เหล่าเด็กๆ มากมายต่างถูกนำมารวมกันลานกว้างขนาดใหญ่เฉพาะภายใสโพร่งลับที่มีอนาเขตกว้างใหญ่นับอนันต์ บรรดาเหล่าผู้มาใหม่นี้มีไม่น้อยสายตาต่างสำรวจความกว้างขวางที่ไม่อาจประเมิณด้วยสายตาเปล่าที่สาดส่องไปทั่วมองไปที่แห่งใดก็มีเพียงหลุมอุโมงค์มากมายเต็มกำแพง ภายในล้วนแล้วก็มีเด็กๆ อีกกลุ่มที่ดูเหมือนจะอาศัยอยู่ที่เเห่งนี้กันมาก่อนแล้ว ต่างออกมามองเหล่าผู้มาใหม่ด้วยหลากหลายอารมณ์ เวทนา สงสาร เหยียดหยัน เกลียดชัง ความรู้สึกภัยคุกคาม ทุกอย่างต่างโหมกระหน่ำความรู้สึกเพ่งเข้ามาที่ลานกว้างเบื้องหน้า
เหล่าสัตว์อสูรประเภทหอยทากโปร่งใสขนาดใหญ่นับ 100 ตนที่มีเด็กๆด้านในนับไม่ถ้วนค่อยๆ ทยอยไหลลงมาจากร่าง พวกเค้าแม้จะตกตลึงกับความใหญ่โตภายในถ้ำพิเศษแห่งนี้หากแต่บางคนที่ได้รับการฝึกสอนจากเหล่าบรรดาจารย์ผู้มีความสามารถ ตามสถาบันจากหมู่บ้านหรือแหล่งอาศัยที่ตนจากมา ล้วนชักนำปฏิกิริยาลูกโซ่ของเหล่าเด็กๆ เป็เหมือนกันคือเริ่มโคจรพลังปราณภายในและเริ่มเข้าสู่สภาวะพร้อมต่อสู้โดยไม่รู้ตัว
ไป๋ลู่ที่ค่อยๆ ไถลร่างน้อยลงมาเนื้อตัวยังมีคราบของเหลวเหนอะหนะเปรอะเปื้อนอาภรณ์ และเหล่าเด็กๆที่ตามมาเริ่มมีปฏิกิริยาเดียวกันตามคนอื่นๆทันที ทว่าเด็กน้อยที่มีเพียงความรู้หากแต่มิอาจนำมาใช้ได้เนื่องจากอุปสรรคใหญ่ที่ตนนั้นหาได้มีพลังปราณกำเนิดแต่ต้นเช่นคนอื่นจึงมิอาจทำการโคจรพลังอันใดมาได้ ที่ทำได้มีเพียงทำตัวกลมกลืนกับผู้มาใหม่ทั้งหลายคอยดูท่าทางของพวกเค้าและคล้อยตามแบบสัญชาตญาณของตนไปก่อน ทว่า...ท่าทีเก้งๆกังของตนก็สะดุดตาให้กับผู้มาใหม่ที่โคจรพลังปราณไว้แล้วเห็นก็พอจำไป๋ลู่ได้ก็แสดงถึงความเกลียดชังที่มีทุนเดิมจากฉายาตัวตนหายนะแห่งหมู่บ้านเขียวขจี จึงจงใจทิ้งเท้าพลักร่างเด็กหนุ่มให้ล้มลง ก่อนสายตาที่สาดส่องไปทั่วจะวนกลับมาสนใจร่างเล็กนี้ในจุดเดียว
"อย่ามาใกล้ข้า ไอตัวหายนะน่าสมเพช สาเหตุสัตว์อสูรบุกคงจะเป็เพราะเ้าเหตุใดเ้าจึงไม่จากหมู่บ้านพวกเราให้เร็วกว่านี้ หายนะคงไม่เกิดขึ้นหากเ้าไม่ดึงดันจากไปโดยง่าย!
