บทที่ 26 ทุกอย่างให้ฉันจัดการเอง!
นอกจากนี้ ฉันจะไม่ยอมให้หลงอ้าวและคนของพันธมิตรนักรบั ร่วมมือกันจัดการเย่เซียว แกจำไว้ให้ดี ไม่ว่าจะเป็หลงอ้าวหรือพันธมิตรนักรบั พวกเราตระกูลหลงไม่กลัว แต่ตระกูลเย่ พวกเราเกรงใจมาก แกเข้าใจไหม?" คุณปู่ของหลงอ้าวจ้องเย่เทียน พูดทีละคำ
"คุณปู่ครับ อย่าโกรธเลยครับ ผมไม่ได้คิดจะต่อสู้กับพันธมิตรนักรบั ผมไม่ได้คิดจะจัดการเย่เซียว ผมแค่ขอให้คุณปู่ช่วยผมหาเย่เซียว ให้เขากลับมา" เย่เทียนรีบอธิบาย ถึงแม้คุณปู่ของเขาจะแข็งแกร่งมาก แต่เย่เทียนเชื่อว่าคุณปู่จะไม่ยอมขัดใจตระกูลหลงเพื่อเขา การทำแบบนั้นไม่มีประโยชน์ต่อตระกูลของเขาเลย
เมื่อได้ยินหลานชายพูดแบบนี้ คุณปู่ของหลงอ้าวก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย คุณปู่ของหลงอ้าวรักเย่เทียนมาก ถ้าไม่ใช่เพราะหลงอ้าวเป็ลูกหลานของตระกูลหลง เขาคงไล่เย่เทียนออกจากตระกูลหลงไปนานแล้ว แต่ถึงแม้เย่เทียนจะเป็คนของตระกูลหลง คุณปู่ของหลงอ้าวก็ยังคงเข้มงวดกับเย่เทียน เพราะเย่เทียนเป็ลูกหลานของตระกูลหลง แต่เย่เทียนก็มีทางเลือกของตัวเอง ในเมื่อเขาเลือกที่จะไปจีน คุณปู่ของเขาก็จะพยายามอย่างเต็มที่ให้เย่เทียนกลับมาอย่างปลอดภัย แต่มีเงื่อนไขว่าเย่เทียนต้องมีชีวิตอยู่
"เย่เทียน แกรู้ไว้ว่าเย่เซียวเป็คนของตระกูลหลง ห้ามแพร่งพรายร่องรอยของเขาแม้แต่น้อย ไม่อย่างนั้น ต่อให้เป็ปู่ก็ช่วยแกไม่ได้ เข้าใจไหม?" คุณปู่ของหลงอ้าวมองเย่เทียน พูดด้วยความจริงจัง
เย่เทียนพยักหน้า พูดด้วยสีหน้าจริงจัง "คุณปู่ครับ ผมเข้าใจ ผมจะไม่แพร่งพรายร่องรอยของเย่เซียว แต่ผมยังหวังว่าคุณปู่จะให้คนของเสวี่ยหลางช่วยผมหาเย่เซียว มีแค่แบบนี้ผมถึงจะแก้แค้นเย่เซียวได้ ให้เขารู้ว่าผมเย่เทียนไม่ใช่คนที่จะมายุ่งได้ และผมจะไม่ปล่อยเขาไปแน่นอน"
"อืม เย่เทียน ปู่ส่งคนไปหาแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานก็จะมีข่าว ปู่จะให้คำตอบแกภายในสามวัน" คุณปู่พยักหน้า แล้วมองเวลา พูดกับเย่เทียนว่า "มันดึกแล้ว แกกลับไปพักผ่อนได้แล้ว อีกสามวันค่อยกลับมา"
เย่เทียนยิ้มเจื่อนๆ พยักหน้า พูดว่า "ครับ คุณปู่ ผมจะกลับเดี๋ยวนี้ อีกสามวันผมจะมาใหม่" พูดจบเย่เทียนก็หันหลังเดินออกจากห้องทำงานของคุณปู่
