ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้ผู้มั่งคั่งด้วยโกดังสินค้าในยุค 70 (จบ)

        เดิมทีคนในแถวก็ไม่พอใจกับการแซงแถวของเซี่ยวฉางเซิงอยู่แล้วยิ่งได้ยินเด็กสาวบอกว่าไม่รู้จักไปหลายรอบ แต่เด็กหนุ่มก็ยังตื๊อไม่เลิกใครบางคนจึงเอ่ยออกมาอย่างทนไม่ไหว “พ่อหนุ่ม เธอไม่รู้จักนายสักหน่อยนายเลิกยุ่งกับเธอได้แล้ว”

        เซี่ยวฉางเซิงมาซื้อข้าวเขาสังเกตเห็นเซี่ยโม่ตั้งแต่อยู่ข้างนอกแล้ว พอเห็นว่าอีกฝ่ายต่อแถวอยู่คนเดียวไม่มีผู้ชายคนนั้นอยู่ด้วยถึงได้เดินเข้ามาหา

        แต่นึกไม่ถึงว่าจะมีคนเข้ามายุ่งกับเรื่องของเขามากมายขนาดนี้

        “พวกคุณจะไปรู้อะไรเธอเป็นแฟนผม พวกเราแค่ทะเลาะกัน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

        เซี่ยโม่หันไปโต้กลับด้วยสีหน้ากรุ่นโกรธ“หน้าไม่อาย ใครเป็นแฟนนาย ฉันพูดตั้งหลายรอบแล้วว่าไม่รู้จักแต่นายก็ยังตามตอแยไม่เลิก ทำตัวไม่เป็นสุภาพบุรุษกับฉัน”

        คนในยุคนี้ให้ความสำคัญกับเรื่องมารยาทและดูแคลนผู้ชายที่ไร้ความเป็นสุภาพบุรุษอย่างยิ่ง

        ทุกคนพากันวิพากษ์วิจารณ์“เด็กหนุ่มคนนี้แทรกแถว แถมยังทำตัวก้อร่อก้อติกเด็กสาวคนนี้อีกใครก็ได้มาเอาตัวเด็กหนุ่มคนนี้ออกไปที”

        “รีบแจ้งตำรวจเร็วตรงนี้มีคนโรคจิต”

        “ยังหนุ่มยังแน่นอยู่แท้ๆน่าอายจริงๆ!”

        เซี่ยวฉางเซิงนึกไม่ถึงเลยว่าเหตุการณ์จะบานปลายเช่นนี้กลายเป็นถูกคนมากมายรุมด่าทอ หากเขายังไม่จรลีออกไปมีหวังได้ถูกตำรวจจับอย่างแน่นอน

        “เซี่ยโม่รอให้เปิดเทอมก่อนเถอะ เธอเสร็จฉันแน่!” เขากัดฟันพึมพำอย่างเจ็บใจขณะเดินออกไปด้านนอก

        พอเห็นเซี่ยวฉางเซิงเดินจากไปแล้วจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกเปิดเทอมเมื่อไรเธอจะสอบข้ามชั้นเพื่อให้ได้ขึ้นไปเรียนในระดับชั้นมัธยมปลายปีที่หนึ่งชาตินี้เธอจะพยายามอยู่ให้ไกลจากผู้ชายสารเลวคนนั้นให้ได้มากที่สุด

        หลังจากซื้อข้าวเสร็จกลับมานั่งที่โต๊ะเหล่าจ้าวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “โม่โม่ เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นใคร”

        เหล่าจ้าวเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดหมดแล้วนี่เอง

        เธอตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“เพื่อนที่โรงเรียนของฉันค่ะ เขาชอบมาตามตื๊อฉัน แต่ฉันไม่สนใจเขา”

        “ดูไม่ใช่คนดีเลย”

        เธอทอดถอนใจอาจารย์ดูคนเก่งเหลือเกิน หากชาติที่แล้วมีชายชราคอยให้คำแนะนำชีวิตเธอคงไม่ล้มเหลว และสุดท้ายคงไม่ต้องตายจากไปด้วยแผนการของผู้อื่น

        ขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสเธอได้กลับมาเกิดใหม่ทั้งยังให้โกดังสินค้าติดตัวเธอกลับมาด้วย ชาตินี้เธอจะดูแลน้องชายให้ดีจะอยู่ให้ห่างจากคนสารเลวและแม่ดอกบัวขาวนั่น จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในทุกวัน

        เซี่ยเฉินเฟิงตัวน้อยทำท่าชกลมสองสามที“พี่ครับ ไม่เป็นไรนะครับ ผมจะปกป้องพี่เอง”

        แม้น้องชายของเธอจะมีอายุแค่ห้าขวบหากมีความคิดอยากจะปกป้องเธอแล้ว เธอรู้สึกซาบซึ้งใจเหลือเกิน

