เสียงฆ้องทองคำดังสะท้อนทั่วลานประลองกลางพระราชวังหลวงในยามเช้า ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆบดบัง แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนพื้นหินสีขาวที่ถูกขัดจนเงาวับ ผู้คนจากทั่วแคว้นต้าเหยียนหลั่งไหลเข้ามาในวังเพื่อชม “พิธีประลองยุทธ์หลวง” ซึ่งจัดขึ้นทุกสามปีเพื่อคัดเลือกยอดยุทธ์เข้าสู่ตำแหน่ง “ผู้พิทักษ์หลวง”
หลินอวี้ยืนอยู่ริมลานประลองในชุดนักยุทธ์สีเทาเรียบ ดวงตาสงบนิ่งแต่แฝงด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น ข้างกายเธอคือเสี่ยวไป๋ที่สวมชุดฝึกสีขาวสะอาด ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความตั้งใจ
“เ้ามั่นใจหรือว่าจะเข้าร่วม?” อ๋องเจ็ดถามขณะเดินเข้ามา
“ข้าไม่ได้เข้าร่วมเพื่อชัยชนะ…แต่เพื่อเปิดเผยพลังที่ถูกซ่อน” หลินอวี้ตอบ
…
พิธีเริ่มต้นด้วยการประกาศจากแม่ทัพหลวง “ผู้ใดมีใจกล้าและฝีมือ…จงก้าวเข้าสู่ลานประลอง!”
ยอดยุทธ์จากทั่วแคว้นทยอยเข้าสู่ลานประลอง บ้างเป็ขุนนางฝ่ายบู๊ บ้างเป็นักพรตจากูเาเซียน บ้างเป็นักเดินทางจากชายแดนไกล
หลินอวี้ก้าวเข้าสู่ลานประลองเป็คนสุดท้าย เสียงฮือฮาเกิดขึ้นทันที
“นางคือหลินอวี้…ผู้ที่เคยถูกเนรเทศ!”
“นางกล้าก้าวเข้าสู่พิธีหลวงได้อย่างไร?”
อ๋องเจ็ดยืนอยู่บนแท่นสูงสุด ดวงตาของเขาจับจ้องหลินอวี้อย่างไม่วางตา
…
การประลองเริ่มต้นขึ้นด้วยการจับคู่แบบสุ่ม หลินอวี้ถูกจับคู่กับ “หลี่หาน” ยอดยุทธ์จากตระกูลหลี่ที่ขึ้นชื่อเื่พลังหมัดเหล็ก
“เ้าคิดว่าจะรับมือข้าได้หรือ?” เขาถาม
“ข้าจะไม่รับมือ…ข้าจะเข้าใจเ้า” หลินอวี้ตอบ
เมื่อเสียงฆ้องดังขึ้น หลี่หานพุ่งเข้าใส่ด้วยหมัดที่ทรงพลัง หลินอวี้ใช้ท่าร่าง “หงส์เหิน” หลบหลีกอย่างสง่างาม ก่อนจะใช้พลังหยินจากยันต์โบราณผลักเขาออกไปอย่างนุ่มนวล
“พลังนี้…ไม่ใช่ของยุทธภพทั่วไป!” หลี่หานร้อง
หลินอวี้ยืนสงบนิ่ง “เพราะข้ามิใช่ยอดยุทธ์ทั่วไป”
…
การประลองดำเนินต่อไปอย่างเข้มข้น หลินอวี้เอาชนะคู่ต่อสู้ทีละคนด้วยท่วงท่าที่สง่างามและพลังที่ไม่อาจอธิบายได้ เสี่ยวไป๋เฝ้าดูอยู่ข้างสนามด้วยความตื่นเต้น
“พลังของนาง…กำลังปลุกบางสิ่งในตัวข้า” เขาพึมพำ
…
ในรอบสุดท้าย หลินอวี้ต้องเผชิญหน้ากับ “หยางเจิ้ง” นักพรตจากูเาเซียน ผู้ถือพลังหยางบริสุทธิ์
“เ้าคือผู้ถือหยิน…ข้าคือผู้ถือหยาง” เขากล่าว
“เช่นนั้น…เราควรประลองเพื่อสมดุล มิใช่เพื่อชัยชนะ” หลินอวี้ตอบ
การประลองระหว่างหยินและหยางเริ่มขึ้นอย่างดุเดือด พลังทั้งสองปะทะกันกลางลานประลองจนเกิดแสงสีทองสว่างวาบไปทั่วสนาม ผู้คนต่างตกตะลึงกับพลังที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
อ๋องเจ็ดยืนขึ้นทันที “หยินและหยาง…รวมกันแล้วเกิดแสงแห่งใต้หล้า!”
…
เมื่อการประลองสิ้นสุดลง หลินอวี้และหยางเจิ้งต่างยืนอยู่กลางลานประลองอย่างสงบนิ่ง ไม่มีผู้แพ้ ไม่มีผู้ชนะ มีเพียงความเข้าใจและการยอมรับ
จักรพรรดิทรงลุกขึ้นจากบัลลังก์ “หลินอวี้…เ้าคือผู้พิทักษ์หลวงคนใหม่ และผู้ถือหยินแห่งใต้หล้า”
เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วพระราชวัง เสี่ยวไป๋วิ่งเข้ามาหาหลินอวี้ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความดีใจ
“ท่านทำได้แล้ว!” เขาร้อง
หลินอวี้ยิ้ม “ข้าไม่ได้ทำเพื่อข้า…แต่เพื่อทุกคนที่ถูกลืม”
…
ในคืนนั้น หลินอวี้นั่งอยู่หน้าตำราลับ ดวงตาจับจ้องไปยังข้อความที่เธอเพิ่งเขียนไว้
“เมื่อหยินและหยางรวมกัน…ประตูแห่งแสงจะเปิด และใต้หล้าจะเปลี่ยนไป”
8K
