หยุดเวลาไว้ที่เธอ

สายไหมเบนสายตาหนี้ภาพชายผู้ที่เดินมาอยู่เบื้องหน้า ทำไมต้องเดินมายืนตรงนี้ด้วยน่ะ_*_ เพราะจากตำแหน่งที่เขายืน ตรงกับตำแหน่งที่เธอนั่งพอดิบพอดี 

 “ สวัสดีครับทุกคน ขอแสดงความยินดีต่อรุ่นน้องนักศึกษาใหม่ในที่นี่ทุกคนครับ ผม ภาคิม เลิศวัฒนาสิริ ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยHH คณะบริหารธุรกิจ ภาคอินเตอร์ ครับ “

ชายหนุ่มยืนตัวตรง มือข้างที่ไม่ได้ถือไมค์ ล่วงกระเป๋า ท่าทีสบายๆ แต่แฝงด้วยพลังงานที่กดดันทำให้ทุกคนหยุดหายใจ

          ภาคิมกวาดสายตา มองตรงไปยังผู้หญิงผมยาวมาก ผมน้ำตาล ที่รวบตึง ผมของเธอที่เก้าไว้ด้านหลัง แววตาตื่นตะหนกคู่นั้น ที่ดูแฝงด้วยความเย็นดุจน้ำแข็ง และในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยไฟที่พร้อมแผดเผาผู้คน แววตาที่ดูคุ้น

.           ทั้งสองสบตากันนิ่งไปชั่วขณะ

๻ั้๫แ๻่เขาเดินออกมาจากแผงกั้น ร่างกายของเธอก็ตกอยู่ในสายตาของเขาทันที เป็๞ความรู้สึกที่ทำให้ชายหนุ่มบอกตัวเองไม่ถูกเหมือนกัน.   ชายหนุ่มละสายตาจากเธอ และมองไปรอบๆหอประชุม 

“ วันนี้ผมรู้สึกดีใจ ยินดีมากที่ได้กลับมาเยี่ยมหาวิทยาลัยอีกครั้ง และได้มาพบพวกคุณทุกคนที่นี่”

 “ ก่อนอื่น เรามาผ่อนคลายกันดีกว่า” ชายหนุ่มยิ้มบางๆ แววตาเป็๞ประกาย เผยให้ใบหน้าเด่นชัดขึ้นมา ด้วยปกติมันยากมากที่จะเห็นเขายิ้มแบบนี้ ปกติภาพของเขาคือผู้ชายมาดนิ่ง เฉยๆ ใช้สายตามากกว่าปากของตนเอง ยิ้มที่มากสุดที่ทุกคนเคยเห็นคงเป็๞ภาพตอนที่เขารับปริญญา ที่ถ่ายรูปครอบครัว ที่ถูกตีแผ่อยู่หน้าเว็บไซต์ หน้าหนังสือพิมพ์แค่นั้นเอง ด้วยสาเหตุนี้เลยทำให้เกิดเสียงกรี๊ดขึ้นมาอีกรอบจากสาวๆ ในห้องประชุมนับพันๆคน

“ เชื่อเค้าเลย”

สายไหมคิดในใจ แบบนี้สิน่ะกลยุทธ์ผู้ชาย หญิงสาวเหยียดมุมปาก นึกขุ่นมัวในใจ ทำไมเธอต้องไม่พอใจด้วยน่ะ ที่เห็นชายหนุ่มแจกยิ้มแบบนี้ บ้าไปแล้วสายไหมเธอบอกตนเอง 

“ เค้าเป็๲ใคร”

สายไหมหันหน้าไปกระซิบถามพิพิม ที่อยู่ทางขวามือ

“ เธอไปอยู่ไหนมาไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ เธออยู่หลังเขารึไง? 

“ฉันไม่รู้จัก ฉันพึ่งกลับจากต่างประเทศน่ะ อย่าลืมสิ”

 “ อ้อ ฉันลืมไป งั้นเธอรับรู้แค่ว่า เค้ามีฉายาสามีแห่งชาติเมืองA B C อาณาจักรรอบนี้ก็พอ แค่นี้คงไม่ต้องให้ฉันบรรยายสรรพคุณกับเธออีกน่ะ” พอพิพิมรวบรัดตัดตอนคำจำกัดความของผู้ชายคนนี้ จนทำให้สายไหมนึกถาพตาม

 “อืมมมมมมม”_*_ สายไหมพยักหน้าอย่างช้าๆ

 “ผมขอให้ ทุกคน ยืนขึ้นครับ” ภาคิมส่งเสียงทุ้ม

 “ ด้วยความที่ผมอยู่คณะบริหาร ภาคอินเตอร์ งั้น!!!!” ชายหนุ่มเว้นคำพูดอยู่อึดใจ

“ใครอยู่คณะเดียวกับผม เชิญก้าวขึ้นมาบนเวทีครับ” เสียงดังจากนักศึกษาใหม่ก้องขึ้นมาทันที

 “ อิจฉาคณะพี่เค้าจริงๆเลยอะ”

 “ ฉันอยากไปยืนใกล้ๆ เขาจังเลย”

 “ย้ายคณะทันไหม อ้ายย”

เสียงโหร้อง แย่งกันพูดดังขึ้น 

___*___ สีหน้าเด็กคณะบริหารธุรกิจ ภาคอินเตอร์ จึงมีใบหน้าแบบนี้ทันที 

 “อ้าวเชิญครับ เชิญค่ะน้องๆ คณะบริหารไม่ต้องแย่งกัน ค่อยๆเดิน”รุ่นพี่ช่วยกันต้อนน้องๆขึ้นเวที 

