เวลาตีสองครึ่ง บนวอร์ดศัลยกรรมทรวงอกที่เพิ่งผ่านพ้นความวุ่นวายจากเคสฉุกเฉิน บรรยากาศตอนนี้เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหึ่งเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศและเสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินอย่างระมัดระวัง
'นับดาว' พยาบาลสาวในชุดฟอร์มสีขาวสะอาดตา ลอบถอนหายใจยาวขณะผลักบานประตูเข้าไปใน 'ห้องเก็บเวชระเบียน' กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยมาแตะจมูก แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ดวงเล็กติดๆ ดับๆ ทำให้ห้องแคบที่เต็มไปด้วยตู้เหล็กเรียงรายดูสลัวลงไปอีก เธอเขย่งปลายเท้าเพื่อเอื้อมหยิบแฟ้มประวัติคนไข้บนชั้นสูงสุด
ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะโดนสันแฟ้ม เสียง คลิก เบาๆ ของกลอนประตูที่ถูกล็อกจากด้านหลังก็ทำเอาร่างบางสะดุ้งเฮือก
"หมอบอกแล้วใช่ไหม... ว่าถ้าหยิบไม่ถึง ให้รอหมอมาช่วย"
น้ำเสียงทุ้มต่ำและเรียบเฉยที่คุ้นหู ทำเอาหัวใจของนับดาวหล่นวูบ เธอหันขวับกลับไปมอง และพบกับร่างสูงของ 'หมอเตชินทร์' ศัลยแพทย์ทรวงอกมือหนึ่งของโรงพยาบาล ผู้ชายที่เพิ่งจะยืนตีหน้าขรึมและสั่งงานเธออย่างเข้มงวดหน้าเคาน์เตอร์พยาบาลเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
แต่ตอนนี้... เขากลับยืนอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงหนึ่ง่แขน เสื้อกาวน์ตัวเก่งถูกถอดทิ้งไปแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่พับแขนขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นเส้นเืที่ปูดโปนบนท่อนแขนแกร่ง แว่นตาขอบบางที่มักจะสวมไว้เพื่อความเนี้ยบ บัดนี้ถูกถอดออก เผยให้เห็นั์ตาคมกริบที่กำลังทอดมองมาอย่างจาบจ้วง... แตกต่างจาก 'คุณหมอผู้เ็า' โดยสิ้นเชิง
"คุณหมอเตชินทร์..." นับดาวเรียกชื่อเขาเสียงสั่น พยายามถอยร่นจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับความเย็นเยียบของตู้เหล็ก "เข้ามาทำไมคะ... เดี๋ยวใครมาเห็น"
"ตีสองครึ่ง พยาบาลเวรดึกหลับฟุบหน้าเคาน์เตอร์กันหมดแล้ว นับดาว..." เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงพร่าทุ้ม ก่อนจะก้าวประชิดตัวจนปลายรองเท้าหนังชนกับรองเท้าพยาบาลของเธอ มือหนายกขึ้นยันตู้เหล็กไว้ข้างหนึ่ง กักขังร่างบอบบางไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ
กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกับกลิ่นสบู่จางๆ แผ่ซ่านจากตัวเขา กลบกลิ่นอับของห้องไปจนสิ้น ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดลงบนหน้าผากมนของเธอ
"เมื่อกี้ตอนหน้าเคาน์เตอร์... เธอหลบตาฉันทำไม?" เตชินทร์กระซิบชิดใบหูเล็ก ขบเม้มติ่งหูขาวสะอาดเบาๆ จนพยาบาลสาวขนลุกซู่ไปทั้งร่าง
"ดะ... ดาวเปล่าค่ะ อ๊ะ... คุณหมอ..." เสียงหวานครางประท้วงเบาหวิว เมื่อจมูกโด่งสันเริ่มซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ สูดดมความหวานราวกับคนหิวโหย
"โกหก..." เขากดจูบหนักๆ ลงบนลาดไหล่ที่พ้นคอเสื้อฟอร์ม ก่อนจะเลื่อนมือหนาที่เคยจับมีดผ่าตัดอย่างแม่นยำ มาลูบไล้ส่วนโค้งเว้าบริเวณเอวคอดของเธออย่างย่ามใจ "รู้ไหมว่าตอนเห็นเธอทำหน้าหงอเวลาโดนฉันดุ... ฉันอยากจะลากเธอเข้ามาในนี้ แล้วทำโทษให้ร้องครางชื่อฉันดังๆ แค่ไหน"
ััหยาบกร้านที่เริ่มสอดล้วงเข้ามาใต้ชายเสื้อพยาบาลสีขาว ทำเอาหน้าท้องแบนราบของนับดาวหดเกร็ง ความร้อนรุ่มแผ่ซ่านจากฝ่ามือของเขา ลามเลียไปทั่วทุกตารางนิ้วที่เขาัั...
