อีกไม่กี่วันมหาลัยก็จะเปิดแล้ว ตอนนี้งานของแคททุกอย่างใกล้เสร็จแล้วเื่งานจึงไม่มีปัญหา แต่มีปัญหาที่ไมเคิลกับไบรอันที่เข้ามาตามจีบเธอแทบทุกวัน
แคทหาทางเลี่ยงได้แต่เธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ดี และกำลังหาทางออกที่ดีอยู่
“พี่ว่าเราจะเลี่ยงไปแบบนี้ตลอดไม่ได้นะ”ปรินบอก
ระหว่างที่ออกมานั่งที่ระเบียงตอนพักเที่ยง
“แคทรู้ค่ะ แต่พอมหาลัยเปิดแล้วพวกเขาก็คงจะกลับไปเองแหละค่ะ”แคทบอก
เธอเพิ่งจะบอกปัดไมเคิลกับไบรอันไปว่าต้องออกไปพบลูกค้ากับปริน จึงออกไปกินข้าวด้วยไม่ได้
“โดยปกติ พี่ว่าเราชัดเจนกว่านี้นะ”ปรินพูดหน้าบึ้งๆ
เขาเคยเห็นเธอปฎิเสธคนที่มาตามจีบตรงๆ ไม่ใช่หลบเลี่ยงแบบนี้
“นี่ก็ชัดเจนแล้วค่ะ พวกเขาไม่ได้เดินเข้ามาบอกตรงๆนี่คะจะได้ปฏิเสธได้ แต่การที่แคทเลี่ยงก็เหมือนบอกโดยอ้อมๆว่าไม่้าสานความสันพันธ์ด้านอื่นนอกจากเื่งาน”แคทบอกมองหน้าเขา
เธอรู้ว่าเขาคงจะรำคาญที่สองคนนั้นตื้อเธอไม่เลิก
“แล้วเราจะปล่อยไปแบบนี้เหรอ”ปรินถามแล้วถอนหายใจ
“มันคงอีกไม่นานหรอกค่ะ ทนเอาหน่อยนะคะ”แคทบอกยิ้มๆ
“ก็ได้คับ แล้วงานเราเป็ยังไงบ้างมหาลัยจะเปิดแล้ว”ปรินถาม
“ก็เรียบร้อยดีค่ะ ที่สิงคโปร์งานน่าจะส่งมอบได้ต้นเดือนหน้า ส่วนที่เวียดนามน่าจะส่งมอบได้กลางเดือนหน้าเหมือนกันค่ะ”แคทบอก
“เรานี่บริหารงาน และสั่งงานลูกทีมได้ดีจริงๆ งานทั้งสองที่เสร็จก่อนกำหนดหมดเลย”ปรินยิ้มแล้วชมเธอ
“พวกพี่ๆเขาเก่งค่ะ ดูแลทุกอย่างได้หมด แคทก็เลยไม่ต้องลงไปดูเลย แต่ก่อนจะส่งมอบงานแคทกับพี่ปรีชาคงต้องไปตรวจอีกครั้ง เพื่อความแน่ใจ”แคทบอก
“จะไปเมื่อไหร่ล่ะ พี่จะได้เคลียร์งาน”ปรินบอก
เขาต้องไปด้วยไม่งั้นเดี๋ยวเกิดเื่อีก
“พี่ปรินไม่ต้องไปหรอกค่ะ แคทกับพี่ปรีชาจะไปแล้วกลับเลยไม่ค้างค่ะ แค่ตรวจงานไม่นาน”แคทบอก
เธอคิดไว้แล้วว่าเขาจะต้องตามไปด้วยจึงบอกกับปรีชาว่าจะไปแล้วกลับเลยทั้งสองที่
“ไปกลับพี่ก็จะไป พี่ไม่ยอม”ปรินบอกดื้อๆ
“ก็ได้ค่ะ แล้วว่าแต่แคทดื้อ พี่ปรินก็เหมือนกันนั่นแหละ”แคทถอนใจ
“แล้วเราจะไปเมื่อไหร่ล่ะ”ปรินถาม
“ก่อนมหาลัยเปิดค่ะ ก็น่าจะวันศุกร์กับวันเสาร์หน้า”แคทบอก
“ได้ พี่จะบอกลินดาให้จองตั๋วเครื่องบินไว้”ปรินบอก
แคทพยักหน้า
ก่อนมหาลัยเปิดแคท ปรินและปรีชาบินไปตรวจงานทั้งสองที่ งานเรียบร้อยดีพร้อมส่งมอบ บีท โมท อามและแจ๊คกลับมาทำงานที่บริษัทได้ตามปกติ พอดีกับที่แคทต้องไปเรียน ตอนส่งมอบงานแคทไม่ได้ไปด้วยเธอให้ปรินไปกับปรีชาและลูกทีมเพราะเธอติดอบรมพิเศษให้กับรุ่นน้อง
มหาลัยเปิดมาเกือบ2เดือนแล้วแคทยังคงไปบริษัททุกวันเสาร์ งานตกแต่งคอนโดเสร็จแล้วปรีชาส่งงานไปให้ไมเคิลดูแล้ว ตอนนี้ทีมของเธอจึงไม่มีอะไรมาก
ส่วนทีมของฟ้าก็กลับมาทำงานแล้วหลังจากที่ถูกพักงาน
ฟ้าไม่พอใจแคทที่เธอเป็ที่ชื่นชอบของคนในบริษัทและลูกค้า ตอนนี่ทีมของฟ้ารับงานตกแต่งโรงแรมที่เชียงใหม่เ้าของเป็คนฝรั่งเศส
