บทที่ 2 คุณชายที่อยู่ในจวนข้างๆ
ข่าวเื่ที่อวิ๋นเหลียนหายป่วยแล้วรับรู้กันไปทั่วทั้งจวนแล้วและยังเริ่มกระจายออกไปนอกจวนอีกด้วย ในคืนวันที่นางถูกเพลิง์หลอมจนกรีดร้องโหยหวนนั้นจวนแม่ทัพถึงกับวุ่นวายกันไปหมดอย่าว่าแต่หมอหลวงที่ฮ่องเต้สั่งให้รุดมาเลย แม้แต่นักพรตเอยพระสงฆ์เอยล้วนแต่ถูกจวนแม่ทัพเชิญมากันครบหมด
ท่านแม่ทัพเห็นสภาพบุตรสาวแล้วถึงกับใจเสียคิดว่านางถูกผีร้ายสิงเข้าให้แล้วถึงได้กรีดร้องเช่นนั้น
สรุปก็คือระหว่างที่นางหมดสติไปยังออกอาการดิ้นพล่านอยู่อีกหลายชั่วยามท่านแม่ทัพประกอบพิธีกรรมทั้งทางพุทธและทางเต๋าเพื่อหวังให้นางหายจนกระทั่งนางหยุดดิ้นนั่นแหละถึงได้เชิญท่านๆทั้งหลายกลับไปเื่ที่เกิดขึ้นนี้ทำให้ขุนนางระดับสูงได้ยินข่าวลือว่าคุณหนูรองป่วยหนักและอาจถูกผีเข้าทำให้ชื่อเสียงของนางยิ่งย่ำแย่เข้าไปใหญ่ปกติก็ไม่เคยออกงานไปให้ใครเห็นหน้าอยู่แล้วคราวนี้ยังไม่ทันได้ออกงานก็เริ่มมีข่าวลือน่ากลัวๆเกี่ยวกับนางไปเสียแล้ว
อวิ๋นเหลียนทั้งโกรธทั้งขำที่โกรธก็เพราะไม่มีใครอยากให้ตัวเองต้องกลายเป็ที่รังเกียจส่วนที่ขำก็เพราะเทพาอย่างนางหรือจะถูกผีเข้าได้? ผีออกจะกลัวนางยิ่งไปกว่านั้นนางนึกขึ้นมาได้ว่าหากยังไม่อยากถูกจับแต่งงานตอนนี้ยอมเป็คุณหนูที่ถูกรังเกียจเสียหน่อยจะเป็ไรไป
แต่ฮูหยินใหญ่กลับเริ่มกังวลขึ้นมาแล้วจริงๆว่านางจะขายไม่ออกดังนั้นเย็นวันนั้นที่ฮูหยินจวนรองเสนาบดีฉางซุนแวะมาเยี่ยมเยือนพร้อมบุตรชายบุตรสาวฮูหยินใหญ่จึงสั่งให้นางแต่งตัวสวยๆออกไปพบแขกด้วย
อวิ๋นเหลียนไม่สนใจในทีแรกแต่แล้วนางก็นึกขึ้นมาได้ว่าจวนรองเสนาบดีฉางซุนมีคุณชายท่านหนึ่งที่มีสถานะคล้ายคลึงกับนางเป็บุตรอนุที่ไม่ได้เป็ที่โปรดปรานมากนัก รู้สึกว่าจะอายุมากกว่านางสี่ปีตอนนี้น่าจะโตเป็หนุ่มแล้ว สมัยยังเด็กเวลาฮูหยินฉางซุนมาเยี่ยมก็จะพาลูกๆมาด้วยพวกลูกฮูหยินใหญ่ก็ไปเล่นด้วยกัน เหลือนางกับเขาที่เล่นด้วยกันแค่สองคน
ทว่าั้แ่นางเริ่มออกอาการร้อนเหมือนถูกไฟสุมและมีเหงื่อแตกตลอดตอนอายุแปดขวบนางก็ไม่ได้เจอกับเขาอีกเลย นี่ก็ผ่านมาตั้งหกปีแล้ว
เขานับได้ว่าเป็สหายคนเดียวที่นางมีแผนการของนางจะสะดวกขึ้นมาหากสามารถขอให้เขาช่วยได้!
