"ภีมเหรอ?"ปลายสายพูดขึ้น
"ครับ ใครครับ?"ภีมถามกลับ
"ไม่ต้องรู้หรอก มาหาผมหน่อย ร้านกาแฟข้างล่างตึก"
"คุณช่วยแนะนำตัว ก่อนได้มั้ยครับ"ภีมเริ่มกังวล
"อย่ารู้เลย ลงมาเหอะ ห้ามช่วยใครนะ"ปลายสายบอกชวนสงสัย
มันยิ่งทำให้ภีมอยากรู้ เขาไปยังสถานที่ ที่ปลายสายนัดหมาย
"ภีม"ผู้ชายคนหนึ่งเดินมาจับแขนเขา
ภีมมองด้วยสายตาที่งุนงง
"ครับ"เขายังคงสงสัยว่าผู้ชายคนนี้เป็ใคร
เขาพาภีมไปนั่งยังโต๊ะ
"คุณเป็ใครเหรอครับ"ภีมถาม
"มองหน้าฉันแล้วไม่นึกถึงใครบ้างเหรอ"เขาตอบอย่างมีเชิง
"ผมเริ่มไม่ตลกกับคุณแล้วนะ"ภีมเริ่มอารมณ์ แต่จะว่าไปเขาก็ยังสงสัยอยู่
"ฉันคือแกในอีก10ปีข้างหน้า"เขาเฉลย
มันทำให้ภีมมองเขาั้แ่หัวจรดเท้า
สภาพเขาต่างจากภีมตอนนี้อย่างฟ้ากับเหว
ภีมตอนนี้คือเ้านายคน มีเงินเดือนสูงลิ่ว
แต่ชายที่อ้างว่าคือเขาในอีก10ปี คือชายผมยาวๆ มีหนวดเครา เสื้อผ้าเก่าๆ รองเท้าขาดๆ
"แกกำลังคิดว่าฉันบ้าใช่ไหม หรือฉันอาจเป็มิจฉาชีพ"เขาอ่านใจภีมออก
"ตอนป.2 แกเจอตังในชุดเก่าๆของแม่ แล้วแกเอาไปซื้อของเล่นใช่ไหม"
ภีมอึ้งในคำตอบนี้ เพราะไม่มีใครรู้เื่นี้เลย นอกจากเขา
"แล้วทำไงถึงเป็แบบนี้"ภีมถาม
"เื่นี้ฉันบอกแกไม่ได้ ฉันต้องไปแล้ว จ่ายค่ากาแฟให้ด้วยนะ"
2K