"ยะ... อย่าค่ะคุณหมอ... เดี๋ยวมีคนเดินมาได้ยิน" นับดาวรีบยกสองมือขึ้นดันแผงอกกว้างที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อเชิ้ต ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก เมื่อนึกขึ้นได้ว่าพวกเธออยู่ห่างจากโถงทางเดินที่มีพยาบาลเวรดึกนั่งอยู่แค่บานประตูไม้กั้น
"ถ้ากลัวคนได้ยิน... เธอก็แค่ครางเบาๆ" เตชินทร์แสยะยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก ไม่สะทกสะท้านต่อแรงผลักไสอันน้อยนิด มือหนารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปกดตรึงไว้เหนือศีรษะกับตู้เหล็กเย็นเยียบด้วยมือเพียงข้างเดียว
ความเย็นจัดจากโลหะที่แนบััหลังมือ ขัดแย้งกับความร้อนผ่าวจากร่างกายกำยำที่เบียดเสียดแนบชิดเข้ามาจนแทบไม่เหลือช่องว่าง
นิ้วเรียวยาวที่เคยจับอุปกรณ์การแพทย์อย่างทะนุถนอม บัดนี้กลับเลื่อนลงมาปลดกระดุมชุดฟอร์มพยาบาลสีขาวของเธอออกอย่างรวดเร็วและชำนาญ... กรึบ... กรึบ... เสียงปลดกระดุมทีละเม็ดดังก้องในความเงียบ ก่อนที่สาบเสื้อจะถูกแหวกออก กองไปกองรวมกันที่ข้อศอก เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่ถูกโอบอุ้มด้วยบราลูกไม้สีดำสนิท ซึ่งตัดกับผิวขาวจัดของเธออย่างเย้ายวน
"สวย... ซ่อนรูปเก่งเหมือนกันนี่" ั์ตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนา
"อ๊ะ... คุณหมอเต... อย่ามองนะคะ..." นับดาวหน้าแดงซ่าน เบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย แต่เตชินทร์ไม่ปล่อยให้เธอหลบเลี่ยง เขาเชยคางมนให้หันกลับมารับจูบที่ดุดันและเอาแต่ใจ ริมฝีปากหยักบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างตะกละตะกลาม ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานในโพรงปาก ตวัดรัดเกี่ยวพันจนร่างบางสั่นสะท้าน เธอพยายามเบี่ยงหน้าหลบ แต่ยิ่งหนี เขาก็ยิ่งตามประกบจูบจนเธอแทบขาดใจ
ขณะที่ริมฝีปากยังคงปรนเปรออย่างหนักหน่วง มือหนาก็จัดการปลดตะขอบราเซียด้านหลังออกอย่างง่ายดาย ความอวบอิ่มทั้งสองข้างดีดเด้งออกมาอวดสายตา เตชินทร์ผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้พยาบาลสาวหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอด ก่อนที่เขาจะก้มหน้าลงต่ำ...