คิดถึงตรงนี้แล้วอวิ๋นเหลียนก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที
ในห้องโถงรับรองของจวนแม่ทัพฮูหยินฉางซุนยิ้มแย้มพลางมอบโสมร้อยปีให้ฮูหยินใหญ่ “น้องมู่โสมร้อยปีต้นนี้ขอมอบให้เหลียนเอ๋อร์ไว้บำรุงร่างกายนะ นางยังอ่อนเยาว์ต้องบำรุงให้มากถึงจะดี”
รอยยิ้มบนใบหน้าของฮูหยินใหญ่กระตุกเล็กน้อยเหลียนเอ๋อร์ป่วยเพราะพลังหยางในตัวมาก นี่คืออาการที่ทั้งหมอทั้งนักพรตระบุตรงกันหากให้กินโสมร้อยปีที่มีฤทธิ์ไม่เบาอีก นางกลัวว่าจะเป็การกระตุ้นเสียด้วยซ้ำแต่น้ำใจนี้ไม่อาจปฏิเสธได้ นางจึงปั้นรอยยิ้มกล่าวขอบคุณ“ขอบคุณพี่เจิ้งที่มีน้ำใจ ประเดี๋ยวเหลียนเอ๋อร์ก็คงจะมาแล้วข้าจะให้นางขอบคุณท่านด้วยตัวเองอีกที”
“เหลียนเอ๋อร์จะออกมาหรือขอรับ ท่านแม่”ชายหนุ่มเ้าของใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มส่งเสียงถามขึ้นมาด้วยความประหลาดใจน้องสาวคนรองของเขาเพิ่งจะฟื้น คิดไม่ถึงว่ามารดาจะยอมให้นางออกมาพบแขกแล้วเขาเป็ขุนนางทหาร ไม่ค่อยเข้าใจเื่ของบรรดาฮูหยิน ทำให้ไม่ได้คิดไปถึงเื่ข่าวลือที่ทำให้น้องสาวเสื่อมเสียชื่อเสียงเขาเพียงแต่กังวลว่าน้องรองจะล้มป่วยไปอีก
“นางแข็งแรงดีแล้วลูกเองก็ไม่ได้พบนางมาสักพักแล้วนี่นะ เดี๋ยวเห็นก็จะรู้เองนั่นแหละ”ฮูหยินใหญ่เอ่ยยิ้มๆ
อวิ๋นเหลียนนิสัยน่ารักน่าเอ็นดู รูปโฉมงดงามหากไม่ติดที่อาการป่วยของนาง ก็สามารถใช้เชิดหน้าชูตาวงศ์ตระกูลได้เลยด้วยซ้ำจวนแม่ทัพไม่ได้ถือเื่บุตรของอนุภรรยามากนัก อีกทั้งมารดานางก็ตายไปนานแล้วฮูหยินใหญ่จึงเลี้ยงดูนางเหมือนลูกหลานคนหนึ่งแม้จะลำเอียงให้กับลูกแท้ๆของตัวเองมากกว่าบ้าง แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นละเลยทอดทิ้งบุตรสาวบุญธรรมดังนั้นสถานะของอวิ๋นเหลียนในจวนจึงนับว่ามีจุดยืน
ส่วนอวิ๋นรั่วนั้นมีคู่หมั้นหมายแล้วอีกทั้งอายุยังน้อย จึงไม่ได้ให้ออกมาพบแขก
ทว่าไม่ได้มีเพียงอวิ๋นลู่ที่ตื่นเต้นรอคอยจะพบน้องสาวในห้องโถงรับรองยังมีชายหนุ่มอีกคนที่ดวงตาฉายแววรอคอยเมื่อได้ยินชื่อ ‘เหลียนเอ๋อร์’ ที่ไม่ได้ยินมานานหลายปี
แม่เด็กน้อยที่จับแขนเสื้อวิ่งตามเขาต้อยๆแม่เด็กน้อยที่บังคับให้เขาสวมมงกุฎดอกไม้ของนางแม่เด็กน้อยที่ออดอ้อนขอขนมจากเขาคนนั้น...