"ไอ้หนู ในเมื่อแกดื้อดึงขนาดนี้ ปู่ก็ช่วยแกได้แค่นี้ หวังว่าแกจะไม่ทำให้ปู่ผิดหวัง ไม่ทำให้ตระกูลหลงเสื่อมเสีย" คุณปู่คิดในใจ
หลังจากออกจากห้องทำงานของคุณปู่ เย่เทียนก็กลับไปที่ห้องนอน แล้วนอนลงบนเตียงหลับไป
สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ประมาณเที่ยงคืนวันนั้น เย่เทียนเดินออกจากห้องของตัวเอง ทันทีที่เขาเดินออกจากห้อง ชายชราคนหนึ่งก็เดินมาหาเขา
"คุณชายเย่เทียน ตื่นแล้วเหรอครับ?" เมื่อชายชราเห็นเย่เทียน เขาก็ะโด้วยความตื่นเต้น
"ลุงหลี่ มีอะไรรึเปล่าครับ?" เมื่อเห็นลุงหลี่ เย่เทียนก็รู้สึกตื่นเต้นเช่นกัน เพราะ่นี้เย่เทียนไม่ได้เจอหน้าลุงหลี่เลย ไม่รู้ว่าลุงหลี่เป็ยังไงบ้าง
"คุณชายเย่เทียนครับ เื่มันเป็แบบนี้ครับ คุณปู่มีเื่ด่วนจะพบคุณ ให้คุณไปที่ห้องของคุณปู่ทันที คุณปู่รอคุณอยู่ในห้องครับ" ลุงหลี่พูด
เมื่อได้ยินคำพูดของลุงหลี่ เย่เทียนก็พยักหน้า แล้วตรงไปที่ห้องของคุณปู่ เขาเพิ่งไปถึงหน้าประตู เคาะประตู แล้วเดินเข้าไป
"เย่เทียน ในที่สุดแกก็ยอมออกมาแล้วเหรอ เป็ยังไงบ้าง แกคิดดีแล้วหรือยัง?" เมื่อเห็นเย่เทียนเดินเข้ามา คุณปู่ก็ถามด้วยรอยยิ้มทันที
"คุณปู่ครับ คุณปู่ตกลงที่จะช่วยผมแล้วใช่ไหมครับ?" เย่เทียนถามด้วยรอยยิ้ม
"ฮ่าๆ ดีมาก ไม่เสียแรงที่เป็ทายาทในอนาคตของราชวงศ์หลงของฉัน ฉลาดจริงๆ เื่นี้ปู่ตกลงแล้ว" คุณปู่พูดด้วยรอยยิ้ม
"งั้นก็ขอบคุณคุณปู่ครับ แต่คุณปู่ครับ ผมยังกังวลอยู่เล็กน้อย ผมกลัวว่าพี่น้องของผมจะไม่ยอมตกลงให้ผมไปจีนเพื่อตามหาไอ้หนุ่มที่ชื่อเย่เซียวคนนั้น ผมกลัวว่าเขาจะไม่ยอมกลับมา พี่น้องของผมจะไม่ฟังผมเหรอครับ?" เย่เทียนถามด้วยรอยยิ้ม
"ดีมาก เย่เทียน เย่เทียน แกนี่มันฉลาดจริงๆ ปัญหาของแก ฉันก็คิดไม่ถึงมาก่อน ในเมื่อแกพูดแบบนี้ ปู่ก็จะช่วยแก ให้พี่น้องของแกทำตามคำสั่งของแก แบบนี้ไม่เพียงแต่จะทำให้เย่เซียวกลับมาเชื่อฟัง แต่ยังทำให้พวกแก่ๆ ตระกูลเย่หมดหวัง ไม่กล้ามีความเห็นอื่นอีก" คุณปู่มองเย่เทียนด้วยรอยยิ้ม
"ขอบคุณครับคุณปู่ คุณปู่ดีกับผมมากจริงๆ ขอบคุณครับ" เย่เทียนพูดด้วยรอยยิ้ม บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"ไอ้หนูแกนี่ไม่ต้องมาประจบปู่เลย ปู่ไม่ได้โง่ขนาดนั้น พวกแก่ๆ ตระกูลเย่ พวกเขาก็มีแผนของพวกเขา แกก็ไม่ได้ไม่รู้อะไรเลย เื่ง่ายๆ แค่นี้ ยังต้องให้ปู่สอนแกอีกเหรอ?" คุณปู่ส่ายหัว มองเย่เทียน พูดด้วยความจนใจ