 “ ยืนแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่งทำครึ่งวงกลมครับ แล้วนับจำนวนคนทีละคนครับ ” รุ่นพี่สั่ง โดยมีภาคิมยืน อยู่มุมด้านซ้ายของเวที

 “ 123456789....30” น้องๆนับตัวเอง

 “ 30คนค่ะพี่คิม” 

     ภาคิมพยักหน้ารับ มองไปยังหญิงสาวผมน้ำตาล ที่เดินขึ้นมาบนเวที และยืนนิ่งอยู่ด้านขวา เขารู้สึกแปลกใจ เธออยู่คณะเดียวกับเขา

 “งั้น ก่อนอื่นผมให้ทุกคนแนะนำตัว บอกชื่อจริง สกุลจริง ชื่อเล่น และความไฝ่ฝัน ของตนเอง เริ่มจากคนที่1 เลย ”

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น และเดินถือไมค์ไปหยุดตรงหน้า นักศึกษาคนที่1 ความใกล้ชิดระดับเบอร์นี้ ทำให้สาวๆข้างล่างต่างอิจฉาตาร้อนกันเป็๞แถบๆ 

“ ทำไมไม่เป็๞ฉันนนนนนนนนนน”

อ้ายเสียงบ่นเกิดขึ้นด้านล่าง 

“คนที่1 สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ฉันชื่อ น้ำริน นริน แซ่อิง ความฝันของฉัน เปิดกิจการอยู่ต่างประเทศค่ะ”^_^

 “ คนที่2 สวัสดีค่ะ มายด์ค่ะ สิริรัต ตีคาติ ความฝัน อยากทำงานบริษัทพี่ภาคิมค่ะ@^@ พูดจบเสียงกรี๊ดดดก็ดังขึ้นจากด้านล่าง@&):&:&:฿.)/7/฿!/

  “ จนมาถึงคนที่ 3 4. 5  6  7

  “ คนที่29 สวัสดีครับ PP พายุ วิศาโรจ ความฝัน อยากบริหารงานครอบครัวครับ”

           ภาคิมเดินมาหยุดยืนตรงหน้าของผู้หญิงผมน้ำตาล นักศึกษาคนสุดท้ายของคณะ ทั้งคู่สบตากัน เปรียบเสมือนเข็มนาฬิกาหยุดเดิน ทุกคนในหอประชุมแทบหยุดหายใจ ด้วยภาพเบื้องหน้าของคนทั้งคู่ ที่ดูเหมือนเทวดากับนางฟ้า ไม่มีผิด 

           ภาคิม รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจของเขารู้สึกถึงแรงบีบรัดที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว เช่นเดียวกันกับสายไหมที่เกิดความรู้สึกไม่ต่างกัน

        ภาคิมยื่นไมค์จ่อไปที่ริมฝีปากของหญิงสาว มือที่ถือไมค์นั้นสั่นเล็กน้อยโดยที่ไม่มีสาเหตุ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ดวงตา ไล่ระดับลงมาช้าๆต่ำลงมาหยุดที่ริมฝีปากอวบอิ่ม ของหญิงสาวตรงหน้า ภาคิมกลืนน้ำลายลงลำคออย่างยากลำบากโดยไม่รู้ตัวกับภาพนั้น

             “อึม!!!!!!” เสียงกะแอม หนึ่งครั้งจากอาจารย์ใหญ่ ผอ.มหาลัยผู้เป็๲ที่เคารพของภาคิม เพื่อทำลายบรรยากาศที่หน้าใจหายใจคว่ำนี้

  “ คนที่30 เชิญครับ” ภาคิม เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า 

   “ สวัสดีค่ะ ดิฉันสายไหม สายไหม พิสุทสาธร ค่ะ ความฝันของฉัน ไม่มีค่ะ” สายไหมเอ่ยขึ้นอย่างเนิบๆ

            ภาคิม ยังยืนนิ่งกับชื่อ -สกุล ที่เขาได้ยิน นี่มัน นามสกุลนี้ นามสกุลเพื่อนสนิทของเขา ณ.ภัทร ความรู้สึกงงงวดเกิดขึ้นชั่วขณะ เพื่อนเขาเป็๞ลูกเดียว แล้วผู้หญิงคนนี้?

ว้าวววววเสียง โห่ร้องจากรุ่นพี่ผู้ชาย และนักศึกษาใหม่ผู้ชายกึกก้อง กระหึ่มดังทั่วห้องประชุม เหมือนรอเวลานี้มานาน 

“ อยากมีความฝันร่วมกันกับเราไหมครับ”

เสียงนึง๻ะโ๷๞ขึ้นมาจากข้างล่าง ทำให้เสียงหัวเราะดังขึ้นมาไม่หยุดหย่อน

 “อ้าวพอใจกันแล้วก็หยุดสงเสียงกันได้แล้ว”

เสียงอาจารย์ผู้หญิงเอ่ยขึ้น

 “ไม่ได้เลยน่ะพวกเธอ”

         ภาคิมละสายตาและก้าวไปยืนข้างๆ สายไหม จนหญิงสาวหันไปมองทางผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็๞รุ่นพี่ทันที ด้วยความงุนงง มายืนข้างเธอทำไม ? 

—16.00 น. เสร็จการปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่—