“คุณหนูรองมาถึงแล้วเ้าค่ะ”เสียงรายงานของสาวใช้ดังขึ้น
“ให้นางเข้ามา” ฮูหยินใหญ่ก็ตอบรับทันทีสายตาของทุกคนมองไปทางประตูแม้แต่คุณชายคุณหนูคนอื่นๆของจวนรองเสนาบดีเองต่างก็มองไปทางนั้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
ดรุณีน้อยนางหนึ่งย่างเท้าเข้ามาพร้อมกับสายลมเย็นฉ่ำของฤดูหนาวชายกระโปรงสีฟ้าสะบัดไหว กลิ่นหอมกระจ่างที่ไม่อาจระบุได้ว่าเป็กลิ่นหอมของสิ่งใดกำจายออกมาจากร่างบางนางไม่ได้แต่งชุดบุนวมสำหรับฤดูหนาวเพียงแต่งกายด้วยชุดกระโปรงยาวคลุมไหล่ไว้ด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีเทาขาวใบหน้างดงามอ่อนหวานประดับรอยยิ้มสดใสมีชีวิตชีวาเส้นผมสีดำพลิ้วไหวเพราะต้องลมแต่กลับไม่ทำให้ดูยุ่งเหยิง
อวิ๋นเหลียนย่อกายลงอย่างงดงาม “คารวะฮูหยินใหญ่ฮูหยินฉางซุน คารวะพี่ชายใหญ่ คุณชายและคุณหนูทุกท่าน”
“นั่งลงเถอะ เหลียนเอ๋อร์”ฮูหยินใหญ่พยักหน้าอย่างพึงพอใจกับมารยาทที่เหมาะสมนี้
เด็กสาวยิ้มหวานให้มารดาเลี้ยงก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างพี่ชายใหญ่นางยังไม่ทันได้ทักทายพี่ชายสายตาก็สบเข้ากับดวงตาแวววาวคู่หนึ่งเข้าทันทีที่เงยหน้าขึ้น
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ลำดับท้ายสุดของฝั่งตระกูลฉางซุนกำลังมองตรงมาที่นางใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนยกรอยยิ้มน้อยๆ เขาสวมอาภรณ์สีเทาที่ดูไม่โดดเด่นร่างกายค่อนข้างผ่ายผอมเมื่อเทียบกับคนอื่นๆในตระกูล สีหน้าก็ค่อนข้างซีดเซียวอยู่ไม่น้อยอวิ๋นเหลียนตะลึงงันไปชั่วอึดใจ ก่อนจะอุทานในใจว่า ‘ทำไมถึงได้เป็เช่นนี้!?’
ฉางซุนจิ้งเห็นนางเบิกตากว้างจ้องมองตนก็รู้ว่านางจำเขาได้รอยยิ้มบนใบหน้าจึงกว้างขึ้น
อวิ๋นเหลียนกลับยังคงตกตะลึงอยู่ พี่จิ้งที่อ่อนโยนราวสายลมคนนั้นคนที่สามารถแอบอุ้มนางปีนกำแพงจวนออกไปเที่ยวตอนเด็กๆคนที่สามารถใช้กระบี่ฟันก้อนหินได้ั้แ่อายุสิบสองเหตุใดถึงกลายเป็คุณชายที่ดูขี้โรคอ่อนแอไปได้!?
อวิ๋นลู่สังเกตเห็นท่าทางของน้องสาวเขากระตุกแขนเสื้อนาง ก่อนจะกระซิบว่า “หลายปีมานี้เขาลำบากไม่น้อยเลย”
อวิ๋นเหลียนถูกดึงความสนใจไปในทันที“เขาป่วยหรือ?”
“เรียกได้ว่าถูกกลั่นแกล้งมากกว่า”อวิ๋นลู่เอ่ยแค่นี้ก่อนจะรีบทำเป็เหมือนพูดคุยสัพเพเหระกับน้องสาวเมื่อสายตาของพวกผู้ใหญ่มองมา“เหลียนเอ๋อร์ เ้าหายดีแล้วหรือ ถ้าไม่ไหวบอกพี่นะ”
“ข้าสบายดี พี่ใหญ่ข้าแข็งแรงจนะโจากเรือนมาถึงที่นี่ได้เลยนะ” เด็กสาวเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะท่าทางสดใสของนางทำให้บรรยากาศในห้องโถงผ่อนคลาย ฮูหยินใหญ่รีบเอ่ยว่า“เหลียนเอ๋อร์ ฮูหยินฉางซุนมอบโสมร้อยปีให้เ้าหนึ่งต้น รีบขอบคุณเร็วเข้า”
“ขอบพระคุณฮูหยินฉางซุนเ้าค่ะ”อวิ๋นเหลียนรีบลุกขึ้นย่อกายลงกล่าวขอบคุณทันที
“เห็นเ้าแข็งแรงมีความสุขดี ป้าก็สบายใจ”จู่ๆฮูหยินฉางซุนก็แสดงท่าทีสนิทสนม ดูคล้ายพอใจในตัวนางอยู่ไม่น้อย“ไม่ได้พบหน้ามาหลายปี เ้าเติบโตได้อย่างงดงาม น่าเสียดายที่ล้มป่วยอยู่บ่อยครั้งจริงสิ ตอนเด็กๆเ้าสนิทกับจิ้งเอ๋อร์ที่สุด ยังจำพี่เขาได้อยู่หรือไม่”
