เส้นทางของยัวร์ทูปเบอร์ช่างลำบากเหลือเกิน
ผมโอดครวญในใจอย่างน่าสมเพช ขณะกำลังหยิบกระเป๋าในตู้ล็อกเกอร์
หลังจากทำคลิปวิดีโอแรกเสร็จแล้วเผยแพร่ออกไปแน่นอนว่าต้องไม่มีคนดู นั่นคือของตาย ทว่าพอทำวิดีโออีกหลายคลิปก็มีคนเข้ามาดูบ้างแต่ยอดเข้ารับชมก็ยังถือว่าน้อยเกินจะทนไหว แค่ทำให้น้ำขวดกลายเป็น้ำแช่แข็งในพริบตาคงจะไม่น่าดึงดูดคนสมัยนี้
นอกจากนั้นยังมีความคิดเห็นที่ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักเช่น ของปลอมบ้างล่ะ แค่ตัดต่อบ้างล่ะ ซึ่งถึงจะทำให้ผมอารมณ์ไม่ดีนักทว่าคนจะมองแบบนั้นก็ไม่ใช่เื่แปลก ผมถ่ายคลิปวิดีโอแบบครั้งเดียวจบแล้วตัดคลิปใน่แรกที่เดินมากดอัดถ่ายและ่สุดท้ายที่เดินมากดหยุดอัดถ่ายเรียกว่าไม่มีการใช้เทคนิคพิเศษหรือเพิ่มลูกเล่นให้คลิปมีความน่าสนใจเลยสักนิดเดียวธรรมดาสามัญสุด ๆ
ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคำชมหรือความคิดเห็นให้กำลังใจอยู่บ้างซึ่งส่วนใหญ่ดันเป็ภาษาที่ผมอ่านไม่ออกเสียอย่างนั้น ภาษาอังกฤษยังพอทำเนาแต่ภาษาญี่ปุ่นหรือมาแนวเอเชียตะวันออกกลางนี่จนปัญญา
ไม่ได้คิดว่าต้องทำยัวร์ทูปเป็อาชีพหลักผมเลยไม่ได้กังวลมากนัก แต่อาการนอนไม่หลับและในหัวกำลังคิดว่าควรจะทำยังไงให้คนเข้ามาดูคลิปตลอดทั้งคืนคงแค่ความฝันแหงๆ
เอาเถอะ ชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป
“งั้นผมขอกลับก่อนนะครับ ผู้จัดการ”
“กลับบ้านก็ระวังตัวล่ะ เ้าหนุ่ม”
“ครับ”
ใช่ ถึงจะทำยัวร์ทูปแล้วเกิดอุปสรรคไม่เป็ไปตามที่คาดไว้ไม่สิ รู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นเลยรู้สึกปลงต่างหากที่สำคัญกว่านั้นคือผมได้งานทำแล้วนั่นเอง
เมื่อกี้ที่กำลังเก็บของในตู้ล็อกเกอร์ก็อยู่ในห้องสำหรับพนักงาน
เริ่มต้นชีวิตใหม่กับการทำงานในฐานะพนักงานเสิร์ฟในร้านราเมงแฟรนไชส์เก่าแก่ที่เคยมากินอยู่ครั้งคราวร้านหมายเลข 7 ‘นานะราเมง’
ผมทำงานมาได้15 วัน ซึ่งกำลังไปได้ด้วยดีล่ะนะ
ตอนนี้เป็เวลา6 โมง 49 นาที เนื่องจากผมไม่มีที่เรียนหรือพูดตรง ๆ คือเป็พวกไร้การศึกษาดังนั้นเลยเริ่มทำงานั้แ่ก่อนห้างสรรพสินค้าเปิด ซึ่งก็คือมาเตรียมตัวเปิดร้านราเมงนั่นเองก็นะ ถ้ามาเปิดร้านก็จะได้เงินพิเศษด้วย สรุปว่าก็ทำงานเต็มวันเหนื่อยเพิ่มขึ้นกว่าปกติแต่เื่แค่นี้ไม่ใช่เื่น่าลำบากใจสำหรับผม เพราะพนักงานคนอื่นก็สามารถทำได้เช่นกันมิหนำซ้ำตัวตนของผมก็เรียกว่าขี้โกงกว่ามนุษย์ทั่วไปเสียอีกเื่พลังกายย่อมสูงกว่าเพราะมีพลังเวทไหลเวียนตลอด
