ย้อนเวลาไปเป็นคุณแม่ลูกสามผู้แสนดีของคุณทหารคลั่งรักในยุค 70

บทที่ 39 เพื่อนทหารของลู่อวี้

เมื่อเห็นเจียงเยว่ ลูกสุนัขเหล่านั้นก็วิ่งเข้ามาหาเธอทันที

ฉินอันเห็นแล้วก็ตกใจมาก

"อ๊ะ เจียงเยว่ระวัง!"

ฉินอันกอดต้นไม้ข้าง ๆ ไว้แน่น แล้วรีบปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว แต่ปากก็ยังไม่ลืมตะโกนเตือนให้เจียงเยว่ระวังตัว

แต่ปรากฏว่าลูกสุนัขเหล่านั้นแค่เข้ามารุมล้อมเจียงเยว่เท่านั้น เจียงเยว่นำอาหารที่ห่อมาวางไว้บนพื้น

ลูกสุนัขก็กินอย่างเอร็ดอร่อยทันที

ฉินอันไถลตัวลงมาจากต้นไม้ มองดูอย่างประหลาดใจ

ไม่นานลูกสุนัขก็กินอาหารเสร็จ พวกมันเงยหน้ามองเจียงเยว่

"พวกเธออยากกลับบ้านกับฉันไหม?"

เจียงเยว่ถาม

"โฮ่งๆๆ"

ลูกสุนัขต่างเห่าเสียงดัง

เมื่อเห็นพวกมันทำแบบนี้ เจียงเยว่ก็รู้ว่าพวกมันเห็นด้วยแล้ว

ในลานบ้านนั้นมีรูอยู่ คนไม่สามารถลอดผ่านไปได้ แต่สุนัขสามารถลอดออกไปได้

เจียงเยว่พาฉินอันและลูกสุนัขหลายตัวเดินไปทางคุณตาที่รับซื้อของเก่า

"สหายเจียง วันนี้เธอมาซื้อหนังสืออีกหรือ?" คุณตาถามด้วยรอยยิ้ม

"คุณตาซุน วันนี้ฉันไม่ได้มาซื้อหนังสือค่ะ แต่มีเรื่องอยากจะรบกวนคุณตาค่ะ"

เมื่อได้ยินเจียงเยว่บอกว่าจะรบกวน คุณตาซุนเจ้าของร้านรับซื้อของเก่าก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "มีอะไรหรือ เธอบอกมาเถอะ ไม่รบกวนหรอก"

"สุนัขตัวนี้ฉันอยากเลี้ยงมัน แต่บางครั้งฉันไม่ได้อยู่ในเมืองนี้ ดังนั้นฉันอยากให้คุณช่วยให้อาหารมันหน่อย"

เจียงเยว่อยากจะพามันไปที่หมู่บ้านทหาร

แต่ที่หมู่บ้านทหารไม่เหมือนกับในเมืองนี้

ถ้ามีหลายคนคัดค้าน ก็คงไม่สามารถเลี้ยงได้

เมื่อเห็นสุนัขตัวนี้ คุณตาซุนก็รู้สึกประหลาดใจ

"สหายเจียง ลูกสุนัขพวกนี้เก่งมากนะ" คุณตาซุนเล่าถึงความสามารถของสุนัขพวกนี้ "ก่อนหน้านี้พวกมันเคยช่วยจับขโมยหลายครั้ง และยังช่วยไล่ตามคนร้ายด้วย"

มองดูท่าทางเชื่อฟังของสุนัขพวกนี้ คุณตาซุนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

"ไม่นึกเลยว่า พวกมันจะเชื่อฟังเธอขนาดนี้"

เมื่อได้ยินคำพูดของคุณตา เจียงเยว่ก็รู้สึกประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าสุนัขพวกนี้จะเก่งขนาดนี้

"เรื่องนี้คุณตาซุนตกลงแล้วนะคะ"

เมื่อเห็นว่าเจียงเยว่ต้องการจะให้เงิน คุณตาซุนรีบปฏิเสธทันที

"ไม่ต้องให้เงินหรอก"

เจียงเยว่ยื่นเงินห้าหยวนให้ คุณตาซุนปฏิเสธไม่ได้ จึงจำใจรับไว้

"ต่อไปไม่ต้องให้เงินนะ ฉันมีมันเทศ ข้าวโพด และของอื่น ๆ อีกเยอะแยะ เอาไว้ให้พวกมันกินบ้างก็พอแล้ว"