อวิ๋นเหลียนมองไปทางฉางซุนจิ้งก่อนจะรีบคลี่ยิ้มหวานให้เขา “แน่นอนว่าข้าจำได้ั้แ่เล็กข้าก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหน มีเพียงพี่จิ้งที่เป็เพื่อนเล่นกับข้า”
“นั่นสิจิ้งเอ๋อร์เองก็บ่นถึงเ้าอยู่ตลอดเหมือนกัน”ฮูหยินฉางซุนพลันกล่าวขึ้นมาอย่างมีเจตนาแอบแฝง นางหันไปทางฮูหยินใหญ่ก่อนจะกล่าวว่า “น้องมู่ ไม่สู้ให้พวกเขาได้คุยเล่นกัน”
ฮูหยินใหญ่ชะงัก ก่อนจะรีบพยักหน้าเห็นด้วย“จริงด้วย เหลียนเอ๋อร์ พาคุณชายห้าไปเดินเล่นในจวนสิพวกเ้าไม่ได้พูดคุยกันนานแล้ว คงมีเื่ให้ต้องคุยกันมากมาย”
อวิ๋นเหลียนแอบเลิกคิ้วแต่นางก็ปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว “เ้าค่ะ ท่านแม่” เอ่ยจบนางก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะหันไปทางฉางซุนจิ้งที่ลุกขึ้นยืนโดยไม่อิดออดเช่นกัน “พี่...คุณชายห้าเชิญเ้าค่ะ”
“เชิญแม่นาง” ฉางซุนจิ้งเอ่ยเสียงเบาก่อนจะผายมือให้นางเดินนำอวิ๋นเหลียนจึงหันไปคารวะฮูหยินทั้งสองก่อนจะเดินนำฉางซุนจิ้งออกไปด้านนอก
นางพาฉางซุนจิ้งลัดเลาะไปทางศาลาริมน้ำซึ่งตั้งอยู่ข้างทะเลสาบเล็กๆกลางจวนเมื่อเดินไปถึงก็หันควับกลับมามองเขาแล้วถามด้วยความสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้นกับท่าน”
ฉางซุนจิ้งคิดไม่ถึงว่านางจะโพล่งถามเื่นี้ขึ้นมาจึงอึ้งไปหลายอึดใจ
อวิ๋นเหลียนเห็นเขาไม่ตอบก็ไม่ได้คาดคั้นนางเรียกบ่าวรับใช้ให้เตรียมเตาไฟมาตั้งเพื่อเพิ่มความอบอุ่นและเตรียมน้ำชาของว่างก่อนจะนั่งลงแล้วผายมือให้ฉางซุนจิ้งนั่งลงตรงข้ามกัน
ในที่สุดชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นมาว่า“เมื่อสามปีก่อนมารดาของข้าตั้งครรภ์”
อวิ๋นเหลียนมองเขาด้วยสายตางุนงงเขาจึงค่อยๆเอ่ยต่อว่า “แต่ฮูหยินใหญ่บ้านข้ายุยงท่านพ่ออย่างไรก็ไม่อาจทราบได้ทำให้ท่านพ่อคิดว่ามารดาข้าคบชู้ นางถูกขับออกไปจากจวนพร้อมกับเด็กในท้องส่วนข้าก็ถูกทิ้งขว้างยิ่งกว่าเก่าเพราะใบหน้าข้าคล้ายท่านแม่สภาพความเป็อยู่ไม่ดีเท่าไรนัก ดังนั้น...จึงสุขภาพไม่ค่อยดีนัก”
คิดไม่ถึงว่าเขาถึงกับเล่าเื่ภายในบ้านออกมาให้นางฟังเช่นนี้อวิ๋นเหลียนจึงเป็ฝ่ายอึ้งไปบ้างเขาเห็นท่าทางของนางก็คลี่รอยยิ้มอบอุ่นออกมาก่อนจะเอ่ยว่า“ตอนเด็กๆเราก็มักเล่าเื่ของกันและกันโดยไม่ปิดบังเช่นนี้เสมอมิใช่หรือแล้วเ้าเล่า เกิดอะไรขึ้นกับเ้า”
รอยยิ้มอบอุ่นของฉางซุนจิ้งราวกับมีพลังบางอย่างอวิ๋นเหลียนรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาแม้ว่าแต่เดิมนางจะไม่มีความรู้สึกหนาวอยู่แล้วเด็กสาวไม่ได้เอ่ยอะไรยามที่บ่าวรับใช้ยกเตาผิงและน้ำชาเข้ามารอจนกระทั่งพวกเขาล่าถอยออกไปจึงได้เอ่ยว่า“อาการป่วยของข้าเกี่ยวกับเื่ที่พลังหยินหยางในร่างไม่สมดุลบ่อยครั้งร่างกายจะร้อนขึ้นมาทำให้ทรมานทุรนทุรายที่เกิดเื่ใหญ่จนะเืถึงในวังก่อนหน้านี้เป็เพราะอาการกำเริบหนักข้ารู้สึกเหมือนถูกเผาทั้งเป็ก็เลยกรีดร้องโหยหวน ทำให้ทุกคนใไปหมดแต่ตอนนี้หายดีแล้ว”
สายตาของฉางซุนจิ้งทอแววห่วงใย“แน่ใจว่าหายดีแล้ว?”