"ขะข้าเปล่านะ เ้าใส่ร้ายข้า ข้าจะเป็เหตุชักนำสัตว์อสุรมาบุกหมู่บ้านได้อย่างไร" ไป๋ลู่พยายามแก้ไขความเข้าใจผิดทว่ากลับมีเพียงเสียงตะคอกกลับมากลมคำพูดที่แ่เบาเด็กหนุ่มไปทั้งหมด "หุบปาก หากไม่ใช่เ้ามันจะมีผู้ใดอีก! เด็กหนุ่มชุดโทรมเต็มไปด้วยฝุ่นจับร่างมอมแมม มีสายผ้าคาดเอวพร้อมเส้นประคำสีเงินครอบเอว ดวงตาถลึงมองร่างเด็กหนุ่มไป๋อย่างรังเกียจก่อนจะชี้ไปที่หน้าร่างน้อยตรงหน้า
เด็กผู้เริ่มทำร้ายเริ่มสาธยายความอัปมงคล ความเกลียดชังมากมายที่เด็กน้อยถูกส่ายร้าย ด้วยดวงตาดำปกติกลับแดงฉานดั่งโลหิตบวกกับสภาพร่างกายที่ผอมกรังเหมือนคนป่วย จึงสร้างความหวาดกลัวแก่ผู้พบเห็นส่งเสริมความอคติต่อผู้พบเจอครั้งแรกเป็ทอดลุกลามดั่งไฟประโคมเข้ากับน้ำมันที่ลากยาวไปสุดลูกหูลูกตา เหล่าเด็กๆต่างเริ่มโวยวายด่าทอจากความกลัวกลับกลายเป็ความเกลียด เริ่มพากันรุมพลักร่างไป๋ลู่ที่ทำได้เพียงกัดฟันป้องร่างตนที่เอนไปมาจากแรงพลักทั่วสารทิศ ท่ามกลางสายตาที่มึนงงของเหล่าเด็กผู้อยู่ก่อน รวมไปถึงเหล่าสัตว์อสูรระดับที่สูงกว่าตัวตนที่บุกหมู่บ้านเขียวขจีไปก่อนหน้า
"นี้มันอะไรกัน? ร่างมาใหม่สูงใหญ่ที่เดินคู่มากับสัตว์อสูรหัวหน้าที่มีรูปลักษณ์เป็ช้างที่ประจำอยู่ปากถ้ำโพล่มา มือถือกิ่งไม้ที่ตัดใบทิ้งทั้งหมดเหลือเพียงดามน้ำมาถูงาที่โค้งยาวที่น่าภูมิใจของตนเพ่งมองไปที่กลุ่มเด็กที่ชุลมุมรุมด่าทอร่างน้อยตรงหน้า ราวกับเด็กนั้นเป็สัตว์อสูรตัวสุดท้ายท่ามกลางเหล่ามนุษย์ที่กำลังรอปะาอยู่อย่างนั้น แววตาพวกเค้าที่มองไปที่เด็กน้อยไป๋หาได้มองเฉกเช่นดั่งมนุษย์ด้วยกันไม่ นี้จึงเป็ครั้งแรกที่ตนที่เป็สัตว์อสูรที่แต่เดิมเกลียดชังมนุษย์อยู่แล้วเห็นพฤติกรรมที่แปลกใหม่นี้ก็อดมิได้ที่จะตลึงไปกับสัตว์อสูรอีกตนที่เป็จิ้งจอกหากแต่จำแลงเป็กายมนุษย์สาวงามที่สวมชุดอาภรณ์เปิดเผยเรือนร่างหลายจุดชวนชายหนุ่มโสดทั้งหลายเคลิมฝันไปกับเรือนร่างของตนที่ยังคงหางที่ยาวเหยียดของตนเป็สัญลักษณ์ไว้
นางเหม่อมองไปที่ร่างเด็กน้อยไป๋ที่อดกลั้นความเ็ปทั้งน้ำตาทว่าเมื่อได้เห็นดวงตาโลหิตแวววาว เคลือบน้ำตาที่เป็ประกายสกาวสะท้อนแสงเล็กน้อย นางก็นึกถึงเื่ๆนึงขึ้นมาได้ทันที "หรือว่า.....เ้านะไปห้ามวัตถุดิบของเราได้แล้ว จะได้เริ่มสะที" นางกล่าวเนิบนาบพร้อมน้ำใบพัดที่มนุษย์ที่ยมใช้สบัดออกและป้องปิดริมฝีปากที่อวบอิ่มของนาง ก่อนร่างจะไปปรากฏอีกทีคือเบื้องบนของลานกว้าง โดยมีช้างอสูรตามมาติดๆ ก่อนมันจะสบัดงวงเปิดปากที่ใหญ่โตส่งเสียงร้องของช้างหยุด พฤติกรรมที่สิ่งเบื้องล่างตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเหล่าเด็กๆ รีบหันตามเสียงพร้อมกระทืบร่างถอยห่างอย่างอัตโนมัติเหลือเพียงร่างน้อยที่นอนกุมตัวเป็กุ้งร่างสบักสบอมเพียงจุดเดียว
