[จบ] ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 : ฉันขอเป็นนางร้ายบ้างแล้วกัน!

บทที่ 33  คุณอาช่วยเหลือ พาคนมาส่งถึงหน้าบ้าน!

กู้ซือมีเวลาไม่มากนัก แต่ก็ต้องแบ่งเวลาเพื่อมาพบปะกับคนรุ่นหลังบ้าง

ถงฮั่วถูกพาเข้าไปในห้องทำงานตอนที่กู้ซือกลับมาแล้ว

กู้ซือทักทายเลขาหลี่ "ต่อไปถ้าเธอมา ให้เธอเข้าไปรอผมที่ห้องทำงานได้เลย"

เลขาหลี่มองถงฮั่วด้วยความประหลาดใจ แล้วรับคำ

ถงฮั่วกำมือแน่น ดวงตาที่สว่างอยู่แล้วยิ่งเปล่งประกายขึ้นชั่วขณะ

"มีธุระอะไร" กู้ซือพาเธอเข้าไปในห้องทำงาน

ถงฮั่วนำอาหารที่ทำเสร็จแล้วออกมา และวางมันลงข้างหน้าเขาเงียบ ๆ

กู้ซือค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาสีเข้มมาก น้ำเสียงฟังดูแปลก ๆ "มาส่งอาหารให้ฉันหรือ"

"ต่อไปนี้ไม่ต้องมา ฉันไม่ต้องการให้เธอทำอะไร" น้ำเสียงของกู้ซือเย็นชา

ถงฮั่วรู้ว่าเขาเอาใจยาก ชาติก่อนข่งมี่เสวี่ยใช้ความพยายามเต็มที่เพื่อทำให้เขาพอใจ แต่ก็แค่ทำให้เขาให้ความช่วยเหลือบ้าง แต่ไม่ได้สนิทสนมกับเขา

แต่การได้รับความสนใจเพียงเล็กน้อยนี้ก็ทำให้เธอมีหน้ามีตาต่อหน้ากับคนตระกูลกู้และคนตระกูลถง

ดังนั้น ถงฮั่วจึงไม่รู้สึกน้อยใจหรืออับอายกับท่าทีของเขา เธอรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร และรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร

นี่ก็เป็นสิ่งที่เขาสอนด้วย!

ถงฮั่วกล่าวว่า "สุขภาพร่างกายคือต้นทุนของการปฏิวัติ" จากนั้นก็เดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก

กู้ซือจ้องมองกล่องข้าวสองใบตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง ในใจคิดอยากให้เลขาหลี่เอาไปกิน

แต่แล้วก็คิดถึงคำพูดที่แสดงความห่วงใยของถงฮั่วอีกครั้ง เขาจึงเปิดกล่องข้าว กลิ่นหอมอบอวลของอาหารโชยออกมา

กล่องหนึ่งเป็นข้าวสวย อีกกล่องหนึ่งเป็นหมูตุ๋น พริกหยวก มะเขือยาว และแตงกวาผัดไข่ ทั้งสี กลิ่น และรสชาติล้วนสมบูรณ์แบบ

กู้ซือเป็นคนเรื่องมาก อีกทั้งเพิ่งมาถึงที่นี่ เขายังไม่ชินกับต้นหอมจิ้มน้ำพริกของทางเหนือ ดังนั้น ทุกวันนอกจากจะเอามันฝรั่งต้มติดตัวไปสองสามชิ้นเพื่อประทังท้องแล้ว เขาก็ไม่มีความต้องการอื่น สำหรับเขา อาหารอย่างอื่นกับมันฝรั่งต้มก็ไม่ต่างกันมากนัก

กู้ซือที่ปกติแล้วจะทานหรือไม่ทานก็ได้ พอเห็นอาหารที่ยังคงอุ่นอยู่จึงหยิบตะเกียบขึ้นมา

ก่อนกินอาหาร กู้ซือก็รู้แล้วว่าฝีมือการทำอาหารของถงฮั่วไม่เลว พอกินคำแรกเขาก็รู้ว่าตนเองยังดูถูกฝีมือการทำอาหารของถงฮั่วอยู่

เขาคิดว่าจะต้องเหลือข้าวและอาหารไว้มากกว่าครึ่ง แต่หลังจากกินเสร็จถึงพบว่าตัวเองกินจนหมด กล่องข้าวสองใบถูกเขาทานอาหารหมดจนเกลี้ยง

อาจจะเป็นเพราะทานอาหารอย่างพอใจ อาการปวดหัวที่เกิดจากการนอนดึกหลายวันจึงหายไป

ตอนนี้ถงฮั่วกลับมาที่หมู่บ้านด้วยเกวียนวัวของหัวหน้าหน่วยเฉิงแล้ว

หลังจากนั้น พอถงฮั่วมาส่งอาหารให้ กู้ซือก็ไม่ปฏิเสธอีก และไม่เคยพูดว่า "ฉันไม่ต้องการให้เธอทำอะไร" อีกเลย