อวิ๋นเหลียนพยักหน้าอย่างหนักแน่น “แน่ใจมากๆ”
ในที่สุดใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียวก็ปรากฏรอยยิ้มอีกครั้ง“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”
กลับเป็อวิ๋นเหลียนที่หุบรอยยิ้มนางกระแอมก่อนจะเอ่ยว่า “คุณชายห้า ล่วงเกินแล้ว”
ฉางซุนจิ้งเพิ่งจะเลิกคิ้วขึ้นเขาก็พบว่านางเอื้อมมือมาจับข้อมือของเขาดึงเข้าหาตัวก่อนจะถือวิสาสะเลิกแขนเสื้อของเขาขึ้นแล้วแตะนิ้วเรียวที่อุ่นร้อนลงบนข้อมือของเขา ชายหนุ่มไม่ได้รีบร้อนชักมือกลับกลับมองนิ้วเล็กๆบนข้อมือของตนแวบหนึ่งก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้างดงามที่กำลังแสดงสีหน้าจริงจังแววตาของชายหนุ่มเปล่งประกาย เขาถามว่า “เ้าตรวจโรคเป็หรือ”
“ป่วยบ่อยจนกลายเป็หมอเสียเอง”อวิ๋นเหลียนเงยหน้าขึ้นสบสายตากับเขา “คุณชายห้าเห็นทีโสมร้อยปีต้นนั้นจะได้กลับคืนตระกูลฉางซุนแล้ว”
“นั่นเป็ของที่ฮูหยินใหญ่มอบให้เ้า”
“ร่างกายข้ามีธาตุหยางมากพอแล้วท่านต่างหากที่ต้องบำรุง” เด็กสาวปล่อยข้อมือเขาออก ก่อนจะเอ่ยว่า“คืนนี้ท่านอย่าลงกลอนหน้าต่าง ข้าจะเอายาไปให้”
มือที่กำลังเอื้อมไปหยิบกาน้ำชาชะงักฉางซุนจิ้งเงยหน้าขึ้นมองนาง “เหลียนเอ๋อร์ เ้าเป็ห่วงข้า?”
“แน่นอน ท่านเป็สหายคนเดียวของข้า”
“เช่นนั้นก็อย่าเรียกคุณชายห้าฟังดูห่างเหินพิกล” เขาเอ่ยเสียงเบา ค่อยๆเทน้ำชาลงในถ้วยชา อวิ๋นเหลียนมองดูกิริยาไร้ที่ติของเขาก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ “แต่ข้าไม่อยากเรียกท่านว่าพี่จิ้ง”
“เพราะเหตุใด”
“เพราะ...” ที่จริงแล้วข้าแก่กว่าท่านเป็หมื่นๆปีอวิ๋นเหลียนคิดในใจ ปากกลับเอ่ยไปว่า “ข้าไม่ใช่เด็กน้อยอย่างวันวานแล้วจะเรียกท่านเช่นนั้นได้อย่างไร”
“เช่นนั้นก็เรียกชื่อข้าโดยตรง”เขายิ้มพลางวางถ้วยชาลงตรงหน้านาง ก่อนจะเอ่ยช้าๆว่า “เรียกข้าว่าจิ้ง”
“...เอาแบบนั้นก็ได้”
เขายิ้มอีกแล้ว “แต่ข้าจะเรียกเ้าว่าเหลียนเอ๋อร์เช่นเดิม”
อวิ๋นเหลียนขมวดคิ้วรู้สึกว่าตนตามความคิดของเขาไม่ทันโดยสิ้นเชิง “เพราะเหตุใด”
“เพราะว่าในสายตาของข้าเ้าก็ยังคงเป็เหลียนเอ๋อร์คนนั้น แม้ว่าเ้าจะสวยขึ้นมากแล้วก็ตาม”
อวิ๋นเหลียนมองรอยยิ้มของเขาอย่างโง่งมจู่ๆก็รู้สึกว่าตัวเองยังคงเป็เตาหลอมแข็งทื่อที่ไม่อาจเข้าใจจิตใจและความรู้สึกของคนอื่นได้ดีเท่าที่ควรนางรู้สึกได้ว่าฉางซุนจิ้งกำลังเบิกบานใจ แต่นางไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงเบิกบานหรือเพราะว่าคุยกับนางเขาถึงเบิกบาน?