สรุปได้ว่าจงทำงานเพื่อข้าวในมื้อถัดไปเถอะเ้าเหนืุ์
หลังเดินออกมาจากประตูเข้าห้างสรรพสินค้าก็เดินเลาะโซนถนนคนเดินมีตึก 2 ชั้นติดเครื่องปรับอากาศวางตัวขนานไปจนสุดทาง เวลา6 โมงเย็นเกือบแตะ 1 ทุ่มถือว่าเป็เวลาทองที่จะผู้คนพลุกพล่านมากที่สุดไม่มีปัญหา ตอน่ากลางเมืองในต่างโลกวุ่นวายกว่านี้เยอะ
โครก
เสียงจากบริเวณ่ท้องดังสะท้อน
อ่า...ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยนี่นะ
กินข้าวก่อนกลับละกัน
ข้อดีของการมีห้างสรรพสินค้าอยู่ก็คือบริเวณรอบๆ ก็จะมีความเจริญขึ้นตาม ยกตัวอย่างง่าย ๆ ก็คือย่านนี้ ย่านที่ผมอาศัยอยู่ร้านค้าขายของต่าง ๆ เสื้อผ้า อาหาร ของใช้หลากชนิดผมเดินวันเดียวก็ไม่มีทางเดินได้ทั่วทุกเส้นทาง
ตอนนี้ผมเริ่มมีเงินมากขึ้นจากการมีรายได้การเป็พนักงานเสิร์ฟรายได้ดีกว่าที่คิดสำหรับคนคนเดียวถ้าใช้แบบคนปกติก็สามารถอยู่ได้แบบไม่ใช้เงินแบบเดือนชนเดือน หมายความว่าถึงจะนำเงินไปจ่ายสารพัดค่า อาทิ ค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าอินเทอร์เน็ตก็ยังเจียดเงินมาออมได้
แต่เพราะผมอยู่คนเดียวเงินเดือนจากงานที่ทำอยู่มันถึงพอล่ะนะ ถ้าอยู่หลายคนมั่นใจเลยว่าต้องทำงานทั้งคืนตลอด 30 หรือ 31 วันเท่านั้น
ผมเลือกร้านที่จะฝากท้องสำหรับเย็นนี้ได้แล้ววันนี้เป็วันอาทิตย์ ในร้านเลยมีคนเลยเยอะเป็พิเศษ แต่ว่าเทียบกับวันเสาร์ไม่ได้พอคิดว่าถัดจากวันนี้ พรุ่งนี้คือวันจันทร์ โอ้ Monday อ่า...ทำงานอีกแล้ว แต่ผมก็ชอบทำงานในวันธรรมดามากกว่าเพราะคนที่จะมาเที่ยวห้างในวันธรรมดาได้นั้นมีน้อยน่ะสิกว่าจะมีลูกค้าเพิ่มขึ้นก็ปาไป่เย็น่เที่ยงลูกค้าส่วนใหญ่ก็เป็พวกพนักงานในห้างกันทั้งนั้น
ร้านที่ผมเลือกจะเติมพลังก็คือร้านอาหารตามสั่งธรรมดา หาได้ทั่วไปทั่วประเทศ ๆ ชื่อร้านสั้น ๆ ได้ใจความว่า ‘ตามสั่งสมบูรณ์’ โดยผมคือขาประจำร้านนี้เพราะเมื่อเทียบราคาอาหารกับปริมาณแล้วนับว่าคุ้มค่าส่วนปัจจัยสำคัญอย่างรสชาตินั้นอยู่ในระดับปานกลาง ไม่ได้อร่อยจนลืมไม่ลงแต่ก็ไม่ได้แย่จนกินไม่ได้ กล่าวคือ ธรรมดา อาหารตามสั่งที่อร่อยและเต็มด้วยปริมาณในสมัยนี้หายากพอสมควรแต่ว่าร้านนี้ก็ถือว่าธรรมดาไปทางอร่อย ความจุของข้าวก็พออิ่ม พอตึงท้องโดยเฉพาะเมนูเด็ดที่ผมสั่งประจำ