"ฮิฮิ คุณปู่วางใจเถอะครับ ผมเป็หลานแท้ๆ ของคุณปู่ จะไม่เข้าใจความคิดของคุณปู่ได้ยังไง วางใจเถอะครับ ผมจะทำให้เย่เซียวทำตามคำสั่งของผมแน่นอน" เย่เทียนหัวเราะ แล้วพูดกับคุณปู่ด้วยความมั่นใจ
"เย่เทียน แกไปได้แล้ว!" คุณปู่โบกมือ พูดเสียงเรียบ
"ครับ คุณปู่" เมื่อได้ยินคำพูดของคุณปู่ เย่เทียนก็รีบพูดด้วยความเคารพ
หลังจากเย่เทียนออกจากห้องคุณปู่ ก็รีบเดินลงบันได
ในขณะนี้ เย่เทียนรู้สึกมีความสุขมาก เขาไม่คิดว่าคุณปู่จะยอมให้พวกแก่ๆ ตระกูลเย่ทำตามคำสั่งของเขา นี่มันเหนือความคาดหมายของเขาจริงๆ
เย่เทียนขับรถกลับไปที่สำนักงานใหญ่หลงหุน แล้วเรียกสุดยอดฝีมือของหลงหุนมารวมตัวกัน
"พี่น้องทุกคน วันนี้ ฉันจะนำพวกแกออกไปผจญภัยในยุทธภพ พวกแกจะไปด้วยกันกับฉันไหม?" หลงเสี้ยวเทียนยืนอยู่ในห้องโถง มองดูทุกคนในฐานทัพหลงหุน พูดเสียงดัง
"ฮ่าๆ ท่านหัวหน้า พวกเราทุกคนอยากไปผจญภัยในยุทธภพกับท่านหัวหน้าครับ ท่านหัวหน้าครับ ท่านหัวหน้าจะให้พวกเราไปทางไหนครับ?" ทันทีที่เย่เทียนพูดจบ เสียงเชียร์ก็ดังขึ้นทันที เห็นได้ชัดว่าทุกคนจงรักภักดีต่อเย่เทียนอย่างแท้จริง หลงหุนเรียกได้ว่าถูกก่อตั้งโดยเย่เทียน พวกเขาจงรักภักดีต่อเย่เทียนอย่างมาก!
เมื่อเห็นว่าทุกคนตกลงที่จะออกไปผจญภัยในยุทธภพกับเขา เย่เทียนก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ะโเสียงดัง "ดีมาก ในเมื่อพวกแกตกลงที่จะออกไปผจญภัยในยุทธภพ งั้นคืนนี้พวกเราจะออกเดินทางไปประเทศจีน!"
หลังจากพูดจบ เย่เทียนก็มองสมาชิกหลงหุนคนอื่นๆ ถามว่า "พี่น้องทุกคน มีใครออกเดินทางเป็ครั้งแรกบ้าง?"
"ท่านหัวหน้า ผมเป็ครั้งแรกครับ แต่ท่านหัวหน้าครับ ผมไม่ต้องเข้าร่วมการแข่งขัน ผมก็ไปได้แล้วใช่ไหมครับ?" ในขณะนั้น ชายคนหนึ่งลุกขึ้นยืน มองเย่เทียนพูด
เมื่อได้ยินคำพูดของชายคนนี้ เย่เทียนก็พยักหน้าเล็กน้อย พูดว่า "อืม แกไม่ต้องเข้าร่วมการแข่งขันจริงๆ แกแค่รับผิดชอบนำทีมก็พอ ที่เหลือให้ฉันจัดการเอง!"
"ครับ ท่านหัวหน้า ผมนับถือท่านหัวหน้าครับ ท่านหัวหน้าจะให้พวกเราไปไหน พวกเราก็จะไป ท่านหัวหน้าจะให้พวกเราทำอะไร พวกเราก็จะทำ"
"ใช่ครับ ท่านหัวหน้า ผมนับถือท่านหัวหน้าครับ แค่มีท่านอยู่ พวกเราไม่มีทางแพ้แน่นอน"
...