เจียงเยว่ครั้งที่แล้วมาก็เอาของมาให้เขา ครั้งนี้มาก็เอาของมาให้อีก ช่วยให้อาหารสุนัขบ้างก็ไม่เสียเงินมากเท่าไหร่ ยิ่งไปกว่านั้น บนถนนสายนี้ หลายคนก็ชอบให้อาหารสุนัขพวกนี้อยู่แล้ว

เจียงเยว่ยิ้มและตอบตกลง

เจียงเยว่พาฉินอันกลับเข้าไปในบ้าน

ผ้าห่มและผ้าปูที่นอนที่ซักไว้ก่อนหน้านี้ ถูกเก็บไว้ในตู้

"คืนนี้เราจะนอนที่นี่ พรุ่งนี้ไปดูที่โรงพยาบาล แล้วบ่ายค่อยกลับไปที่หมู่บ้านทหาร เธอคิดว่ายังไง?"

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเยว่ ฉินอันก็พยักหน้า

หากไม่มีสุนัขเหล่านี้ เธอคงจะรู้สึกกลัวอยู่บ้าง

แต่ตอนนี้มีสุนัขสี่ห้าตัว ถ้ามีคนร้ายมา พวกมันคงจะกัดคนร้ายจนต้องวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงแน่นอน

"ตกลง"

หลังจากมองดูสิ่งของในบ้าน เจียงเยว่ตัดสินใจไปซื้อผักที่ร้านสหกรณ์ แล้วไปส่งอาหารที่โรงพยาบาล

ฉินอันไปซื้อผักที่เก็บไว้ได้นานและของใช้ในชีวิตประจำวันบางอย่างพร้อมกับเจียงเยว่ หลังจากกลับบ้านแล้ว เจียงเยว่ไปขอแลกถ่านหินสองก้อนจากเพื่อนบ้านข้าง ๆ

เมื่อเห็นเจียงเยว่กำลังยุ่ง ฉินอันก็รีบเร่งในการล้างผัก

ขณะที่ลุงหลี่กำลังจะกลับบ้านไปทำอาหาร เขาก็เจอกับเจียงเยว่และฉินอันที่ถืออาหารมาให้

"ลุงหลี่ ฉันกับน้องสาวทำอาหารมาให้คุณลุงกับคุณป้าค่ะ" 

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลุงหลี่รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก

"แบบนี้ก็ลำบากเธอเกินไปแล้ว"

หลังจากกลับเข้าไปในห้องผู้ป่วย เจียงเยว่เห็นว่ามีคนสวมเครื่องแบบตำรวจอยู่ในห้องด้วย

"เสี่ยวเจียง ขอบคุณมากจริง ๆ นะ"

ป้าหลี่ก็รู้สึกซาบซึ้งใจไม่แพ้กัน

เจียงเยว่นึ่งซาลาเปาและหมั่นโถว และผัดผักมาหลายอย่าง เธอตั้งใจเอามาเผื่อด้วย

เมื่อสวีอี่เห็นเจียงเยว่ยื่นซาลาเปามาให้ เขารีบปฏิเสธทันที

"สหาย แบบนี้ไม่ได้นะ"

เขาจะรับของจากประชาชนได้อย่างไร รับไม่ได้หรอก

หลังจากที่สวีอี่ปฏิเสธอยู่พักใหญ่ เจียงเยว่ก็เอ่ยปากขึ้น

"สามีของฉันชื่อลู่อวี้ คุณเคยเป็นลูกน้องของเขาใช่ไหม?"

เมื่อสวีอี่ได้ยินคำพูดของเจียงเยว่ ก็มองเธอด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็ยืนตรงและทำความเคารพเจียงเยว่

"สวัสดีครับพี่สะใภ้"

เจียงเยว่รู้จักสวีอี่เป็นอย่างดี หลังจากที่เธอหนีออกมาจากหมู่บ้านบนภูเขานั้นและกลับมาที่อำเภอ สวีอี่ก็มาหาเธอเพื่อสอบถามสถานการณ์ 

สวีอี่เป็นทหารใต้บังคับบัญชาของลู่อวี้ และต่อมาก็ทำงานที่สถานีตำรวจในเมือง

เดิมสวีอี่มาสอบถามเธออย่างเงียบ ๆ แต่ฉินเซียงกลับพูดเรื่องทั้งหมดออกไป

"กินข้าวกันก่อนเถอะ"