ปกติเขาคงไม่ค่อยได้คุยกับใครเลยสินะเด็กสาวคิดเองเออเอง
ฉางซุนจิ้งมองดูท่าทางไร้เดียงสาของอีกฝ่ายก็ได้แต่ยกยิ้มเขาเปลี่ยนหัวข้อเป็ถามว่า “ที่เ้าแต่งตัวราวกับไม่กลัวหนาวก็เป็เพราะร่างกายของเ้าอบอุ่นตลอดเวลาสินะ เมื่อครู่มือของเ้าอุ่นมาก”
อวิ๋นเหลียนถูกชักจูงให้คล้อยตามดังคาดนางพยักหน้าน้อยๆ “ใช่แล้ว ในหน้าหนาวข้าจะไม่หนาว ในหน้าร้อนข้าจะไม่ร้อน หึๆข้าเป็เหมือนเตาอุ่นเดินได้ ถ้ากอดข้าเอาไว้รับรองว่าไม่มีทางหนาว”
นางเอ่ยอย่างสนุกปากในใจกำลังนึกถึง่เวลาที่มหาเทพอุ้มตนในร่างเตาหลอมไปไหนมาไหนด้วยตอนนั้นมหาเทพบอกว่านางปรับอุณหภูมิได้ดี ในหน้าหนาวกอดไว้แล้วอุ่น ในหน้าร้อนกอดไว้ก็เย็นสบายพานให้รู้สึกภาคภูมิใจจนอดโอ้อวดออกมาไม่ได้ ในฐานะอาวุธเทพการที่ตนมีประโยชน์ต่อเ้านายย่อมเป็เื่ที่น่าภูมิใจยิ่งอดีตเตาหลอมผู้โง่งมไม่ทันได้สังเกตเลยว่าใบหูของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแดงระเรื่อขึ้นมาเมื่อได้ยินนางกล่าวเช่นนั้นดวงตาของเขาก็แวววาวขึ้นอีกด้วย
ฉางซุนจิ้งนั่งคุยอยู่กับนางได้อีกครู่หนึ่งก็ต้องลากลับจวนไปพร้อมกับฮูหยินฉางซุนและพี่น้องของเขาส่วนอวิ๋นเหลียนก็รับโสมร้อยปีไปเก็บไว้แล้วกลับเรือนของตนเองไปพักผ่อนก่อนจะไล่สาวใช้ทั้งหมดออกไป
เด็กสาวหยิบโสมร้อยปีออกมา ก่อนจะใช้เพลิง์หลอมมันอย่างง่ายๆสมุนไพรธรรมดาก็ถูกเปลวไฟที่มีพลังเทพหล่อหลอมจนกลายเป็ผงสีทองเรืองรองอวิ๋นหลานโบกมือส่งๆ ละอองผงสีทองก็รวมตัวกันกลายเป็เม็ดยาสีทองขนาดเท่าเมล็ดถั่วนางหย่อนเม็ดยาลงใส่ขวดหยกก่อนจะเก็บไว้ในแหวนมิติ แล้วทำตัวเหมือนปกติ นอนอ่านหนังสืออยู่ในเรือนจนกระทั่งถึงเวลากลางคืน
หากเป็อวิ๋นเหลียนก่อนหน้านี้นางย่อมไม่กล้าเดินไปไหนแต่อวิ๋นเหลียนในตอนนี้สามารถเดินไปไหนมาไหนก็ได้ในจวนโดยที่ไม่มีผู้ใดรู้เห็นนางร่ายอาคมล่องหนก่อนจะเดินไปยังกำแพงจวนแล้วะโข้ามกำแพงไปอย่างง่ายดาย
นางเคยมาที่นี่สองสามครั้งจึงรู้ว่าเรือนของฉางซุนจิ้งอยู่ตรงไหนแต่พอนางไปถึงจริงๆกลับต้องขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นว่าเรือนของเขาทรุดโทรมลงไปมากเมื่อเทียบกับหกปีก่อนเด็กสาวข่มความไม่พอใจก่อนจะตรวจสอบแล้วว่าในบริเวณเรือนของเขาไม่มีคนอื่นอยู่นางจึงสลายอาคมแล้วปีนหน้าต่างห้องเขาเข้าไป
ฉางซุนจิ้งที่กำลังนั่งอ่านตำราอยู่บนเตียงมองนางด้วยสายตาตกตะลึงคล้ายคิดไม่ถึงว่านางจะบุกมาจริงๆ
อวิ๋นเหลียนไม่สนใจสายตาของเขา นางรีบปิดหน้าต่างก่อนจะทำทีเป็หยิบขวดยาออกมาจากในแขนเสื้อแล้วยัดใส่มือของเขา “รีบกินเร็วเข้า”
ฉางซุนจิ้งไม่แม้แต่จะลังเลพอได้สติเขาก็เทเม็ดยาออกมากินทันที ก่อนจะส่งรอยยิ้มให้นาง “เหลียนเอ๋อร์เ้าใจกล้าเกินไปแล้ว ถึงกับปีนเข้าห้องบุรุษยามวิกาล”
อวิ๋นเหลียนมองเขาด้วยความประหลาดใจ “ฉาง...ไม่สิจิ้ง! โบราณว่าบุรุษสตรีไม่ควรใกล้ชิดกันเกินงามแต่ข้าเห็นว่านั่นไม่ใช่เื่ใหญ่ขนาดนั้น ข้าเห็นคุณชายอวี๋ที่เป็คู่หมั้นน้องสาวลอบเข้าห้องนางบ่อยๆบางครั้งอยู่จนถึงฟ้าสางถึงได้จากไป บ่าวไพร่ในจวนก็รู้ ไม่เห็นมีใครว่าอะไรเลย!”