"อ๊า... หมอเต... ตรงนั้น..." นับดาวเบิกตากว้าง หวีดร้องเสียงหลง แต่ต้องรีบกัดริมฝีปากล่างของตัวเองไว้แน่นจนห้อเื เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวยอดอกสีหวานของเธอรวดเดียว
ปลายลิ้นสากตวัดเลียและดูดดึงสลับกับใช้ไรฟันขบเม้มเบาๆ อย่างหยอกล้อ ความเสียวซ่านแล่นพล่านจากหน้าอกลงไปรวมกันที่จุดกึ่งกลางกาย มือหนาอีกข้างที่ว่างเว้นจากการรวบข้อมือเธอ เลื่อนลงมาเคล้นคลึงทรวงอกอีกข้างที่ว่างอยู่ บีบเค้นจนเนื้อนุ่มปลิ้นออกตามง่ามนิ้ว
"อื้มม... หวาน..." เขากระซิบเสียงพร่าชิดผิวเนื้อ สลับไปมาซ้ายขวาอย่างไม่ยอมให้น้อยหน้ากัน
ััเปียกชื้นและรุนแรงที่หน้าอก ผสมปนเปกับความหวาดกลัวว่าจะมีใครเปิดประตูเข้ามา ทำให้ช่องท้องของนับดาวหดเกร็งอย่างรุนแรง ความเสียวซ่านพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ร่างบอบบางบิดเร่าไปมาบนตู้เหล็ก ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น หากไม่ได้ท่อนแขนแกร่งของเขารั้งเอวคอดเอาไว้
"ปะ... ปล่อยดาวเถอะค่ะ... ดาวไม่ไหวแล้ว..." เธอวอนขอเสียงสั่นพร่า น้ำตาปริ่มหางตาด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นจนล้นปรี่ ทั้งอับอาย ทั้งหวาดกลัว แต่ลึกๆ กลับ... ้าเขาเหลือเกิน
เตชินทร์เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหวานที่บิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน เขาปล่อยข้อมือเล็กให้เป็อิสระ ซึ่งนับดาวก็ไม่ได้ใช้มันผลักไสเขาอีกต่อไป สองแขนเรียวกลับตวัดโอบกอดรอบลำคอแกร่งโดยอัตโนมัติ นิ้วจิกทึ้งเส้นผมสีเข้มของเขาเพื่อระบายความรัญจวน
"ไม่ไหว... ก็ปล่อยมันออกมา นับดาว" เขาจูบซับน้ำตาที่หางตาให้เธออย่างอ่อนโยน ผิดกับมือหนาที่เลื่อนต่ำลงไป... สอดล้วงเข้าไปใต้กระโปรงพยาบาลตัวสั้น ััความเปียกชื้นที่ซ่อนเร้นอยู่ใจกลางความอ่อนนุ่ม "ฉันจะทำให้เธอรู้... ว่าเวรดึกคืนนี้ มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น"
นิ้วเรียวที่กำลังหยอกล้อกับความชุ่มฉ่ำใจกลางกายสาวหยุดชะงักลงกะทันหัน ทำเอานับดาวที่กำลังเคลิบเคลิ้มถึงกับครางฮือในลำคอด้วยความขัดใจ ดวงตาคู่สวยปรือมองร่างสูงอย่างเว้าวอน
"ตรงนี้มันแคบไป... แถมตู้เหล็กพวกนี้ก็แข็งเกินกว่าจะรองรับแรงของฉันไหว" เตชินทร์กระซิบเสียงแหบพร่าข้างขมับบาง เขารีบจัดการดึงสาบเสื้อพยาบาลของเธอมาประกบกัน รูดซิปกระโปรงให้เข้าที่ แล้วคว้าเสื้อกาวน์สีขาวของตัวเองที่ถอดทิ้งไว้ มาคลุมทับร่างบอบบางที่กำลังสั่นสะท้านไว้อย่างมิดชิด
ก่อนที่นับดาวจะทันได้ตั้งตัว แขนแกร่งก็ตวัดอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเ้าสาวอย่างง่ายดายราวกับเธอไร้น้ำหนัก
"อ๊ะ! หมอเต... ปล่อยดาวลงเถอะค่ะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า!" เธอเบิกตากว้าง สองแขนรีบโอบกอดรอบคอเขาแน่นด้วยความใ ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงจัด
"เงียบเถอะน่า ไม่มีใครตื่นมาเดินเพ่นพ่านตอนตีสองครึ่งหรอก... เว้นแต่ว่าเธอจะร้องเสียงดังจนพวกนั้นตื่น" เขากระตุกยิ้มร้าย ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ออกจากห้องเวชระเบียน ทะลุผ่านโถงทางเดินที่เงียบกริบ ตรงไปยังโซนด้านหลังซึ่งเป็พื้นที่หวงห้ามสำหรับบุคคลภายนอก
หัวใจดวงน้อยของนับดาวเต้นระรัวราวกับกลองรบ ทุกย่างก้าวของคุณหมอหนุ่มที่เดินผ่านโถงทางเดินสลัวเต็มไปด้วยความลุ้นระทึก เธอซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกกว้าง สูดกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาเพื่อปลอบประโลมความตื่นตระหนก จนกระทั่งเสียงลูกบิดประตูห้องพักแพทย์ส่วนตัวถูกเปิดออก และปิดลงพร้อมเสียงล็อกลงกลอนอย่างแ่า
แกร๊ก... ปัง!
ความตึงเครียดของนับดาวมลายหายไปทันทีที่แผ่นหลังัักับเตียงนอนขนาดเล็กในห้องพักแพทย์เตียงนุ่ม ยืดหยุ่น และที่สำคัญ... ปลอดภัยจากสายตาผู้คน คุณหมอหนุ่มก้มลงมาทาบทับร่างของเธอทันทีโดยไม่ปล่อยให้ความร้อนแรงขาดตอน
"ทีนี้... ก็ไม่มีใครมารบกวนเราแล้ว"
เตชินทร์สลัดเสื้อเชิ้ตของเขาออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและลอนกล้ามท้องเรียงตัวสวยที่เปี่ยมไปด้วยพลังชายหนุ่ม เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอีกครั้ง มือหนารูดซิปกระโปรงพยาบาลของเธอออกจนพ้นเรียวขาสวย ก่อนจะดึงกางเกงชั้นในตัวจิ๋วสีหวานให้พ้นไปจากร่างกายของเธออย่างหมดจด
นับดาวครางกระเส่าพรางบิดกายเร่า ความเย็นของแอร์ในห้องพักแพทย์ปะทะกับผิวกายเปลือยเปล่าสลับกับความร้อนจากฝ่ามือของคุณหมอที่เริ่มลูบไล้ไปทั่วสะโพกกลมมนและบีบเค้นด้วยความเสน่หา
"อ๊า... หมอเตชินทร์..."
เตชินทร์ไม่รอช้า เขาใช้นิ้วเรียวยาวสะกิดปลายยอดอกที่กำลังชูชันรับัั ก่อนจะเลื่อนมือต่ำลงไปยังจุดอ่อนไหวที่เปียกชื้นฉ่ำเยิ้ม นิ้วแกร่งค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในความนุ่มหยุ่น ร่างบางสะดุ้งตัวโยน แอ่นสะโพกตอบรับนิ้วของเขาโดยอัตโนมัติ จังหวะขยับของนิ้วที่แม่นยำดั่งคมมีดหมอทำให้เธอแทบสิ้นสติ เสียงเฉอะแฉะกระตุ้นอารมณ์ใคร่ดังก้องเบาๆ ในห้องพักที่มีเพียงความมืดและแสงไฟสลัวจากด้านนอกเล็ดลอดเข้ามา
"คุณหมอ... ดาว... ดาวเสียว... อ๊ะ!"