        “งั้นเราก็ต้องกินให้เยอะๆโตไปหากใครมารังแกพี่ เราจะได้ปกป้องพี่ได้”

        เซี่ยเฉินเฟิงพยักหน้าด้วยสีหน้ามุ่งมั่นก่อนจะตักโจ๊กเข้าปากและกัดปิ่งทอดเข้าไปคำใหญ่

        เหล่าจ้าวมองสองพี่น้องที่รักใคร่กันดีพร้อมกับเอ่ย“น่าอิจฉาพวกเธอสองพี่น้องเหลือเกิน ความจริงฉันเองก็มีพี่สาวอยู่คนหนึ่งเขาดีกับฉันมาก แต่น่าเสียดายที่ต้องมาเสียชีวิตไปตั้งแต่อายุยังน้อย”

        “อาจารย์เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมชาติ เราควบคุมไม่ได้ ต่อไปฉันกับน้องจะกตัญญูต่ออาจารย์ให้มากๆ”เซี่ยโม่พูดปลอบ

        เหล่าจ้าวทั้งปลาบปลื้มทั้งซาบซึ้ง“นึกไม่ถึงเลยว่าการรับลูกศิษย์ของฉันในครั้งนี้จะได้ลูกศิษย์ที่กตัญญูถึงสองคน”

        จู่ๆเซี่ยเฉินเฟิงก็พูดออกมา “พี่ครับ ผู้ชายคนนั้นขี้ขลาดชะมัด แอบมาซื้อข้าวเงียบๆ”

        เมื่อหันไปมองก็เห็นเซี่ยวฉางเซิงกำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่

        เวลานี้คนส่วนใหญ่ล้วนซื้อข้าวกันหมดแล้วกับข้าวที่ขายดีจึงหมดเกลี้ยง ไม่รู้ว่าเหลืออะไรให้ซื้อบ้างหลังจากซื้อเสร็จอีกฝ่ายก็เดินจากไป

        “โม่โม่เธอดูผู้ชายคนนั้นสิ ขี้ขลาดแบบนั้น ต่อไปจะมีอนาคตที่ดีได้ยังไง”เหล่าจ้าวกล่าวอย่างดูแคลน

        เซี่ยโม่พยักหน้าชาติที่แล้วเธอช่างอ่อนต่อโลกเหลือเกินถึงได้ถูกผู้ชายคนนี้หลอกจนยอมตกลงเป็นแฟนอีกฝ่ายเอาได้

        เซี่ยวฉางเซิงคือตัวภาระเธอไม่เพียงต้องคอยสอนบทเรียนให้แก่อีกฝ่าย ยังต้องคอยตามดูแลรับใช้ทุกอย่าง

        ครั้งก่อนนั้นเธอทุ่มเทแทบตายจนในที่สุดอีกฝ่ายก็สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แต่พอเกิดเรื่องกับเธออีกฝ่ายกลับทำเป็นไม่รู้จัก ทั้งดูถูกเหยียดหยามเธอสารพัด

        ชาตินี้เธอจะไม่มีวันโง่งมแบบนั้นอีกจะตั้งใจเรียนและพยายามทำให้ชีวิตของตัวเองดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่

        หลังจากกินข้าวเสร็จระหว่างทางเดินกลับไปยังห้องพักพวกเธอบังเอิญได้เจอกับหวางเมิ่งเมิ่งที่แขนพันผ้าพันแผลกำลังจะเดินสวนออกไปนอกโรงพยาบาลพอดี

        อีกฝ่ายเดินกะเผลกหากท่าทางดูดีกว่าเมื่อเช้ามาก คงไปให้หมอตรวจดูอาการมาแล้ว

        กำลังจะออกจากโรงพยาบาล? เธอมองใบหน้าร้อนรนของหวางเมิ่งเมิ่งสงสัยแม่สามีคงไม่ปล่อยอีกฝ่ายไปง่ายๆ

        พออีกคนเห็นพวกเธอสายตาแปรเปลี่ยนเป็นเจ็บแค้น แค่นเสียงฮึขึ้นจมูกก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินให้เร็วกว่าเดิม

        “คนหน้าไม่อาย!”เซี่ยเฉินเฟิงต่อว่าไล่หลัง

        แม้แต่เด็กก็ยังดูออกส่วนเธอหันไปสบตากับคุณปู่จ้าว ก่อนพวกเธอทั้งคู่จะหัวเราะออกมา

        ครึ่งชั่วโมงต่อมาเซี่ยโม่ถือใบสั่งยาเดินไปที่ร้านยาหุยชุนถัง

        นี่เป็นครั้งที่สองที่เซี่ยโม่มาเยือนร้านยาแห่งนี้ครั้งก่อนถูกพนักงานของร้านพูดจาดูถูกจนเธอต้องเดินออกจากร้านไปด้วยความโมโห

