อาณาจักร : อินนิไทร์ เมือง : โคบอลต์
วันที่ : 3 สิงหาคม ปี 33 จักรวรรดิ เวลา : 00:00 น.
[ในคืนหนึ่งท่ามกลางฟ้าฝนที่โหมกระหน่ำเด็กสาวคนหนึ่งก็ได้กำเนิดขึ้น]
"คุณนายคะ! อดทนอีกนิดนึงนะคะ"
"อื้ด!!"
"อีกนิดนึงค่ะ หัวเด็กเริ่มออกมาแล้วค่ะ"
"อื้ดด!!!"
"อีกนิดนึงนะคะ ออกมาครึ่งตัวแล้วค่ะ"
"อีกนิดแค่ไหนเนี่ยย!!!"
*เสียงทารกร้องไห้*
"ออกมาแล้วค่ะ! เป็เด็กผู้หญิงค่ะ"
สาวใช้พูดด้วยความดีใจหลังจากทำคลอดเสร็จ
ผู้เป็แม่หลังจากรู้ว่าการคลอดเสร็จสิ้นแล้ว ก็เหนื่อยจากการทำคลอดจนแทบสลบลงไปในทันที แต่สักพักสาวใช้ก็ทำความสะอาดและอุ้มทารกคนนั้นมาให้กับเธออย่างนุ่มนวลเพื่อให้เธอได้มองดูลูกของตัวเองอย่างชัดๆ
"ช่างน่าชังจริงๆเลย"
ผู้เป็แม่พูดออกมาด้วยความอ่อนเพลียแต่กลับมีสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
"มีผมสีชมพูสลับกับสีม่วง ดวงตาสีชมพูเด่น หน้าตาก็จิ้มลิ้ม ผิวสีขาวนวล แุถมเป็เด็กผู้หญิงอีก แหม....เหมือนกลัวไม่รู้ว่าใครเป็แม่เลยนะคะเนี่ย"
"แหม...เธอนี่ก็แซวเก่งจริงๆเลยนะ"
สาวใช้และนายหญิงต่างส่งเสียงหัวเราะคิกคัก
ในระหว่างการสนทนาที่คึกคักของทั้งสองนั้นจู่ๆ ก็มีเด็กชายวิ่งพุ่งเข้ามาเปิดประตูด้วยความเร่งรีบ
"แม่ครับนี่คือ น้องของผมหรอ"
เด็กชายพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น และแววตาที่มองน้องของตนเองอย่างเป็ประกาย
"ใช่จ่ะ นี่คือน้องของลูกเอง ต่อไปนี้ก็ช่วยดูแลเค้าด้วยนะจ๊ะ"
เด็กชายพยักหน้าตอบรับด้วยความดีใจ
"แล้วน้องผมจะชื่ออะไรหรอครับ"
"เื่นั้นคุณพ่อเค้าบอกว่า รอบนี้เค้าจะตั้งชื่อเองน่ะจ่ะ"
ผู้เป็แม่พูดออกมาด้วยสีหน้าที่ดูเศร้าเพราะความเสียดาย
"น่าเสียดายนะคะ ที่คุณชายดันมีภารกิจด่วนเข้ามาก่อน"
สาวใช้พูดออกมาด้วยความเสียดาย
"ไม่เป็ไรหรอก เดี๋ยวเขาก็กลับมาอยู่ดีน่ะแหละ"
แม้ผู้เป็แม่จะพูดออกมาด้วยความยิ้มแย้ม แต่ภายในใจนั้นก็รู้สึกเสียดาย เพราะไม่รู้สามีของตนจะกลับมาเมื่อไหร่ ดีไม่ดีคืนนี้เธออาจะต้องอยู่คนเดียวเพราะสามีที่กลับมาช้า
จากนั้นบรรยากาศก็ดูเริ่มที่จะหม่นหมองมากขึ้น เด็กชายที่สังเกตเห็นถึงบรรยากาศ ที่เริ่มไม่ค่อยดีเลยเปิดบทสนทนาขึ้นมา
"งั้นเรามาคิดบทลงโทษให้คุณพ่อเค้ากันดีมั้ยครับ"
เด็กชายพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง
"นั่นสินะงั้นเอาเป็อะไรดีล่ะ"
