เื่นี้มี E-Book แบบจบเื่ที่แอป Meb แล้วน้าา (ฉบับเต็มไม่ตัดฉาก NC) พิมพ์ชื่อนามปากกา 'นังหมูปีศาจ' ที่ช่องค้นหาก็เจอเลยค่ะ หรือจะคลิกลิงก์ด้านล่างนี้ก็ได้นะเผื่อใครไม่อยากรอไปกดมาอ่านกันได้นะคะ จิ้ม https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMzg5NTY3MyI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEzMTc5NiI7fQ
**********
ตอนที่ 17
"ไปชอปปิงกันนะคะ หมี่อยากซื้อของใช้ส่วนตัว"
มอร์แกนพยักหน้ารับเหมือนอย่างเคย เขาไม่เคยขัดใจบะหมี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว เพียงเพราะอยากดูแลเธอให้ดีที่สุด เขาทั้งรักทั้งหลงภรรยาคนนี้ จนไม่สามารถมองใครได้อีก
"ไปคะ เดี๋ยวแด๊ดสั่งงานลูกน้องแป๊ปหนึ่งนะ"
มือหนาวางลงที่ศีรษะเล็กแ่เบาด้วยความเอ็นดู บะหมี่พยักหน้ารับด้วยความเข้าใจ เธอเดินออกไปรอชายหนุ่มที่รถยนต์คันหรูที่มีลูกน้องคนสนิทของเขาเป็คนเปิดประตูรถให้
"งานที่กูสั่งเช็กให้เรียบร้อย อย่าให้มีปัญหาเหมือนที่ผ่านมา" น้ำเสียงหนักแน่นดุดันแสดงถึงความมีอำนาจเมื่อเปล่งออกมาเสียงดังก้องกังวานไปทั่วห้องโถงใหญ่
"คืนนี้เดี๋ยววิคเตอร์มันจะไปดูงานเอง อย่าให้พลาดวิคเตอร์ไม่ชอบความผิดพลาด ถ้ามันเกิดฆ่าใครตายขึ้นมากูไม่รับผิดชอบ" ว่าจบมอร์แกนเดินออกมาหาภรรยาสาวที่รออยู่ที่รถ
"เสร็จแล้วหรือคะ"
บะหมี่เอ่ยถามเสียงหวาน พลางเขยิบขึ้นไปนั่งบนหน้าตักแกร่งอย่างที่เคยทำมาตลอด มอร์แกนพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ก่อนฝังจมูกลงบนพวงแก้มใสด้วยความหมั่นเขี้ยว บะหมี่ไม่ยอมถูกเอาเปรียบอยู่ฝ่ายเดียว
ฝังจมูกน้อยๆ ลงบนพวกแก้มสากเช่นเดียวกัน ก่อนพิงหลังกับแผงอกแกร่งอย่างสบายใจ
@ห้างสรรพสินค้า
"ตัวเล็กอยากซื้ออะไร"
มอร์แกนเอ่ยถาม เมื่อเดินทางมาถึงห้างสรรพสินค้า สองมือเกาะกุมกันไว้ราวกับคู่รักวัยรุ่นที่ต้องเดินจับมือกันตลอด ความอบอุ่นที่ต่างฝ่ายต่างมีให้กันมันทำให้อบอุ่นหัวใจ
"ตัวเล็กเข้าไปเลือกเถอะ เดี๋ยวแด๊ดนั่งรอตรงนี้นะ"
หญิงสาวพยักหน้ารับก่อนเดินเข้าไปช็อปขายเสื้อผ้า เธอเลือกและลองหลากหลายชุด ก่อนเดินไปหามาเฟียหนุ่ม
"เอาอีกไหม"
เขาหันไปถามภรรยาตัวน้อยก่อนยื่นบัตรเครดิตไปให้พนักงานโดยไม่ได้ถามราคาเลยสักนิด
"ไปหาอะไรทานกันดีไหมคะ"
บะหมี่เอ่ยถามขณะที่แขนเรียวเล็กตวัดรอบท่อนแขนแกร่ง สองมือประสานกันไว้มั่น หัวเราะคิกคักกับคนรักอย่างมีความสุข
ชีวิตนี้ของเธอช่างโชคดีจริงๆ ที่มีมอร์แกนอยู่เคียงข้าง ช่างโชคดีที่ได้เจอกัน มอร์แกนวางมือหน้าลงบนศีรษะเล็กขยี้เบาๆ ด้วยความเอ็นดู อบอุ่นหัวใจเมื่อมีเธอเคียงข้าง
"ยัยหมี่"
เสียงเรียกชื่อเธอดังก้องกลางลานของห้างสรรพสินค้า หญิงสาวคนหนึ่งรีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา
"พี่ผัดไท"
ผัดไทเดินตรงมาข้างหน้าของคนทั้งสองยื่นมือเล็กไปตรงหน้ามอร์แกน
"เจอกันอีกแล้วนะคะ แดดดี้"
รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามา
"..."