“อะไรนะ แค่กๆๆๆ” ฉางซุนจิ้งใกับสิ่งที่นางกล่าวถึงกับเผลอสำลักน้ำลายตัวเองอวิ๋นเหลียนรีบรินน้ำชายื่นให้เขาพลางดึงข้อมือเขามาจับชีพจรอีกครั้ง
พอได้ดื่มน้ำชาเขาก็สามารถหยุดไอได้ในที่สุดขณะที่มองดูใบหน้าสวยหวานทำท่าคิ้วขมวด เขาก็รู้สึกเบิกบานใจขึ้นมาแทบจะเอาเื่ฉาวโฉ่ของคุณชายอวี๋กับคุณหนูสามตระกูลอวิ๋นโยนทิ้งไปทันทีไม่ยอมให้นางจับชีพจรต่อแต่พลิกข้อมือเป็ฝ่ายยึดแขนของนางเอาไว้แล้วทดลองเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าหนาว”
อวิ๋นเหลียนยื่นมือไปดึงผ้าห่มมาคลุมให้เขาแต่เขากลับส่ายหน้า “เ้าบอกว่ากอดเ้าแล้วจะไม่หนาวมิใช่หรือ”
เด็กสาวขมวดคิ้วอีกครั้งอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่“มิใช่ว่าบุรุษสตรีไม่ควรใกล้ชิดกันเกินงามหรอกหรือ กอดนับหรือไม่?”
ฉางซุนจิ้งกระพริบตา เอ่ยเสียงนุ่มว่า“หากเป็สหาย ก็ไม่นับ”
“อ้อ งั้นท่านก็กอดเถอะ”อวิ๋นเหลียนเอ่ยอย่างใจกว้าง หากเป็มหาเทพนางย่อมให้กอดอยู่แล้วฉางซุนจิ้งเป็สหายเพียงหนึ่งเดียวของนาง นางย่อมยอมให้เขากอดเช่นกัน
ได้ยินคำอนุญาตอันแสนใสซื่อของนางแล้วแม้แต่ฉางซุนจิ้งที่คิดอุบายขึ้นมาเองก็ยังลังเลไปวูบหนึ่ง แต่หลังจากขบคิดถึงเื่ที่ฮูหยินใหญ่เอ่ยกลายๆว่าจะทาบทามสู่ขออวิ๋นเหลียนให้เขาเขาก็โยนความลังเลทิ้งไป ยื่นแขนไปโอบเอวบางไว้แล้วรั้งเข้าสู่อ้อมอก
เพราะเขานอนเอนอยู่บนเตียงร่างบางจึงถูกเขายกขึ้นมาบนเตียงด้วยกัน ให้นางพิงกับอกของเขาส่วนเขาก็กอดร่างอุ่นที่มีกลิ่นหอมที่ชวนให้ผ่อนคลายเอาไว้ อุณหภูมิของนางสูงจริงๆไม่ร้อนลวก แต่กลับทำให้กอดแล้วอุ่นสบายเป็อย่างมากฉางซุนจิ้งเคลิบเคลิ้มจนต้องเลื่อนตัวลงนอนหนุนหมอนพลางดึงร่างบางให้นอนลงข้างกันแล้วหนุนหมอนร่วมกับเขาแขนก็กอดเอวบางเอาไว้ไม่ปล่อย
อวิ๋นเหลียนยังคงขมวดคิ้วอยู่ เป็ท่าทางที่นางมักเผลอทำเวลาที่มีเื่ที่ไม่เข้าใจฉางซุนจิ้งเห็นเข้าก็ถามว่า “มีอะไรหรือ อึดอัดหรือเปล่า”
นางส่ายหน้า “ข้าแค่รู้สึกแปลกๆไม่เคยถูกกอดในสภาพเช่นนี้มาก่อน”