ผู้เป็แม่และสาวใช้หัวเราะคิดคักกับความคิดของเด็กชาย
ทุกคนในห้องกลับมาคุยกันอย่างสนุกสนานอีกครั้งนึง ท่ามกลางพายุฟ้าฝนที่โหมกระหน่ำ หลังจากนั้นไม่นานเมื่อสาวใช้ และเด็กหนุ่มต้องกลับไปเข้านอนไปก่อน แต่ผ่านไปไม่นานผู้เป็พ่อก็ได้ถึงบ้าน และเปิดประตูมาด้วยความเร่งรีบ วิ่งไปกอดภรรยาและลูกน้อยของเขา
"ผมขอโทษนะที่มาช้า"
ผู้เป็พ่อกอดภรรยาและลูกด้วยความคิดถึง พร้อมกับน้ำตาที่ซึมออกมา
"ไม่เป็ไรค่ะ ฉันรอคุณได้เสมอ"
ผู้เป็แม่ตอบกลับด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ดีใจ
"แต่แลกกับการมาช้า คุณต้องงดเหล้า 1 เดือน นะคะ"
ผู้เป็แม่พูดหยอกล้อและหัวเราะคิกคักเพื่อเปลี่ยนอารมณ์ของพวกเขา
"โห่ เล่นกันแรงไปมั้ยเนี่ยคุณ"
ไม่ว่าบรรยากาศข้างนอกจะหม่นหมองเพราะพายุฝนที่รุนแรงแค่ไหน แต่ภายในห้องนี้ก็ยังมีความอบอุ่นและความสุขของคู่รักคู่นี้ที่สามารถตอบโต้ความหม่นหมองได้อย่างสบาย
"คุณบอกจะเป็คนตั้งชื่อเค้านี่คะ แล้วจะตั้งชื่อว่าอะไรล่ะ"
"ผมคิดชื่อนี้มานานแล้วล่ะนะ"
ผู้เป็พ่ออุ้มลูกเข้าสู่อ้อมแขนของตนด้วยความนุ่มนวล
"ต่อไปนี้ชื่อของลูกคือ ไร... ไร โคบอลต์ นะลูกของพ่อ"
เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงและรอยยิ้มที่เอ็นดู
"แหม่...คิดชื่อไม่ออกก็บอกกันสิคะ"
ผู้เป็แม่พูดหยอกล้อแซว
"นี่ผมคิดมาเป็เดือนเลยน่ะ"
พอพูดคุยกันได้ไม่นานเด็กชายก็เปิดประตูเข้ามาด้วยตวามสะลึมสะลือ
"คุณพ่อกลับมาแล้วหรอครับ"
"ใช่ครับ พ่อกลับมาแล้ว"
เขายิ้มตอบกลับลูกของตัวเอง
จากนั้นเด็กชายก็วิ่งเข้ามากอดพวกเขาโดยทันที แม้ในห้องนี้จะมีแค่พวกเขาไม่กี่คนแต่กลับไม่ได้ให้ความรู้สึกเหงาเลย แต่กลับให้ความรู้สึกถึงความสุขที่แม้จะเป็่เวลาสั้นๆของคนอื่น แต่สำหรับพวกเขานั้นความสุขนี้อาจจะมีแค่เพียงครั้งเดียวในชีวิตก็ได้
ในเช้าวันต่อมาหลังจากที่ ทุกคนได้รู้ถึงการกำเนิดของลูกคนเล็กของเ้าเมือง เขาก็ได้ประกาศจัดงานเลี้ยงที่ใจกลางของเมืองในทันทีเพื่อเป็การเฉลิมฉลองแด่การเกิดของลูกสาวของเขา แม้เมืองนี้จะเป็เมืองชนบทที่ห่างไกลความเจริญของเมืองหลวง แต่ผู้คนในเมืองกลับพร้อมเพรียงกันที่จะมาแสดงความยินดีกับลูกสาวของเขา โดยไม่มีใครขาดไปแม้แต่คนเดียว
"เนื่องในโอกาสที่วันก่อนเป็วันที่ลูกสาวของฉันเกิด เพราะฉะนั้นวันนี้เราจะมีการกินเลี้ยงกันตลอดทั้งวัน และไม่มีการทำงาน!!"