"แดดดี้-ของ-บะหมี่"
น้ำเสียงเย้ยหยันเปล่งออกมาจากลำคอระหง มุมปากบางกระตุกยิ้มเ้าเล่ห์เล็กน้อย
"ใช่ค่ะ นี่แดดดี้มอร์แกนของบะหมี่เอง"
บะหมี่ยิ้มกลับด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาแต่แววตากลับแข็งกร้าว
"ไม่คิดจะจับมือทำความรู้จักกันหน่อยเหรอคะ ให้สุภาพสตรียื่นมืออยู่ฝ่ายเดียวมัน เสียมารยาท นะคะ"
ผัดไทยิ้มขึ้นอีกครั้ง ก่อนมองมาเฟียใหญ่ด้วยหัวใจสั่นระริก
" ... "
มอร์แกนไม่เพียงไม่ตอบอะไร เขายังเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงหนึ่งข้าง และอีกมือหนึ่งสอดประสานมือเล็กไว้มั่น
"มือแดดดี้ไม่ว่างแล้วค่ะ งั้นมือหมี่แทนก็ได้เนาะ คนเป็ ผัวเมีย กัน ก็เหมือนคนคนเดียวกัน"
บะหมี่ยื่นมืออีกข้างที่ยังว่างไปตรงหน้า ผัดไทชักมือเล็กกลับ ก่อน
ชักสีหน้าเล็กน้อย
"ไม่คิดจะจับมือกันหน่อยเหรอคะ ให้น้องยื่นมืออยู่ฝ่ายเดียวมัน เสียมารยาท นะคะ" เป็บะหมี่ที่ตอบกลับไปแบบนั่น
"มาทำอะไรกันที่นี่" ผัดไทเอ่ยถามเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับน้องสาวนอกไส้
"มาห้างก็ต้องเดินเล่นสิคะ จะให้หมี่กับสามีมาตีปิงปองเหรอ"
"ฉันเป็พี่แกนะยัยหมี่ ตอบดีๆ ก็ได้ไหมล่ะ" ผัดไททักท้วงด้วยไม่คิดว่าน้องสาวนอกไส้จะกล้าต่อปากต่อคำขนาดนี้
"เออนี่ ถ้าแกรู้ว่าผัวแก ไม่ได้มีแกคนเดียว แกจะเป็จะตายไหมนะ" รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นที่ใบหน้าของผัดไท
"ถ้าเป็แบบนั้นจริง หมี่ก็คงเสียใจเป็ธรรมดาแหละค่ะ แต่!! ถ้าแดดดี้ชัดเจนว่ามีหมี่เป็เมียคนเดียว การหาเศษหาเลยตามข้างทางหมี่ก็ไม่ถือหรอกค่ะ"
บะหมี่พูดออกมาอย่างนั้นเอง แต่แววตากลับสั่นระริก ราวกับว่าใจจะขาดหากมันเกิดเื่แบบนี้ขึ้นจริง
"ฉันไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับคนอื่นที่ไม่ใช่เมีย"
มอร์แกนที่เงียบมานานเอ่ยขึ้นบ้าง กับจับมือของบะหมี่ไว้แน่นกลัวว่าเธอจะไม่หนักแน่นเหลือเกิน
"นี่ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าเธอยังไม่หุบปากเน่าๆ ของเธอ ฉันจะเอาเธอไปขายที่ซ่อง!!" ว่าจบมอร์แกนจูงมือบะหมี่เดินออกมา เขาััได้ถึงอาการสั่นเทาของหญิงสาว
"แด๊ดไม่เคยทำแบบนั้น ตัวเล็กเชื่อใจแด๊ดนะครับ" รับรู้ได้ถึงอาการกลัวของหญิงสาว มือหนาจับปลายคางมนเอาไว้หวังปลอบประโลมหญิงสาว
แค่เห็นเธอสั่นเทาด้วยความกลัวเขาแทบอยากจะตัดลิ้นของผัดไทออกเป็ชิ้นๆ อยากรู้จุดประสงค์ที่เธอทำ
"หมี่เชื่อใจแดดดี้ค่ะ แต่หมี่แค่กลัว หากวันหนึ่งแดดดี้ทำขึ้นมาจริงๆ หมี่ต้องช้ำใจตายแน่ๆ เลยค่ะ" บะหมี่ซบใบหน้าลงที่แผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่ม
ชายหญิงที่กอดกันกลมกลางลานห้างสรรพสินค้าเรียกสายตาจากผู้คนที่พบเห็น ยิ่งเป็มอร์แกนด้วยแล้ว บอดี้การ์ดนับสิบที่ยืนรายล้อมยิ่งเป็จุดสนใจให้กับบางคนที่แอบมองอยู่หลังเสาของห้าง
"ไปกันเถอะค่ะ หมี่หิวแล้ว"
มือหนาเช็ดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาคู่สวยของหญิงสาวออกอย่างอ่อนโยน มอร์แกนเข้าใจดีว่าความสัมพันธ์ของเขา และเธอไม่ได้เริ่มต้นด้วยความรัก ย่อมมีความเปราะบางอยู่แล้ว
"แด๊ดไม่มีวันทำให้ตัวเล็กเสียใจแน่นอนครับ"
559