ขณะที่ถงฮั่วคิดว่าตนเองทำให้กู้ซือพอใจได้แล้ว เธอก็ได้พบกับกู้จินเยว่

กู้จินเยว่ถูกส่งมายังหน่วยหงหนิว

ถงฮั่วยืนอยู่นิ่งกับที่สักพัก ดวงตาส่องแสง รอยยิ้มแปลกประหลาดปรากฏอยู่บนริมฝีปาก

ก่อนหน้านี้ เธอเคยส่งสัญญาณให้กับกู้ซือว่าเธอยังมีความรู้สึกต่อกู้จินเยว่อยู่

ไม่คิดเลยว่ากู้ซือจะเก่งขนาดนี้ เขาสามารถพากู้จินเยว่จากเมืองหลวงมาที่นี่ได้อย่างรวดเร็ว

การได้เห็นกู้จินเยว่อยู่ที่นี่โดยที่ไม่มีตระกูลกู้ ไม่มีบารมีของลูกชายผู้จัดการโรงงานกู้ มันช่าง...ดีจริง ๆ!

แต่กู้ซือไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่าย ๆ หากจะหลอกเขา เธอก็ต้องหลอกตัวเองก่อน!

ไม่อย่างนั้นถ้าโดนสืบสวนกลับ มันก็จะเป็นเธอที่ต้องถูกทรมาน ไม่ใช่กู้จินเยว่!

ถงฮั่วเปลี่ยนสีหน้า ไปหาหัวหน้าหน่วยเฉิงด้วยทำท่าทางโกรธจัด ทำไมคนคนนี้ถึงถูกส่งมาที่นี่?

หัวหน้าหน่วยเฉิงไม่รู้เรื่องเลย เขาปวดหัวไปหมด เยาวชนนักเรียนหนุ่มสาวในหน่วยของเขามีมากพอแล้ว

ถงฮั่วลาพักครึ่งวันไปที่ชุมชน เธอต้องการไปถามความเห็นของกู้ซือ

เขากินอาหารของเธอ ใช้น้ำวิเศษของเธอ ทำไมเขาจะตอบแทนบุญคุณเธอด้วยการทำร้ายแบบนี้

กู้ซือยังไม่รู้ว่ากู้จินเยว่มาถึงแล้ว ก็ถูกถงฮั่วที่ส่งเสียงดังบุกเข้ามาทำให้ตกใจ

ถงฮั่วกำลังจะถามเขาด้วยท่าทีดุดัน แต่พอเห็นกู้ซือทำสีหน้าไม่พอใจ อารมณ์จึงลดลงทันที เธอหายใจเข้าออกลึก ๆ แล้วพูดว่า "อากู้! ฉันทำอะไรให้คุณโกรธหรือคะ?"

กู้ซือรู้สึกไม่พอใจกับน้ำเสียงของเธอ แต่ก็มึนงงเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอน้ำตาคลอเบ้า "เกิดอะไรขึ้น?"

ถงฮั่วกัดฟัน แล้วถามออกมา "ทำไมกู้จินเยว่ถึงไปที่หน่วยหงหนิว?"

กู้ซือตกตะลึงเมื่อรู้ว่ากู้จินเยว่มาถึงแล้ว

เขามองตรงไปที่เธอ แทบจะมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำที่กดเก็บอารมณ์เอาไว้ "ฉันทำเอง"

ถงฮั่วหายใจติดขัดกับน้ำเสียงล่องลอยของเขา เธอคิดว่าการส่งอาหารของตัวเองในช่วงนี้เป็นการให้อาหารสุนัขหรือเปล่า?

"เธอไม่พอใจหรือ" กู้ซือถามอย่างไม่เข้าใจ

ถงฮั่วแม้แต่จะยิ้มก็ทำไม่ได้ "อากู้ คุณคิดว่าฉันดูมีความสุขหรือคะ"

แม้แต่คำสุภาพก็พูดออกมา ดูเหมือนเธอจะโกรธมาก

กู้ซือดันแว่นบนสันจมูก และอธิบายให้เธอฟังด้วยความยากลำบาก "เขาทำผิด สมควรได้รับการลงโทษ ดังนั้นฉันจึงส่งเขามาเป็นเยาวชนนักเรียน"

ดวงตาของถงฮั่วเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ถูกกดทับ "แล้วทำไมต้องส่งเขาไปอยู่หน่วยหงหนิวด้วย! ทำไมไม่ส่งไปทางใต้เสียเลย?"

สีหน้าของกู้ซือชะงักไปชั่วครู่ อารมณ์ในดวงตาปรากฏชัดเจน

สีหน้าของถงฮั่วดูลังเล เขาคงไม่คิดว่าเธอกับกู้จินเยว่ทะเลาะกันถึงขั้นนี้ เป็นเพียงการทะเลาะกันเล็กน้อยระหว่างคนรักใช่ไหม?

กู้ซือคิดอย่างนั้นจริง ๆ เขาสืบจนรู้มาว่าถงฮั่วมีความรู้สึกลึกซึ้งต่อกู้จินเยว่

หากถงฮั่วปล่อยวางได้แล้ว ทำไมถึงต้องหนีมาอยู่ชนบท ทำไมยังคงคิดจะฆ่าข่งมี่เสวี่ย?