ผู้เป็พ่อได้ะโออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดีใจ และชูแก้วน้ำส้มของเขา พร้อมกับเหล่าชาวเมืองที่ะโออกมาด้วยความดีใจและยินดีเช่นกันกับการเกิดของลูกสาวเขา
แม้ในผู้เป็พ่อนั้นแม้จะโดนงดห้ามกินเหล้า แต่เขาก็ยังคงสามารถร่วมงานเลี้ยงกับเหล่าชาวเมืองได้อย่างมีความสุขแม้จะทำได้เพียงแพ้มองชาวเมืองกินเหล้ากันอย่างสบายใจ ส่วนเด็กชายก็โดนรุมรายล้อมไปด้วยลูกสาวของแขกต่างๆในงานเลี้ยงครั้งนี้ และทางผู้เป็แม่นั้นอยู่ในห้องนอนเพื่อดูแลลูกสาวตัวน้อย เพราะอาการอ่อนเพลียหลังจากการทำคลอด เธอจึงทำได้แค่มองบรรยากาศงานเลี้ยงนี้ผ่านหน้าต่างของห้องนอนของเธอ
"ไร ดูสิลูกทุกคนกำลังฉลองให้กับลูกอยู่แหละ"
ผู้เป็แม่พูดด้วยน้ำเสียงนิ่มนวล ขณะกอดลูกของตัวเอง
เด็กสาวน้อยร้องแอ้โต้ตอบ ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
"ช่างน่าชังจริงๆเลย"
ผู้เป็แม่ทนความน่ารักของลูกตัวเองไม่ไหว เลยฟัดเธอไปหนึ่งทีด้วยความสุข
ทันใดนั้นจู่ๆก็มีเสียงของผู้เป็พ่อะโขึ้นมาในงานเลี้ยงอีกครั้ง
"เอาล่ะทุกคนถึงเวลาแล้ว เรามาพูดพร้อมกันดีกว่า"
"เกือบลืมไปเลย ทางนี้ก็ต้องพูดด้วยสินะ"
ผู้เป็แม่พูดขึ้นมาด้วยความใเล็กน้อย
"3...2....1....ขอให้เื่ราวถูกจดจำตลอดไป!!!"
เสียงของทุกคนที่อยู่ในงานเลี้ยงพูดพร้อมเพรียงกันอย่างครื้นเครง
"ขอให้เื่ราวของลูกถูกจดจำตลอดไปนะ ไร ลูกแม่"
ผู้เป็แม่พูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลพร้อมกับกอดลูกของเธอเบาๆ แต่จู่ๆน้ำตาของเธอก็ซึมไหลออกมา
"น้ำตาฉันไหลตอนไหนเนี่ย"
เพราะความสุขและความสนุกสนานในงานเลี้ยงนี้ ทุกคนในเมืองต่างจดจำวันเกิดของเด็กสาวน้อยคนนี้ได้เป็อย่างดี และเเม้มันจะเป็เพียงวันธรรมดาวันหนึ่งสำหรับบางเมืองแต่สำหรับเมืองนี้ วันนี้กลับเป็วันที่มีแต่ความสุขและความอบอุ่นตลอดทั้งวันและเป็วันเกิดของ "ไร โคบอลต์"
14K
