ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP : 38 ใครแอบเข้าห้อง

“เจ้าไม่เป็นอะไรนะน้องรัก” เว่ยเฉินเทียนเอ่ยถามพลางสำรวจเว่ยลู่เซียนไปด้วย

“ข้าสบายดีเจ้าค่ะท่านพี่” เว่ยลู่เซียนเอ่ยตอบพลางมองที่อยู่อาศัยของพวกนอกกรีตที่มันใหญ่โตไม่ต่างจากสำนักเลยสักนิด

“เผาที่นี่ทิ้งเลยหรือไม่” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยถาม

“ไปตรวจดูของก่อน” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกเพราะเผื่อจะมีของดีหรือสมุนไพร ของฟรีทำไมนางจะไปเอาล่ะ

“ตามนั้น” ชายชรากล่าวพลางมองเว่ยลู่เซียนแล้วคิดว่านางจะไปที่ไหนระหว่างคลังสมบัติกับห้องเก็บสมุนไพร

เว่ยลู่เซียนเดินไปที่ห้องเก็บสมุนไพรก่อนเลยโดยไม่ต้องคิดเพราะหลงฉี่บอกว่าพวกนอกกรีตมีเงินไม่มากนัก แถมสมุนไพรของพวกนอกกรีตนั้นหลงฉี่บอกว่ามีเยอะมากและมีพวกหายากอีกด้วย

“รู้สึกเหมือนข้ามาเพื่อปล้นพวกนี้เลย” เว่ยลู่เซียนเอ่ยขึ้นก่อนจะโบกมือไปมาสมุนไพรทุกอย่างก็ถูกเก็บเข้าแหวนมิติทันที โดยที่คนอื่นที่เดินตามมายังไม่ทันจะได้เห็นสมุนไพรเลยด้วยซ้ำ

“ได้อะไรหรือไม่ท่านหมอ” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นเว่ยลู่เซียนเดินกลับมา

“อืม” เว่ยลู่เซียนตอบกลับไปเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินออกไปด้านนอกเพราะไม่มีอะไรที่นางต้องการแล้ว

“กลับกันเถอะเจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกเพราะสถานที่นี่ไม่มีอะไรที่นางต้องการอีกแล้ว

เว่ยเซี่ยวป้อโบกมือไปมาที่อยู่อาศัยของพวกนอกกรีตก็หายไปทันที จากนั้นก็กระโดดขึ้นเรือเหาะตามคนอื่นไปทันที

เว่ยลู่เซียนคิดว่ากลับไปคงต้องหลอมโอสถหน่อยแล้วล่ะ ไม่รู้ป่านนี้โอสถที่โรงหมอของนางจะขายหมดหรือยัง ยังดีที่นางให้คนพวกนั้นหลอมโอสถแบบง่ายๆ ไปด้วย จะได้มีโอสถเอาไว้ขาย

“ขอบคุณท่านมากที่ช่วยพวกเรา” เว่ยเซี่ยวป้อเอ่ยบอกกับเสวี่ยซานเฟยที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของเรือเหาะ

“ไม่เป็นไร พอดีมีคนจ้างให้ข้ามาทำลายพวกนี้อยู่แล้ว” เสวี่ยซานเฟยเอ่ยตอบพลางรับน้ำชาจากเว่ยเหลียนฉางมาดื่มไปด้วย

“อย่างไรก็ขอบคุณอยู่ดีขอรับ” เว่ยเซี่ยวป้อเอ่ยบอกก่อนจะเดินจากไป

“ไม่จริงน่า นี่ข้ามาช้าไปหรือเนี่ย” ชายหนุ่มที่ถือหัวของอดีตหัวหน้าของตัวเองกลับมาที่กบดานของตัวเองก็ต้องร้องอย่างตกใจเมื่อเขามาบอกทุกคนไม่ทัน

ที่กบดานของพวกเขาถูกทำลายจนไม่เหลือซาก เขาต้องแจ้งข่าวไปบอกทางศูนย์ใหญ่เสียแล้ว เขาจะไม่ยอมให้เหล่าสหายของเขาต้องตายอย่างไร้ค่า

“ข้าจะไปหลอมโอสถนะเจ้าคะ ห้ามรบกวนเด็ดขาด” ทันทีที่กลับมาถึงเว่ยลู่เซียนก็ร้องบอกทันทีก่อนจะหายตัวเข้าไปในห้องพลางกางม่านอักขระรอบห้องไปด้วยเพื่อไม่ให้ใครเข้ารบกวน

“เอาล่ะ เริ่มกันเลย” เว่ยลู่เซียนเอาสมุนไพรที่ได้มาวันนี้ออกมาทั้งหมด ก่อนจะแยกสมุนไพรว่าต้องหลอมโอสถอะไรบ้าง เมื่อแยกเสร็จแล้วก็ลงมือทันที

นางเอาหม้อหลอมโอสถออกมาในน้ำลงไปพลางเอาสมุนไพรที่จัดการแล้วลงไปในหม้อหลอมโอสถทันทีจากนั้นก็รอเท่านั้น

เว่ยลู่เซียนมองหนังสือเก่าๆ เล่มหนึ่งที่ในนี้บอกถึงประโยชน์ของสมุนไพรต่างๆ และข้อเสียของสมุนไพรอีกด้วย

“หรือข้าจะคิดสูตรโอสถใหม่ดี อืมก็น่าคิด งั้นเอาสามอันนี้ก็แล้วกัน” ว่าพลางก็แยกเอาไว้ ก่อนจะคิดถึงประโยชน์ของสมุนไพรทั้งสามไปด้วย ก็ยิ้มออกมาถ้าหากมันได้ผลก็ถือว่านางประสบความสำเร็จ

“ได้เวลาแล้วสินะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยขึ้นก่อนจะโบกมือไปมาขวดแก้วก็ออกมาจากแหวนมิติ จากนั้นโอสถสีส้มก็เข้ามาอยู่ในขวดแก้วทั้งสิบทันที

“ต่อไปก็พวกเจ้า” เว่ยลู่เซียนโบกมือไปมาเพื่อทำความสะอาดหม้อหลอมโอสถก่อนจะเทน้ำลงไปรอให้น้ำเดือดก็จะใส่สมุนไพรลงไป จากนั้นก็รอเหมือนเดิม

“วันนี้ยังอีกยาว” เว่ยลู่เซียนเอ่ยขึ้นกับตัวเอง ก่อนจะนั่งดื่มน้ำชาไปด้วย

รุ่งเช้ามาถึงร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงก็เริ่มขยับตัวเมื่อรู้สึกว่ามีแสงส่องเข้ามาในห้อง เปลือกตาบางก็กะพริบเบาๆ ก่อนจะลืมตาขึ้น

“ข้าไม่ได้เปิดหน้าต่างเอาไว้นี่” เว่ยลู่เซียนเอ่ยขึ้นเพราะจำได้ว่าตั้งแต่เข้าห้องมา นางยังไม่ได้เปิดหน้าต่างเลยด้วยซ้ำ กว่าจะหลอมโอสถก็เกือบเช้า นางคงไม่เสียเวลาเดินไปเปิดหน้าต่างหรอก

“จะเป็นท่านพี่ก็ไม่น่าจะใช่” เว่ยลู่เซียนลุกขึ้นมานั่งพลางมองไปที่หน้าต่างที่ตอนนี้มีแสงแดดตอนเช้าที่กำลังอ่อนๆ ไม่แรงมากมีหมอกนิดหน่อยแต่ก็ไม่อาจบดบังความงดงามของดอกท้อได้เลยสักนิด

เว่ยลู่เซียนนั่งมองอยู่แบบนั้นก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อจะลงไปทานอาหารเช้าแล้วก็ว่าจะไปโรงหมอเพื่อที่จะเอาโอสถไปลงเอาไว้สักหน่อย

“ท่านพี่ท่านได้เข้าไปในห้องของข้าหรือไม่เจ้าคะ” ทันทีที่เดินลงมาเจอกับเว่ยเหลียนฉางนางก็เอ่ยถามทันทีด้วยความสงสัย

“ไม่นี่ มีอะไรหรือไม่” เว่ยเหลียนฉางเอ่ยตอบก่อนจะถามกลับไปด้วยความสงสัย

“เมื่อคืนข้าจำได้ว่าไม่ได้เปิดหน้าต่างเอาไว้เจ้าค่ะ แต่พอตอนเช้ามาหน้าต่างกลับเปิดเอาไว้เจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางเดินไปนั่งกับเว่ยเหลียนฉางไปด้วย

“อะไรนะ! มีคนแอบเข้าห้องของเจ้าหรือ!” เว่ยเหลียนฉางที่ได้ยินแบบนั้นก็ร้องตะโกนขึ้นอย่างตกใจ ใครกันที่มันบังอาจบุกเข้าห้องน้องสาวของเขา

เว่ยลู่เซียนที่ได้ยินเว่ยเหลียนฉางตะโกนก็ได้แต่คิดว่านางไม่ได้พูดแบบนั้นเลยนะ แค่เล่าบอกเฉยๆ แต่ดูพี่ชายของนางจะตีความไปเองทั้งนั้น แต่ก็มีความเป็นไปได้ว่ามีคนแอบเข้ามาในห้องของนาง

แต่ไม่รู้จุดประสงค์ของอีกฝ่ายว่าเข้ามาทำไม อีกอย่างของในห้องก็ไม่มีอะไรหายไปด้วย

“เจ้าว่าใครเข้าห้องของลู่เซียนนะเหลียนฉาง” เว่ยหมิงหย่งที่เดินเข้ามาได้ยินพอดีกับสิ่งที่น้องชายของเขากล่าว

“ไม่รู้ขอรับแต่มีคนเข้าห้องลู่เซียน” เว่ยเหลียนฉางเอ่ยบอก

“ใครมันบังอาจเข้าห้องน้องสาวของข้ากัน!” เว่ยเซี่ยวป้อที่เดินลงมาก็ได้ยินเข้าพอดีอีกคนก็เลยตะโกนถามอย่างดุดัน

“อะไรนะ! ลู่เซียนบอกพี่มาว่ามันเป็นใครพี่จะไปจัดการมัน” เว่ยเฉินเทียนที่เพิ่งกลับเข้ามาก็ได้ยินเข้าพอดีก็เลยร้องถามอย่างโมโห บังอาจยิ่งนักที่แอบเข้าห้องน้องสาวของเขา

“ท่านพี่ข้าว่าท่านใจเย็นๆ ก่อนนะเจ้าคะ”