ้าทำอันใดรู้ตัวหรือไม่เ้าสั่งให้คนไปลอบทำร้ายนางในโรงเตี้ยม อีกทั้งให้นางออกเรือนโดยญาติผู้น้องเ้าเป็คนจัดการเหตุใดเ้าจึงใจร้ายกับนางถึงเพียงนี้” เจียงชิงะเิใส่ฮูหยินรองอย่างเต็มที่
“นายท่านข้าเปล่า”อวี้หลันยังคงปฏิเสธ
“ข้าให้นางมาแต่งกับรุ่ยอ๋องเพราะติ่งอ๋อง้าเห็นความอัปยศของรุ่ยอ๋องอีกอย่างเื่นี้เป็ราชโองการของฝ่าาด้วยไม่สามารถเปลี่ยนตัวเ้าสาวได้เ้าเข้าใจหรือไม่ ข้ารู้ความเลวของเ้าเมื่อสามปีก่อน เ้าผลักฮูหยินใหญ่จนล้มจนนางเป็บ้า อีกทั้งกุเื่เจียงซูซูเป็ดาวร้ายที่จริงข้ารู้เป็แผนของเ้าแต่ข้ารักเ้าจึงปล่อยให้เ้ารังแกซูเอ๋อร์กับฮูหยินใหญ่” ถ้าไม่เพราะรุ่ยอ๋องไปแจกข้าวทางชายแดนเหนือมีความดีความชอบฝ่าามีหรือจะพระราชทานสมรสให้ขุนนางที่เข้าข้างติ่งอ๋องเสนอชื่อบุตรสาวสกุลเจียงคือคุณหนูใหญ่เจียงให้เป็ชายารุ่ยอ๋อง
บอกตามตรงเจียงชิงเองก็รังเกียจที่เจียงซูซูมีใบหน้าอัปลักษณ์เขาจึงไม่คัดค้านในตอนที่เจียงซูซูไปอยู่ในหมู่บ้านหุบเขาตามจริงเขาจะให้เจียงซูซูอยู่ในหมู่บ้านแห่งนั้นไปตลอดชีวิตเพราะนางอยู่ในตระกูลเจียงก็ไม่มีประโยชน์อันใดใบหน้านางอัปลักษณ์จนผู้เป็บิดาอย่างเขานั้นรับไม่ได้
“นายท่าน”ฮูหยินรองไม่คิดว่าเจียงชิงจะมองนางออกอย่างทะลุปรุโปร่งเยี่ยงนี้
“เอาล่ะ เ้าไปปลอบเจียงเหมยอย่าให้นางได้น้อยใจ ข้าจะหาทางให้นางแต่งกับติ่งอ๋องเองยังไงบัลลังก์นี้ก็เป็ของติ่งอ๋องไม่มีทางเป็ของรุ่ยอ๋องหรือรัชทายาทไปได้”
ฮูหยินรองพลันได้ยินเยี่ยงนี้ก็สบายใจเป็อย่างมาก
15K