ไม่ห่างจากเด็กหนุ่มปรากฏทากโปร่งใสนับร้อยที่ค่อยๆ รวมตัวกันอย่างช้าๆเป็ร่างเดียวทว่ากายโปร่งใสที่มองเห็นตาเปล่าที่ควรจะสูงขึ้นกลับเล็กลงเรื่อยๆ จนหลอมรวมเป็ร่างชายหนุ่มที่ปรากฏแทนร่างตัวทากตัวสุดท้ายยืนหาวให้กับท่าทีที่ตกตลึงของเหล่าเด็กๆทั้งหมดในถ้ำแห่งนี้ มันสบัดมืออย่างช้าๆก่อนจะมี หยดของเหลวโปร่งใสหลุดลอดออกมาดั่งเม็ดเหงื่อ หนึ่งหยดลอยมาแตะร่างเด็กหนุ่มไป๋ก่อนจะขยายปริมาณของเหลวคลอบทั้งร่างเด็กหนุ่มที่ตอนนี้หมดสติไปแล้วให้ลอยขึ้นท่ามกลางของเหลวนั้น สิ่งสปรกปฏิกูลรวมถึงาแเริ่มหายไปและเร่งการสมานแผลทันที
"ยิ่งเห็นพวกเ้าเป็แบบนี้ยิ่งทำให้ข้ารู้สึกอยากจะฆ่าทิ้งให้หมดไปไวๆ หากมิใช่เป็ "วัตถุดิบ" มีค่าแล้วละก็นะ" ร่างชายหนุ่มโปร่งใสในที่สุดก็กลายร่างเป็มนุษย์จำแลงโดยสมบูรณ์พร้อมผิวกายที่เลือกสรรเองเป็กายชายงามสมส่วนมองเห็นมวลกล้ามเป็มัดๆที่ผายออกชัดเจน ดวงตาขาวเทาสุกสะเกาพร้อมผ้าพาดคอยาวสีขาวลากยาวถึงเอวรอบข้อแขน ขาสวมกำไลขาวประหลาดที่ตรงกลางกำไลมีบางอย่างหมุนอยู่ช้าๆ ร่างชายงามเดินเท้าเปล่าอย่างสบายใจเชิบเดินมาที่ร่างของเหลวที่ชันตัวกลางอากาศโดยมีร่างเด็กหนุ่มอยู่ภายในหมุนตัวกางมือขาออกให้ ชายหนุ่มสำรวจ
"มนุษย์ที่ไม่มีแม้แต่ปราณกำเนิดมีเื่เช่นนี้ด้วยอย่างนั้นหรือ...อืม เ้าคิดเช่นไรเล่า เ้าจิ้งจอก ชายหนุ่มพูดพร้อมเบนตาเหลือบมองร่างที่หมุนกายค่อยๆ ทิ้งกายลงนั่งไขว้ห้างอย่างช้าๆท่ามกลางหางขนาดใหญ่ที่หมุนขดขนาดเป็ปุ่ยนุ่นบัลลังเฉพาะ ดวงตาที่หรี่ลงมองไปดั่งร่างเด็กหนุ่มด้วยสายตาเ้าเลห์บางอย่างก่อนจะเปิดปากอวบอิ่มของนาง ก่อนจะถามกลับไปที่อสูรทากที่ฟังนางพูดแล้วขมวดคิ้วไปมา พร้อมสบัดมือไปด้วยท่าทีเซ็งเซ่เล็กน้อย ก่อนจะปรากฏหยดของเหลวโปร่งใสหลอมรวมกับลมปราณบางอย่างที่มาพร้อมกับเสียงของนางจับตัวเป็ก้อนๆก่อนจะทิ้งของเหลวและปราณภายในสลายหายไป
"เ้าที่ถนัดเื่โอสถที่สุดในกลุ่มของเรายังหาคำตอบไม่ได้ ข้าจะตอบคำถามนี้ของเ้าได้อย่างไรกันเ้าทาก แม้เด็กนั้นจะดูไร้ประโยชน์แต่หากจะฆ่าทิ้งก็เสียดายความงาม ดวงตาคู่นั้นต้องตาข้าเหลือเกินหากเด็กนั้นมิอาจถูกนับเป็มนุษย์ก็ให้มันเป็อสูรซะซิ ความสร้างสรรที่จะสร้างสิ่งแปลกใหม่ของเ้า คงไม่ยากหรอกมั่งที่จะเปลี่ยนหินเป็ทองได้นะว่ามั่ย?
2K