        เธอคิดในใจขออย่าให้เจอพนักงานที่ชอบดูถูกคนคนนั้นเลย

        ทว่าคนเราเวลากลัวสิ่งใดก็มักจะได้สิ่งนั้นคนที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ยังคงเป็นพนักงานคนเดิม

        เซี่ยโม่ได้แต่ทำใจเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ขอโทษค่ะ ฉันต้องการซื้อยา”

        ลูกจ้างหนุ่มคนนั้นเงยหน้าขึ้นเขาจำเด็กสาวตรงหน้าได้ ครั้งที่แล้วอีกฝ่ายมาเพื่อขอให้สอนเรื่องสมุนไพร

        เด็กสาวยังคงสวมเสื้อผ้าซอมซ่อตัวก็ยังผอมแห้ง ไม่มีเนื้อมีหนังเหมือนเดิม

        เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงรำคาญ“จะไปไหนก็ไป มาทำอะไรอีกเนี่ย ที่นี่เป็นร้านยาไม่ใช่โรงเรียนจะได้มีหน้าที่สอนเธอ”

        อีกฝ่ายยังคงนิสัยเหมือนเดิมเป๊ะ

        เซี่ยโม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดจะเย็นชาเล็กน้อย“ขอโทษค่ะ หูมีปัญหาเหรอคะ ฉันบอกว่าฉันจะมาซื้อยา”

        หนุ่มคนขายพูดจาเหยียดหยาม“มีเงินซื้อหรือไง”

        ทำไมถึงมีคนที่ชอบดูถูกคนอื่นแบบนี้ได้นะ?

        เธอหยิบเงินกับใบสั่งยาออกมาวางบนเคาน์เตอร์น้ำเสียงที่กล่าวแข็งขึ้นเล็กน้อย “เห็นหรือยังล่ะ นี่คือเงิน แล้วนี่ก็ใบสั่งยาหากคุณยังพูดจาดูถูกฉันอีก ฉันจะเรียกเจ้าของร้าน”

        ลูกจ้างหนุ่มเงียบไปหากเรื่องถึงเจ้าของร้าน เขาต้องถูกไล่ออกอย่างแน่นอน

        ร้านยาหุยชุนถังไม่ใช่กิจการของรัฐแต่เป็นร้านของเอกชน เพราะฉะนั้นหากเขาทำตัวไม่ดีก็สามารถโดนไล่ออกได้ทุกเมื่อ

        คิดได้ดังนั้นสีหน้าท่าทางเปลี่ยนเป็นอ่อนน้อมในทันที

        “คุณลูกค้าต้องขอโทษด้วย ผมมีตาแต่ไม่มีแววเอง รอสักครู่นะครับ”

        ห้านาทีต่อมาเซี่ยโม่ถือห่อยาเดินออกจากร้านหุยชุนถังด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

        พอไปถึงในที่ปลอดคนก็นำยาใส่เข้าไปในโกดังสินค้า เธอเพิ่งจะออกมาได้ไม่นานจึงตั้งใจจะแวะไปเดินดูตลาดมืดเสียหน่อย

        ครั้งนี้ไม่ได้เอาอะไรไปด้วยเธอคิดว่าจะแกล้งทำเป็นคนที่เดินผ่านมา

        เซี่ยโม่จำได้อย่างแม่นยำว่าตลาดมืดที่บังเอิญเจอเมื่อคราวที่แล้วตั้งอยู่ตรงไหนแต่ที่น่าแปลกคือ พอเธอเดินมาถึง ที่นี่กลับเงียบเชียบไม่มีใครอยู่เลยสักคน

        สงสัยตลาดมืดจะเปลี่ยนที่ไม่รู้ว่าย้ายไปตรงไหนแล้ว

        เธอเดินดูตามซอยที่อยู่ละแวกนี้คิดในใจว่าถ้าเจอก็ดีไป แต่ถ้าไม่เจอก็ไม่เป็นไร

        เดินหาอยู่ประมาณห้าหกนาทีในที่สุดเซี่ยโม่ก็ได้ยินเสียงของคนมากมายแว่วดังมาจากในซอยไกลๆ

        เธอตาโตด้วยความยินดีซอยข้างหน้าคือตลาดมืด!

        ในที่สุดก็หาเจอในซอยมีคนวางของขายมากมาย ทั้งยังมีคนคอยเดินตรวจตรา เธอเดินตรงไปด้วยความดีใจ

        ทันใดนั้นเองประตูสีดำทะมึนบานหนึ่งที่อยู่ด้านข้างเธอก็ถูกเปิดออก ก่อนมือของใครคนหนึ่งจะยื่นออกมาจับแขนของเซี่ยโม่เอาไว้