เมื่อได้ยินเจียงเยว่พูดแบบนี้ สวีอี่ก็ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป

"ขอบคุณครับพี่สะใภ้"

ถึงแม้ว่าสวีอี่จะรู้สึกสงสัยว่าทำไมพี่สะใภ้ถึงจำเขาได้ทั้งที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าคงเป็นเพราะผู้พันลู่พูดถึงเขาให้พี่สะใภ้ฟัง ในใจของเขารู้สึกดีใจ ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสำคัญในใจของผู้พันมากกว่าพี่น้องคนอื่น ๆ

ฉินอันมองสวีอี่แวบหนึ่ง คนคนนี้เมื่อครู่ยังทำหน้าบึ้งตึงดูเย็นชา แต่ตอนนี้กลับยิ้มจนปากแทบจะหุบไม่ลง ราวกับว่าเพิ่งได้แอบกินน้ำผึ้งมา

หลังจากกินข้าวเสร็จ เจียงเยว่ถามถึงคนที่คอยจับตาดูคุณลุงหลี่และคนอื่น ๆ 

"ยังอยู่ในระหว่างการสอบสวน เขาปฏิเสธตลอด"

พวกเขากำลังสืบสวนคนคนนี้อยู่ เขาเป็นคนในเมือง แต่เป็นพวกนักเลงหัวไม้ ปกติชอบขโมยของเล็ก ๆ น้อย ๆ และทำเรื่องไม่ดีสารพัด

เมื่อได้ยินคำพูดของสวีอี่ เจียงเยว่ก็เล่าถึงชายสองคนที่เธอเห็นในร้านอาหารของรัฐ

"ก่อนหน้านี้ฉันไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ เห็นผู้ชายสองคนดูน่าสงสัย"

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเยว่ สีหน้าของสวีอี่ก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"พี่สะใภ้ครับ เรื่องนี้ผมขอไปรายงานให้ผู้กำกับของเราทราบก่อนนะครับ"

สวีอี่เดินออกไปไม่นาน แล้วก็พาเพื่อนร่วมงานอีกคนกลับมา สั่งให้เพื่อนคนนั้นเฝ้าอยู่ในห้อง ส่วนตัวเขาเองก็จากไป

"ลุงหลี่ ป้าหลี่ พรุ่งนี้เช้าฉันจะมาส่งอาหารให้นะคะ พวกคุณอย่าได้ออกจากห้องพักผู้ป่วยเด็ดขาดนะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเยว่ ลุงหลี่รีบพูดขึ้นว่า "ไม่ต้องหรอก คืนนี้ยังเหลืออาหารและข้าวอยู่บ้าง พรุ่งนี้เช้าอุ่นนิดหน่อยก็พอแล้ว"

ที่ลุงหลี่บอกว่าอุ่นนิดหน่อย ก็คือเอากล่องข้าวแช่น้ำร้อน แช่สักไม่กี่นาทีข้าวก็จะอุ่นขึ้น

"ลุงหลี่ วันนี้ฉันทำซาลาเปาและหมั่นโถวไว้เยอะเลย ถ้าคุณลุงไม่กินก็จะเสียเปล่านะคะ ส่วนป้าหลี่ ฉันก็ตุ๋นซุปไก่ไว้ด้วย พรุ่งนี้เช้าดื่มพอดีเลย"

เมื่อได้ยินเจียงเยว่พูดแบบนั้น ลุงหลี่และป้าหลี่รู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ "ขอบใจมากนะเสี่ยวเจียง"

เจียงเยว่และฉินอันออกจากโรงพยาบาล เดินมุ่งหน้าไปยังลานบ้าน

ฉินอันมองเจียงเยว่อย่างสงสัย เธอรู้สึกว่าเจียงเยว่ปฏิบัติต่อลุงหลี่และป้าหลี่ต่างจากคนทั่วไป

"ทำไมเธอถึงดีกับพวกเขาขนาดนั้นล่ะ?"

ฉินอันถามออกมาตรง ๆ

คุณลุงหลี่และคุณป้าหลี่คู่นี้ดูไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป พวกเขาดูเหมือนคนที่เคยผ่านโลกกว้างมาแล้ว