ตอนที่ 17 ในเมื่อชอบก็กินให้หมด (2)
“ท่านแม่ นี่คือท่านเป็อะไรรึ” ป๋ายซู่เสวี่ยพอเข้ามาในเรือนก็เห็นซูเชี่ยนเชี่ยนที่คุกเข่าอยู่หน้าประตูห้อง สภาพอเนจอนาถ
“ป๋ายเอ้าเสวี่ยเ้าทำอะไรแม่ข้า รีบปล่อยนาง ข้าจะให้ท่านพ่อมาลงโทษเ้า” ป๋ายซู่เสวี่ยพอเห็นป๋ายเอ้าเสวี่ยที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นอย่างอวดดี
“ข้าว่าเ้าน่าจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ดี ั้แ่เ้าเข้าเรือนหลังนี้มา หากเ้าก้าวเกินสิบก้าว เ้าก็เหมือนกับคนผู้นี้ แต่หากเ้าสามารถให้แม่เ้ากินโจ๊กรังนกพวกนี้ลงไปจนหมด บางทีข้าอาจจะเมตตายอมปล่อยพวกเ้าก็ได้” ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองป๋ายซู่เสวี่ยอย่างหยามหยัน
ป๋ายซู่เสวี่ยมองไปทางบ่าวที่ป๋ายเอ้าเสวี่ยชี้ ใจพลันตกตะลึง แต่เห็นชัดว่าไม่เชื่อป๋ายเอ้าเสวี่ย
มองกลุ่มคนอย่างสงสัย ก่อนจะเห็นกลุ่มคนพยักหน้าพร้อมเพรียงกัน ท่าทางประหวั่นพรั่นพึง
“น้องหญิงไม่ใช่ว่ารักชีวิตหรือ ความฝันที่จะได้เป็ฮองเฮาของน้องหญิงยังไม่สำเร็จเลยนี่ จะมาตายทั้งที่อายุยังน้อยเช่นนี้ได้อย่างไรกัน เ้าว่าใช่หรือไม่ น้องหญิง” ป๋ายเอ้าเสวี่ยท่าทางเสียดาย มองป๋ายซู่เสวี่ยที่ลังเลตัดสินใจไม่ถูก
ซูเชี่ยนเชี่ยนเห็นป๋ายซู่เสวี่ยลังเลไม่ยอมตัดสินใจ แม้ในใจจะเย็นเยียบ ทว่าก็ไม่กล้าตวาดเสียงดัง ทำเพียงเอ่ยขึ้นเสียงแ่เบา “ซู่เสวี่ยอย่าไปฟังวาจานาง รอพ่อเ้ามาแล้ว พวกเราก็จะรอด แม่ดื่มโจ๊กพวกนี้ไม่ไหว นางกำลังหยามเกียรติแม่”
ป๋ายซู่เสวี่ยรู้สึกว่าซูเชี่ยนเชี่ยนเอ่ยได้ถูกต้อง ขอเพียงรอป๋ายชีเวยมาถึง ป๋ายเอ้าเสวี่ยก็จะไม่กล้าอวดดีแบบนี้แล้ว
ป๋ายซู่เสวี่ยที่คิดแผนรับมือได้ มองป๋ายเอ้าเสวี่ยอย่างดูแคลนก่อนเอ่ยขึ้น “เหอะ รอท่านพ่อมาแล้ว ข้าก็จะคอยดูว่าเ้ายังกล้าอวดดีหรือไม่ ตอนนี้ข้าไม่ขยับสักก้าว เ้าจะทำอะไรข้าได้” พูดจบก็เชิดหน้าอย่างอวดดี
“น้องหญิงพูดเื่ตลกเก่งนัก เ้าไม่ขยับ เช่นนั้นข้าก็จะช่วยให้เ้าก้าวสักหลายก้าว การมีหุ่นรูปร่างที่ดี ฝ่าาถึงจะต้องตาน้องหญิง” ป๋ายเอ้าเสวี่ยเดินแย้มยิ้มไปข้างกายป๋ายซู่เสวี่ย
รอยยิ้มสวยสดนี้เมื่ออยู่ในสายตากลุ่มคนมันกลับดูน่ากลัวเหมือนภูตผีอย่างไม่ต้องสงสัย
“ป๋ายเอ้าเสวี่ยเ้าจะทำอะไร อย่ามาแตะตัวข้า อย่ามาแตะตัวข้า! ข้าจะฆ่าเ้า” ป๋ายซู่เสวี่ยมองป๋ายเอ้าเสวี่ยท่าทางหวาดผวา กรีดร้องเสียงแหลม
“น้อยหญิงล้อเล่นแล้ว เ้าไม่ได้ฆ่าข้ามาแล้วหนหนึ่งหรือ ข้ายังต้องกลัวหนที่สองอีกรึ” ป๋ายเอ้าเสวี่ยถีบแรงๆ ไปที่หลังของป๋ายซู่เสวี่ย
ป๋ายซู่เสวี่ยเซออกไปหลายก้าว ตบๆ อกอย่างเสียขวัญ กำลังคิดจะเอ่ยวาจา ทว่ากลับเห็นป๋ายเอ้าเสวี่ยเดินมาอยู่ด้านหลังพร้อมกับเอ่ยขึ้น “ห้าก้าวแล้วนะ น้องหญิงที่แสนดี”
ป๋ายซู่เสวี่ยไม่กล้าเอาชีวิตตัวเองมาเดิมพัน และก็ไม่อาจไปเดิมพัน
นางยังไม่ได้เป็ฮองเฮา ยังไม่ได้เป็มารดาของแผ่นดิน นางตายไม่ได้
คิดถึงจุดนี้ป๋ายซู่เสวี่ยที่เดิมลังเลเงยหน้ามองซูเชี่ยนเชี่ยน เอ่ยขึ้น “ท่านแม่ ผิดต่อท่านแล้ว ท่านกินโจ๊กพวกนั้นลงไปให้หมดเถอะ ข้ายังตายไม่ได้ หน้าตาของท่านแม่ท่านก็ไม่ได้สำคัญเท่าฐานะฮองเฮาของลูก”
ซูเชี่ยนเชี่ยนพอได้ยินวาจาของป๋ายซู่เสวี่ย ในใจหนาวเหน็บราวน้ำแข็งในฤดูเหมันต์อย่างไรอย่างนั้น
นางคาดไม่ถึงเลยว่าลูกสาวที่ตนรักใคร่เอ็นดู ถึงกับยอมละทิ้งนางเพื่อฐานะและหน้าตา รับโจ๊กจากมือมู่เหมียนมาทั้งน้ำตา
“ในเมื่ออี๋เหนียงชอบขนาดนั้น เช่นนั้นก็กินลงไปให้หมดเถิด ไม่ต้องห่วงว่าจะไม่พอ เดี๋ยวเอ้าเสวี่ยให้ห้องครัวเตรียมเอาไว้มากๆ” มองดูท่าทางไม่ยินยอมของซูเชี่ยนเชี่ยน ป๋ายเอ้าเสวี่ยไม่ได้รู้สึกถึงชัยชนะสักนิด
หวังเพียงว่าป๋ายเอ้าเสวี่ยสองแม่ลูกที่ตายไปจะได้เห็นภาพฉากนี้
1K