"เด็กดี... บอกหมอสิว่าเธอ้าอะไร?" เตชินทร์กระซิบถามพลางเร่งจังหวะนิ้วและใช้นิ้วโป้งบดขยี้เม็ดทับทิมสีหวานไปพร้อมๆ กัน ั์ตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าหวานที่เหยเกด้วยความกระสันอยากอย่างพึงพอใจ
"้า... ฮึ่ก... ้าหมอเตค่ะ... เข้ามาเถอะนะ..." นับดาวหลุดปากอ้อนวอนอย่างลืมอาย สองแขนกอดรัดไหล่หนาแน่น ร่างกายของเธอร้อนรุ่มจนแทบะเิออกเป็เสี่ยงๆ
คำขอร้องของเธอเป็เหมือนเชื้อไฟชั้นดี เตชินทร์ชักนิ้วออกทันทีและขยับตัวขึ้นมาคร่อมทับ เขาจับเรียวขาทั้งสองข้างของเธอแยกออกกว้างพาดเข้ากับเอวสอบของเขา ก่อนจะจับความเป็ชายที่พองขยายขนาดั์จ่อเข้ากับช่องทางรักที่เปียกชุ่ม
"มองตาหมอนะ... นับดาว"
เขากระซิบทุ้มต่ำ ก่อนจะกดสะโพกสอบสอดใส่แก่นกายร้อนผ่าวเข้าไปในตัวเธอจนสุดความยาวในคราวเดียว!
"อ๊าาา...! ฮึ่ก... คุณหมอ... เจ็บ... แน่นไปหมดเลยค่ะ" นับดาวเชิดหน้าขึ้นครางลั่น ดวงตาคลอหน่วยน้ำตาด้วยความอึดอัดกึ่งซาบซ่าน ร่างกายที่ไม่ได้ผ่านการร่วมรักมานานบีบรัดตัวตนอันใหญ่โตของเขาเอาไว้แน่นจนแทบขยับไม่ได้
"อืมมม... นับดาว... แน่นมาก... ผ่อนคลายหน่อยคนดี" เตชินทร์ครางต่ำลึกในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านและแรงตอดรัดที่รุนแรง เขาแช่ค้างกายอยู่ครู่หนึ่ง กดจูบซับเหงื่อบนหน้าผากมนและบดจูบริมฝีปากเธออย่างอ่อนโยนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ และช่วยให้อาการเกร็งเกรัดคลายลง
สะโพกสอบค่อยๆ ขยับเข้าออกช้าๆ จากจังหวะเนิบนาบแปรเปลี่ยนเป็ความลึกซึ้งและหนักแน่น ความคับแน่นในตอนแรกเปลี่ยนเป็ความชุ่มฉ่ำและเรียบลื่น ััอุ่นร้อนภายในร่างกายปลุกเร้าให้ความ้ากระเจิดกระเจิง
"อ๊ะ... อ๊ะ... หมอเต... ลึกไป... ตรงนั้น..."
"ตรงนี้เหรอ? อึ่ก... ชอบใช่ไหม..."
เตชินทร์กระแทกกระทั้นเน้นย้ำตรงจุดกระสันของเธออย่างแม่นยำ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องคลอไปกับเสียงเตียงนอนที่สั่นไหวเบาๆ และเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามเรือนร่างเปลือยเปล่าสะท้อนแสงไฟสลัวจากด้านนอก กลิ่นอายความใคร่แผ่กระจายอบอวลไป กลิ่นอายความใคร่แผ่กระจายอบอวลไปทั่วทั้งห้องพักแพทย์...