เพราะความรักลึกซึ้งเกินไป ปล่อยวางไม่ได้ จึงเลือกที่จะเนรเทศตนเอง ไม่อยากเผชิญหน้า

และเพราะความรักลึกซึ้งเกินไป ปล่อยวางไม่ได้ จึงเกิดความคิดอยากจะทำลายทั้งสองฝ่าย อยากฆ่าข่งมี่เสวี่ย!

กู้ซือพาตัวกู้จินเยว่มาที่ชนบทด้วยสองเหตุผล หนึ่งคือเพื่อระบายความแค้นให้ถงฮั่ว และสองคือเพื่อให้โอกาสทั้งสองคนคืนดีกัน

เมื่อมีเขาอยู่ กู้จินเยว่จะไม่กล้าทำให้ถงฮั่วต้องผิดหวังอีก

ถงฮั่วหมุนตัวไปราวกับทนไม่ได้ ลังเลหลายครั้ง การเอาอกเอาใจและความเคารพต่อกู้ซือในอดีต กลายเป็นความโกรธและน้อยใจที่ไม่อาจหักล้างกันได้

"ฉันจำเป็นต้องเป็นคนของตระกูลกู้หรือคะ? จำเป็นต้องเก็บขยะที่โยนทิ้งกลับมาหรือ? ฉันสมควรอยู่กับคนแบบนี้เท่านั้นหรือ?" ถงฮั่วหัวเราะเยาะออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเย็นชา

สีหน้าตกตะลึงของกู้ซือยิ่งทำให้ถงฮั่วโกรธจนหมุนตัวเดินจากไป กระทั่งประตูห้องทำงานก็ถูกปิดลงเสียงดังสนั่น

เลขาหลี่สะดุ้งโหยงจนกระโดดลุกจากเก้าอี้ทันที! อะไร? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?

พอเห็นถงฮั่วที่เดินออกไปอย่างโกรธแค้น เลขาหลี่ก็มีสีหน้าสับสน เธอคนนี้กำลังโกรธหรือเปล่า?

กู้ซือกลับมานิ่งเงียบ นวดหัวตา ถอนหายใจเบา ๆ เขาอาจจะมองเธอผิดไปจริง ๆ

แต่ตอนนี้เขาฃพาคนมาแล้ว ในระยะเวลาสั้น ๆ จึงยังพาพวกเขาออกไปไม่ได้

ถงฮั่วโกรธมาก เธอไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองยังไง เวลาคือคำตอบเท่านั้น

แต่เขาคิดอย่างนั้นด้วยหรือเปล่า?

กลับมาที่หน่วยหงหนิว ถงฮั่วสงบสติอารมณ์ ทำเหมือนเขาเป็นคนแปลกหน้า ไม่ว่ายังไงก็ตาม การหมั้นหมายก็ยกเลิกไปแล้ว

กู้จินเยว่มาถึงเขตพักอาศัยเยาวชนก็คุยกับเยาวชนนักเรียนคนอื่น ๆ ได้อย่างสนิทสนม

เขาสอบถามเรื่องราวของถงฮั่ว พี่น้องตระกูลถง และข่งมี่เสวี่ยได้อย่างง่ายดาย

ถงฮั่วเข้ากับเยาวชนที่เขตพักอาศัยไม่ได้ แม้พวกเขาจะไม่ได้ใส่ร้ายเธอ แต่แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้พูดอะไรดี ๆ เกี่ยวกับเธอ

กู้จินเยว่ไม่คิดเลยว่าถงฮั่วที่เป็นเยาวชนนักเรียน กลับไม่ได้อาศัยอยู่ในเขตพักอาศัยเยาวชน ยิ่งกว่านั้น ยังไม่มีเยาวชนนักเรียนคนไหนช่วยพูดแก้ต่างให้ถงฮั่ว

เยาวชนนักเรียนคนหนึ่งอาจไม่ชอบเธอเพราะเป็นปัญหาของคนคนนั้น แต่เยาวชนนักเรียนทั้งหมดไม่ชอบเธอ แสดงว่าเธอต้องมีปัญหามากกว่าแน่

หวังเฉิงถาม "นายกับถงฮั่วไม่ได้แต่งงานกันจริง ๆ เหรอ? ถอนหมั้นกันแล้ว?"

กู้จินเยว่รู้สึกไม่พอใจที่ถงฮั่วนำเรื่องของพวกเขาไปป่าวประกาศ "เธอเข้าใจผิดไปหน่อย"

สวีม่านถามต่อ "นายถอนหมั้นกับถงฮั่วเพราะสหายข่งหรือเปล่า" ใครกันแน่ที่กำลังโกหก

กู้จินเยว่จะไม่มีทางยอมรับเรื่องแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น เพราะการยอมรับอาจทำให้ดูเหมือนเขามีความประพฤติที่ไม่ดี "วันนั้นผมประสบอุบัติเหตุจึงไปโรงพยาบาล" 

ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถยอมรับได้