นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]

มหาวิทยาลัย

บ่ายวันจันทร์

เมฆฝนก้อนใหญ่หนาทึบปกคลุมท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัย ลมแรงพัดกรรโชกผ่านระเบียงตึกจนใบไม้ปลิวกระจายไปตามทางเดินที่เริ่มไร้ผู้คน

ภายในห้องบรรยาย อาจารย์พิชญายืนอยู่หน้ากระดาน มือที่ถือชอล์กขีดเขียนสมการแคลคูลัสยาวเหยียด เสียงชอล์กกระทบกระดานดังสม่ำเสมอ

ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงลมหายใจของนักศึกษาที่จ้องมองสมการสลับกับท้องฟ้าด้านนอกที่มืดลงทุกที

พีชวางชอล์กลงแล้วหันกลับมาหาคลาสด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

“ตรงนี้... ใครพอจะอธิบายต่อได้บ้างคะ?”

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท หลายคนก้มหน้า บางคนทำท่าจะขยับมือแต่สุดท้ายก็ถอนใจก้มลงมองหน้ากระดาษเหมือนเดิม

“โอเคค่ะ... งั้นเดี๋ยวฉันเฉลยเองก็ได้”

พีชเอ่ยอย่างไม่ถือสา

เสียงฝนเม็ดแรกเริ่มกระทบกระจกหน้าต่างดังเปาะแปะ

พีชไอขึ้นมาเบา ๆ เธอรีบยกมือขึ้นปิดปาก ก่อนจะหยิบน้ำขึ้นมาจิบเพื่อดับความระคายเคืองในคอ แววตาเธอดูล้ากว่าปกติเล็กน้อย แต่เธอยังคงเริ่มสอนต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

กองบิน 1 โคราช นครราชสีมา — เวลาเดียวกัน

ฝนตกหนักจนลานจอดเครื่องบินเปียกชุ่ม น้ำขังสะท้อนเงาคมกริบของเครื่อง F-16 ที่จอดเรียงรายหน้าโรงเก็บ (Hangar)

เสียงประกาศจากห้องควบคุมดังสะท้อนผ่านลำโพงท่ามกลางเสียงซ่าของฝน

“เนื่องจากสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวย ยกเลิกภารกิจฝึกบินวันนี้ทั้งหมด”

ภายในอาคารฝูงบิน 103

จักราวุธนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน แฟ้มรายงานภารกิจเปิดค้างอยู่ตรงหน้า เขาพลิกหน้ากระดาษช้า ๆ อย่างใช้ความคิด

แววตานิ่งสงบเหมือนท้องฟ้าก่อนพายุ

เขาเงยหน้ามองม่านฝนชั่วครู่...

ในหัวนึกถึงใครบางคนที่มักจะลืมดูแลตัวเองเสมอ

ก่อนจะก้มลงอ่านเอกสารต่อโดยไม่เอ่ยปากพูดกับใคร

บ้านพีช — กลางคืน

เสียงฝนภายนอกยังคงตกต่อเนื่องไม่ยอมหยุด

พีชนั่งพิงหัวเตียง มือถือแนบอยู่ข้างหู

“วันนี้ฝนตกแรงนะคะ...”

เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือกว่าปกติ

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงสัญญาณที่บอกว่าเขายังอยู่ตรงนั้น

ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะตอบกลับมาสั้น ๆ

“ครับ”

พีชไอเบา ๆ อีกครั้ง เธอพยายามกลั้นมันไว้แต่มันกลับรุนแรงขึ้นจนตัวโยน

ปลายสายยังคงนิ่งเงียบ...

เหมือนเขากำลังตั้งใจฟังจังหวะลมหายใจที่ติดขัดของเธอผ่านสัญญาณโทรศัพท์

“ไม่สบายหรือเปล่าครับ?”

คำถามสั้น ๆ แต่ทำเอาคนฟังชะงัก

พีชหัวเราะแก้เขินเบา ๆ

“นิดหน่อยค่ะ... สงสัยตากแดดตอนงาน Air Show (การแสดงการบิน) มากไปหน่อยมั้งคะ”

บทสนทนาจบลงเรียบง่ายเหมือนทุกครั้ง

แต่ในใจของคนทั้งคู่กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่หนักอึ้งกว่าม่านฝนด้านนอก

--------------------

เช้าวันอังคาร

บ้านของพีชเงียบเหงากว่าปกติ

แพรรัมภาเดินลงบันไดมาพร้อมกระเป๋าเป้ แต่โต๊ะอาหารกลับว่างเปล่า

เธอเคาะประตูห้องนอนพี่สาวซ้ำ ๆ ด้วยความกังวล

เมื่อไม่มีเสียงตอบ

แพรจึงถือวิสาสะเปิดเข้าไป

เธอพบพีชนอนขดตัวอยู่บนเตียง ใบหน้าที่เคยสดใสกลับซีดเผือดและมีเหงื่อซึม

แพรรีบแตะหน้าผากแล้วต้องสะดุ้ง

“พี่พีช! ตัวร้อนจี๋เลย!”

ในจังหวะนั้นเอง มือถือของพีชที่วางอยู่ข้างเตียงก็สั่นขึ้น

หน้าจอสว่างวาบ

ปรากฏชื่อ

'Chakrawut'

แพรลังเลเพียงเสี้ยววินาที

ก่อนจะตัดสินใจกดรับสายแทน

“ฮัลโหลค่ะ...”

ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง

ก่อนเสียงผู้ชายจะถามกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นเล็กน้อย

“พีช?”

แพรรีบตอบทันที

“พี่วุธใช่ไหมคะ นี่แพรเองค่ะ พี่อยู่ไหนคะตอนนี้”

จักราวุธชะงักนิดนึงก่อนตอบไป

“ตอนนี้อยู่โคราชครับ แล้วพี่สาวแพรล่ะ?”

“พี่พีชไข้สูงมากค่ะ หนูจะพาไปโรงพยาบาล”

แพรตอบด้วยเสียงสั่น

ปลายสายเงียบไปเพียงวินาทีเดียว

ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่นิ่งและหนักแน่นที่สุดเท่าที่แพรเคยได้ยิน

“โรงพยาบาลไหน?”

เขาถามทันทีโดยไม่ลังเล

กองบิน 1 — เวลาต่อมา

จักราวุธยืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะ มือถือยังกำแน่นแม้หน้าจอดับลงแล้ว

เก้าอี้ถูกดันถอยหลังเสียงครูดบาดหู

เขาหยิบกุญแจรถแล้วเดินออกจากห้องด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบกว่าทุกวัน

ห้องทำงานนายทหารยุทธการ — ฝูง 103

อรรถพลเงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นรุ่นน้องคนสนิทเดินเข้ามา

“มีอะไร ICE?”

จักราวุธทำความเคารพ สีหน้าเขายังคงนิ่ง

แต่มันคือนิ่งที่แฝงไปด้วยความกดดันมหาศาล

“ผมขอลางานครับ”

อรรถพลขมวดคิ้ว

รุ่นน้องคนนี้แทบไม่เคยขอลาเลย๻ั้๹แ๻่บรรจุเข้าฝูงบิน

เขาจ้องมองหน้าอีกฝ่ายครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

“ไปเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการงานที่เหลือให้เอง”

“ขอบคุณครับ”

จักราวุธทำความเคารพแล้วหันหลังเดินออกจากห้องทันที

อรรถพลมองตามแผ่นหลังนั้นจนลับตา พลางพึมพำ

“ต้องเป็๲เ๱ื่๵๹สำคัญขนาดไหนกันนะ... เ๽้า ICE ถึงกับยอมลางานแบบนี้”

บนถนนมิตรภาพ

ฝนยังคงตกหนัก ที่ปัดน้ำฝนทำงานถี่จนเกิดเสียงเสียดสีกับกระจก ไฟหน้ารถสีดำตัดผ่านม่านฝนสีขาวโพลนเบื้องหน้า

จักราวุธนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย สายตาคมกริบจับจ้องไปที่ถนนตรงหน้า มือกำพวงมาลัยแน่นจนเห็นเส้นเ๧ื๪๨ชัดเจน ภาพรอยยิ้มของเธอที่งาน Air Show แวบเข้ามาในความคิดเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะดึงสติกลับมาที่หน้าปัดความเร็ว

เขาเพิ่มความเร็วขึ้นอีกระดับ แต่การควบคุมพวงมาลัยยังคงนิ่งและแม่นยำ เหมือนตอนที่เขาบังคับเครื่อง F-16 ฝ่าเพดานบิน

รถ Honda Accord สีดำพุ่งฝ่าม่านฝนไปตามถนนมิตรภาพมุ่งหน้าสู่กรุงเทพฯ

ระยะทาง 250 กิโลเมตร

กำลังค่อย ๆ สั้นลงทีละกิโลเมตร...

ฝนยังคงตกไม่หยุด

เหมือนกับหัวใจของคนที่กำลังเร่งเดินทางอยู่กลางพายุ