เตชินทร์เร่งจังหวะสะโพกสอบให้ดุดันและถี่รวดเร็วขึ้น แรงกระแทกหนักแน่นส่งผ่านไปยังจุดอ่อนไหวลึกสุด จนร่างบางของนับดาวสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ สองมือของเธอจิกเกร็งกับผ้าผืนหนาของเตียงนอน ก่อนจะเปลี่ยนมาไขว่คว้าแผ่นหลังเปียกเหงื่อของเขาเอาไว้แน่น
"หมอเต... อ๊ะ! ไม่ไหว... ดาวจะ... อ๊า!" นับดาวเชิดหน้าขึ้น ร้องครางเสียงหวานโปร่ง ร่างกายบีบรัดความใหญ่โตของเขาอย่างรุนแรงเป็สัญญาณว่าเธอเดินทางมาถึงขอบเหวแห่งความสุขสม
"พร้อมกันนะนับดาว..." เตชินทร์กระซิบเสียงพร่ามัว ั์ตาคมเข้มวาวโรจน์ เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบปิดปากเธอไว้เพื่อซับเสียงคราง พร้อมกับโหมสะโพกเข้าใส่เน้นๆ อีกไม่กี่ครั้งสุดท้ายอย่างหนักหน่วง
พึ่บ! พึ่บ! พึ่บ!
ความซาบซ่านและบีบรัดขั้นสุดพุ่งแตะแต้มจุดสูงสุด ร่างบอบบางเกร็งกระตุกอย่างแรง ช่องทางรักตอดรัดแก่นกายใหญ่โตเป็จังหวะถี่กระชั้น ปล่อยสายธารความหวานฉ่ำออกมาถั่งโถม เตชินทร์ปลดปล่อยความอุ่นร้อนฉีดพ่นเข้าไปลึกสุดใจกลางกายสาวในเวลาเดียวกัน
"อืมมม... นับดาว..."
ศัลยแพทย์หนุ่มฟุบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น หอบหายใจถี่กระชั้นอย่างเหน็ดเหนื่อย ขณะที่แก่นกายยังคงแช่ค้างและตอดกระตุกอยู่ภายในกายเธอ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนััได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจสองดวงที่เต้นระรัวเป็จังหวะเดียวกัน
เวลาผ่านไปชั่วครู่ จังหวะลมหายใจของเตชินทร์ค่อยๆ กลับมาคงที่ เขาเงยหน้าขึ้นมองคนใต้ร่างที่นอนหลับตาพริ้ม ร่างกายยังคงสั่นเทาเล็กน้อยจากความสุขสมที่เพิ่งผ่านพ้นไป มือหนายกขึ้นลูบเรือนผมที่เปียกชื้นแนบแก้มเนียนออกให้อย่างเบามือ
"เหนื่อยเลยสิ..." เขากระซิบถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยใช้กับใครหน้าไหนมาก่อน พร้อมกับจูบซับที่ขมับบางเบาๆ
นับดาวลืมตาขึ้นมองคุณหมอหนุ่มตรงหน้า ั์ตาคู่สวยยังคงฉ่ำปรือไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความเสียวซ่าน เธอส่งยิ้มบางๆ ให้เขาอย่างอายๆ "เพราะใครล่ะคะ... ดุเอาๆ ทั้งวัน แถมในนี้ก็ยังไม่เว้นอีก"
เตชินทร์หลุดหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู เขากดจูบหนักๆ ที่ริมฝีปากหวานอีกครั้งอย่างแสนรัก ก่อนจะค่อยๆ ถอนกายออกอย่างอ้อยอิ่ง และดึงร่างบางเข้ามากอดไว้ในวงแขนแกร่งพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองคนไว้
"นอนพักสักครึ่งชั่วโมงนะ... เดี๋ยวตีสามครึ่งหมอจะอุ้มออกไปส่งที่หน้าเคาน์เตอร์เหมือนเดิม" เขากระซิบพลางใช้นิ้วเขี่ยพวงแก้มใส "แล้วจำไว้นะ... พรุ่งนี้ถ้าหลบตาหมออีก จะโดนหนักกว่าคืนนี้สองเท่า"
"หมอเตคนฉวยโอกาส..." นับดาวซุกหน้าเข้ากับอกอุ่น บ่นอุบอิบแต่ก็ยอมนอนหลับตาในอ้อมกอดของเขาด้วยความอิ่มเอมใจ
10:03 PM, 7/22/20269:15 PM, 7/22/2026
88