เมื่อได้ยินคำพูดของทุกคน เย่เทียนก็รู้สึกซาบซึ้งใจมาก การมีพี่น้องแบบนี้ถือเป็โชคของเขา
"ดีมาก พี่น้องทุกคน ในเมื่อทุกคนไม่มีความเห็น งั้นพรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทางไปประเทศจีน!" เย่เทียนะโเสียงดัง
"ครับ ท่านหัวหน้า พรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทางไปประเทศจีน" ทุกคนพูดพร้อมกัน ความกระตือรือร้นพลุ่งพล่านอยู่ในใจของทุกคนทันที
ราชวงศ์หลงเรียกได้ว่าเป็กองกำลังที่ทรงพลังที่สุดในเมืองหลวง ถึงแม้ว่าเย่เทียนจะเป็คนของราชวงศ์หลง แต่พวกแก่ๆ ในราชวงศ์หลงก็ไม่ได้เห็นเย่เทียนที่ทำหน้าที่หัวหน้าในสายตา
แถมพวกเขายังดูถูกการกระทำของเย่เทียนอย่างมาก ถึงขั้นการกระทำของเย่เทียนทำให้ตระกูลอื่นๆ ไม่พอใจ
หลงเทียนป้า หัวหน้าตระกูลรุ่นนี้ของราชวงศ์หลงได้ตายไปแล้ว ดังนั้นใน่เวลานี้ เย่เทียนจึงถูกกีดกันมาโดยตลอด
ครั้งนี้เย่เทียนเตรียมที่จะใช้พลังของตระกูลเย่ผลักดันตระกูลเย่ไปสู่ตำแหน่งตระกูลอันดับหนึ่งของโลก เขาจะไม่เสียดายไม่ว่าต้องจ่ายราคาเท่าไหร่ เขาจะไม่ยอมให้ความพยายามในชีวิตนี้ของเขาเสียเปล่า
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เย่เทียนทานอาหารเช้ากับคุณปู่ พ่อแม่ แล้วขึ้นเฮลิคอปเตอร์ตรงไปที่ประเทศจีน
"เย่เทียน ทุกอย่างต้องระวัง อย่าห้าว พยายามรักษาความปลอดภัยตัวเอง รู้ไหม?" คุณปู่จัดเสื้อผ้าให้เย่เทียนพลางกำชับพลาง
เย่เทียนมองคุณปู่ พยักหน้า พูดว่า "คุณปู่วางใจเถอะครับ ผมจะดูแลตัวเองให้ดี"
"เย่เทียนลูกรัก ระวังตัวระหว่างทางนะ ถ้าเจอปัญหาอะไร ต้องบอกคุณปู่เป็คนแรกนะ" คุณปู่เย่กำชับด้วยความเป็ห่วง
"ครับ ผมจำได้แล้วครับ คุณปู่วางใจเถอะครับ!" เย่เทียนรับประกันอีกครั้ง
เมื่อเห็นท่าทางของเย่เทียน คุณปู่เย่ก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นก็ให้พวกเขาออกเดินทาง
เมื่อเย่เทียนและคนอื่นๆ นั่งเฮลิคอปเตอร์มาถึงประเทศจีน ท้องฟ้าก็เริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ เย่เทียนและคนอื่นๆ ลงจากเฮลิคอปเตอร์ ก็เห็นรถฮัมวี่ทหารจอดอยู่ข้างถนน
เย่เทียนมองรถฮัมวี่ก็เข้าใจทันทีว่าคุณปู่เตรียมไว้ให้เขาแน่นอน เขารู้สึกขอบคุณคุณปู่มาก ถึงแม้คุณปู่จะอายุมากแล้ว แต่เพื่อไม่ให้เขาเป็ห่วง คุณปู่ก็ยังเลือกให้เขาไปประเทศจีน ทำให้เย่เทียนรู้สึกขอบคุณมาก เขาไม่อยากทำให้คุณปู่ผิดหวัง และไม่อยากทำให้คุณปู่ต้องเหนื่อย ดังนั้นเขาต้องไปประเทศจีน
ตลอดทาง เย่เทียนเปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊๊กเข้าสู่ระบบเทียนเหยียนเพื่อตรวจสอบสักพัก แล้วออกจากระบบปิดคอมพิวเตอร์ ไม่นานคณะก็มาถึงโรงแรมเทียนไห่
…………………………..
136