นางหมายถึงการถูกผู้อื่นกอดในร่างมนุษย์เพราะบิดามารดาก็ไม่เคยกอดนางเช่นนี้ ั้แ่มาเกิดที่นี่มีฉางซุนจิ้งเป็คนแรกที่กอดนาง ส่วนมหาเทพไม่นับเพราะเขากอดนางในร่างเตาหลอมตลอดก่อนส่งนางลงมาเกิดก็กอดนางเหมือนกัน
ฉางซุนจิ้งกลับเข้าใจไปอีกแบบหัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นราวกับเขาเองก็เริ่มรู้สึกว่าตนเองก็เพิ่งจะเคยกอดสตรีในลักษณะเช่นนี้เหมือนกันเขาไม่มีสาวใช้อุ่นเตียง และไม่เคยผ่านประสบการณ์ในเื่ชายหญิงเพราะั้แ่เด็กในใจของเขาก็มีเพียงแม่สาวน้อยที่คอยเรียกเขาว่าพี่จิ้งคนนั้นคนเดียวมาโดยตลอด
หกปีผ่านไป หลังไม่ได้พบหน้ามาเนิ่นนานนางโตเป็สาวแล้ว ทั้งยังงดงามเพียงนี้ หอมหวานเพียงนี้และเขาก็กำลังกอดนางไว้ในอ้อมแขนเช่นนี้!
ฉางซุนจิ้งเริ่มเป็ฝ่ายกระสับกระส่ายขึ้นมาก่อนเขารู้ว่าอวิ๋นเหลียนนั้นใสซื่อแต่เดิมตนก็คิดจะแกล้งเอาเปรียบนางนิดๆหน่อยๆให้หายคิดถึงแต่ตอนนี้กลับเริ่มรู้สึกเสียใจในการตัดสินใจของตนเองขึ้นมาแล้ว สาวน้อยแรกรุ่นในอ้อมแขนเริ่มไม่ใช่เตาอุ่นอีกต่อไปแต่เหมือนถ่านร้อนๆที่เผาไหม้เขาไปทั้งกายและใจ
อวิ๋นเหลียนพอเห็นเขาหน้าแดงกลับพึมพำว่า“โสมออกฤทธิ์แล้วกระมัง ท่านดูสุขภาพดีไม่หน้าซีดแล้ว” ไม่เอ่ยเปล่านางยังยกมือขึ้นลูบใบหน้าที่เป็สีแดงของเขาราวกับจะลองวัดอุณหภูมิด้วย
ฉางซุนจิ้งสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติเขาจับมือบางที่ลูบใบหน้าของเขาเอาไว้ ลุกขึ้นนั่งพลางดันนางออก “อะแฮ่มข้ารู้สึกดีขึ้นมาแล้ว ยาของเ้าคงจะออกฤทธิ์แล้วจริงๆเหมือนที่เ้าบอกดังนั้น...ไม่ต้องกอดแล้ว”
“หลังจากนี้ข้าจะเอายามาให้ท่านอีกข้าจะรักษาท่านจนกลับมาแข็งแรงดังเดิม” อวิ๋นเหลียนกล่าวอย่างจริงจังก่อนจะเสริมว่า “แต่ว่าข้าไม่ช่วยท่านเปล่าๆหรอกนะข้ามีเื่จะขอให้ท่านช่วยเช่นกัน”
“อะไรหรือ”
“ข้าอยากเอาเครื่องประดับไปขายแลกเงินแล้วฝากท่านนำเงินนั้นให้ซื้อของให้ข้าหน่อยได้หรือไม่” อวิ๋นเหลียนสบตาเขาพลางเอ่ยขอร้อง
คราวนี้เป็ฉางซุนจิ้งที่ต้องขมวดคิ้วบ้างแล้ว“เ้า้าเงิน? จะให้ข้าซื้ออะไรหรือ”
อวิ๋นเหลียนขบริมฝีปากตัดสินใจเอ่ยให้สหายเพียงหนึ่งเดียวฟัง “จิ้งข้ากำลังวางแผนเพื่อที่จะขอแยกบ้านในอนาคต!”
4K