“เอากะเพราหมูกรอบราดข้าวพิเศษ เพิ่มไข่ดาว 1 จาน”
สั่งอาหารเสร็จก็เดินไปนั่งตรงโต๊ะที่ยังว่างอยู่ในสุดของร้าน โชคดีจริง ๆ เพราะโต๊ะนั่งอื่น ๆถูกจับจองด้วยลูกค้าคนอื่นจนแน่นเอี้ยด เสียงพูดคุยและเสียงเพลงภายนอกดังสะท้อนตีกันจนฟังเป็คำพูดที่เข้าใจไม่ได้ สรุปคือความวุ่นวายของยามอาทิตย์อัสดงในย่านการค้า
ผมหยิบโทรศัพท์มาเลื่อนดูข่าวคราวบนอินเทอร์เน็ตจากนั้นผมเปลี่ยนไปเข้าแอปยัวร์ทูปเพื่อเช็คยอดรับชมในแชนแนลตัวเองผมทำแบบนี้อยู่บ่อยครั้งราวกับคนบ้าเวลารอว่าเมื่อไหร่ของเล่นที่สั่งจากต่างประเทศจะส่งในส่วนของเล่นนี้คือ่ 2 ปีก่อน เวลานี้ทำได้แค่นึกถึง่เวลา
เก่า ๆ
!?
อ้าว
อยู่ดีๆ แต่ละคลิปก็มียอดรับชมเพิ่มสูงขึ้นจากประมาณ 100 คน มากขึ้นไปถึง 30,000 คนซะอย่างนั้น โดยเฉพาะคลิปแรกนั้นใกล้จะแตะ 80,000ไม่พอ ยอดผู้ติดตามก็มากกว่า 10,000 คนแล้วด้วย
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ พระเ้ามาโปรดงั้นเหรอ?
ผมไล่อ่านความคิดเห็นซึ่งก็ยังมีสองด้านทั้งด้านบวกและด้านลบเหมือนเดิม แต่สะดุดตรงความคิดเห็นที่ว่าตามมาจากเพจในเฟสบุ๊คผมเลยเข้าเฟสบุ๊คเพื่อตามหาว่าทำไมคนถึงพิมพ์แบบนั้น เอาเถอะอยากจะขอบคุณจริง ๆ การโฆษณาที่ดีที่สุดคือการให้กลุ่มเป้าหมายเป็คนกระทำเองหมายความว่าผมทำคลิปวิดีโอเพื่อให้ผู้ใช้งานยัวร์ทูปทุกเพศทุกวัยเข้ามารับชมการโฆษณาของเ้าของแชนแนลยัวร์ทูปคือการบอกให้ผู้ชมกดไลก์ กดแชร์ กดติดตามแต่มักจะไม่ได้ผลเท่าไหร่นัก คนเราไม่สามารถสั่งใครได้เต็ม 100 เปอร์เซ็นต์ต้องมีคนที่ทำตามและไม่ได้ทำตาม ซึ่งส่วนใหญ่มากกว่า 90 เปอร์เซ็นต์คือทำอย่างหลังผมคือบุคคลประเภทหลัง กดไลก์มีครั้งคราว การกดติดตามไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงยังไงซะถ้าผมชอบในแชนแนลยัวร์ทูปเ่าั้ ผมก็ไม่ได้หยิ่งผยองว่าจะไม่ติดตามการกดแชร์นี่มีไว้สำหรับการแชร์เพลงอนิเมะลงบนเฟสบุ๊ค แล้วแชร์ให้ใครดูล่ะทั้งที่ในเฟสบุ๊คผมไม่มีเพื่อนเลยสักคน
สำหรับจำนวนยอดวิวล่าสุดซึ่งจะค่อยๆ เพิ่มขึ้นไปด้วย ผมคงได้เงินค่าขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ
“กะเพราหมูกรอบราดข้าวพิเศษ เพิ่มไข่ดาวค่ะ”
พนักงานมาเสิร์ฟอาหารแล้ว
ละสายตาจากโทรศัพท์สีหน้าของผมบอกได้เลยว่า หน้าระรื่นจนเกินเหตุ แต่ช่วยไม่ได้เพราะสถานการณ์ปัจจุบันชีวิตของผมค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับ
สายตามองตามหลังพนักงานเสิร์ฟไม่ถึง10 วินาทีแล้วกลับมาสนใจอาหารเย็นของวันธรรมดา ๆ แสนสงบสุข
ผมรู้สึกตงิดใจกับพนักงานเสิร์ฟเล็กน้อยจะว่ายังไงดีล่ะ เหมือนเธอไม่ใช่มนุษย์แท้ ๆ อะไรแบบนั้น
โลกใบนี้คงจะมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ผมยังไม่รู้มากมายทั้งด้านสว่างไสวและด้านดำมืด โดยเฉพาะด้านดำมืดต่างโลกสอนเื่ดำมืดของสิ่งมีชีวิตมาก็พอสมควรบางทีถ้ามีคนโดยยิงตายต่อหน้าผมอาจจะไม่รู้สึกอะไรเลย
รสชาติของกะเพราหมูกรอบยังเหมือนเดิมคงเส้นคงวาได้ดี อย่างกับอาหารกล่องแช่แข็งของร้านสะดวกซื้อ 24Hours
ขณะกำลังเพลิดเพลินกับอาหารเย็นนั้นเองผมได้ยินเสียงขอร้องที่เจาะจงว่ากำลังคุยกับผม
“ขอโทษนะคะ ถ้าไม่รบกวนขอนั่งด้วยได้ไหมคะฉันหิวข้าวมากเลยค่ะ”
ผมละสายตาจากจานข้าวแล้วมองไปทางต้นเสียงใบหน้าลงเครื่องสำอางอ่อน ๆ ดูธรรมชาติมีเสน่ห์ของผู้ใหญ่ที่กำลังก้าวหน้าในชีวิตทำงาน เธอคือหญิงสาวคนหนึ่งท่าทางอายุประมาณ23-24 ปี เส้นผมสีดำยาวประบ่า บริเวณด้านหลังมัดรวบผมไว้ส่วนหนึ่ง ดวงตาสีเดียวกับเส้นผมกลมโตเธอสวมชุดที่ให้ความรู้สึกเหมือนพนักงานออฟฟิศทั่วไป ชุดดำแขนยาวคลุมเชิ้ตขาวกางเกงขายาวสีดำ ทว่าเธอคนนี้ดูภูมิฐานและมีกลิ่นอายแปลก ๆ รอบตัวแผ่ออกมาไม่ใช่พลังเวทหรือจิตสังหารอ่อนๆ คลับคล้ายว่าเธอมีอะไรซ่อนอยู่ในจิตใจ
อ่านความคิดคนไม่ได้นี่น่ากลัวชะมัด
รู้สึกว่าวันนี้จะเจอคนที่ให้บรรยากาศแบบนี้หลายคนเ้าของร้านข้าวที่กำลังทำกับข้าวราวกับเล่นกับไฟแก๊สด้านหน้าร้านด้วยรวมทั้งเด็กเสิร์ฟเมื่อกี้ สองคนหลังนั้นจับัับางอย่างได้มาสักพักแต่แค่ไม่อยากคิดไปเอง
เอาเถอะ แค่คนแปลกหน้าธรรมดา โต๊ะสำหรับคนนั่ง4-5 คนก็มีผมนั่งคนเดียว อีกอย่าง—
“ได้ครับ”
—เดี๋ยวเดียวผมก็กินข้าวเสร็จแล้ว แถมท่าทางผู้หญิงคนนี้คงจะหิวจริงๆ
“ขอบคุณมากค่ะ”
พอนึกย้อนกลับมาผมไม่น่าให้เธอนั่งร่วมโต๊ะเดียวกับผมเลย แม้ผลลัพธ์สุดท้ายจะค่อนข้างคุ้มค่าแต่ระหว่างทางอย่างกับโดนหนามต้นกระบองเพชรแทงตลอดเวลา
X-X-X
141