ไบรอันมาติดต่องานตกแต่งที่บริษัทของปริน เขา้าให้ตกแต่งโรงแรมที่ลาวโดยให้แคทกับลูกทีมเป็คนทำ ปรินยังไม่รับปากเพราะยังไม่รู้ว่าไมเคิลจะส่งงานมาอีกหรือป่าว และตอนนี้แคทก็ต้องเรียนด้วย และพอแคทรู้เธอก็บอกให้เขารับงานนี้ไปเลย
“พี่ไม่อยากรับงานนี้เลย ไม่รับไม่ได้เหรอ”
ปรินบอกขณะที่ขับรถมาส่งเธอที่บ้านหลังเลิกงานเย็นวันเสาร์
“ทำไมล่ะคะ ่นี้แคทกับพี่ๆก็ไม่ได้ยุ่งอะไร”
แคทบอกเธอหันไปมองปรินที่ขับรถอยู่
“พี่กลัวเขาจะมายุ่ง วุ่นวายกับเราอีก”ปรินบอกเสียงไม่พอใจ
“พี่ปริน อย่าเอาเื่งานมาปนกับเื่อื่นสิคะ”แคทบอก แล้วถอนหายใจ
“เขาก็ยังเอาเื่งานมาบังหน้า เพื่อจะมาใกล้ชิดเรานะ”ปรินบ่น
“มันอยู่ที่ใจค่ะ ต่อให้ทำงานอยู่ด้วยกันทุกวัน ถ้าใจมันไม่ชอบยังไงมันก็ไม่ชอบ”แคทบอกเสียงเรียบๆ
“เดี๋ยวนะ นี่หมายถึงพี่หรือป่าว”ปรินหันมามองหน้าแคท
“ไม่รู้ค่ะ แต่รับงานนี้นะคะ ถ้าพี่ปรินไม่รับแคทจะบอกพ่อให้รับงานนี้”แคทยักไหล่
“ขู่พี่เหรอเรา พี่รับก็ได้แต่ถ้าเขามายุ่งกับเรา พี่ไม่รับรองนะว่าพี่จะอดทนได้มั้ย”ปรินบอก สีหน้าจริงจัง
แคทไม่พูดอะไรต่อ เธอคิดว่าถ้าเดาไม่ผิดอีกไม่นานทั้งไมเคิลกับไบรอันน่าจะมาสารภาพกับเธอตรงๆ และเมื่อนั้นเธอคงจะพูดให้พวกเขาหยุดมาวุ่นวายกับเธอได้เสียที
่ปีใหม่ปีนี้แคท มายด์ กับปรางต้องไปออกค่ายกับมหาลัยที่ต่างจังหวัด โดยการเอาข้าวของไปแจกน้องๆนักเรียนที่อยู่ห่างไกล ซึ่งพอปรินรู้ เขาก็ให้ลินดาติดต่อกับทางมหาลัยให้บริษัทของเขาร่วมเป็เ้าภาพและเดินทางไปด้วย
นั่นทำให้พ่อ แม่ ชยากับเอกรวมถึงปรางกับมายด์พากันขำที่เขาไม่ยอมปล่อยแคทให้ไปที่ไหนไกลๆเลย
ปรินยอมรับว่าเขาหวงเธอเอามากๆนี่ขนาดเธอยังไม่ตกลงเป็แฟนนะ แต่ไม่ว่ายังไงการที่จะปล่อยให้เธอไปนอนค้างที่อื่นเขาก็รับไม่ได้
แคทเองก็รู้ถึงสาเหตุที่เขามาเข้าร่วมกับมหาลัย แต่เธอไม่ได้ว่าอะไรให้เขาทำในสิ่งที่จะทำให้เขาสบายใจดีกว่า ไม่อย่างนั้นก็อาจจะไปออกอาการกับคนอื่นอีก
ที่ๆทางมหาลัยไปออกค่ายเป็โรงเรียนที่ห่างไกล มีการทาสีและปรับปรุงห้องเรียน แจกเสื้อผ้า ของกิน ของใช้ให้กับเด็กๆที่นั่น มีนักศึกษามารวมกันหลายคณะ ต่างก็แยกย้ายกันทำในสิ่งที่ตัวเองเรียนมา
แคท ปรางกับมายด์และคนอื่นอีก2คนช่วยสอนหนังสือและทำบอร์ดตกแต่งห้องเรียน ปริน ชยากับเอกคอยช่วยหาสิ่งของที่ขาดมาให้
ทุกคนต้องนอนค้าง2คืน ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ก่อนจะเดินทางกลับมีน้องๆมาเข้าแถวเพื่อขอบคุณทุกคน ทำให้ทุกคนที่มามีความสุขมากที่ได้มาทำสิ่งต่างๆให้กับเด็กๆ
หลังจากกลับจากออกค่ายสามสาวก็ต้องสอบมิดเทอมกัน นั่นทำให้ปรางกับมายด์เริ่มเครียดเพราะติวหนังสือกันไม่ทันแต่แคทก็ช่วยพวกเธอโดยการติวก่อนเข้าห้องสอบ ทำให้ทุกอย่างผ่านไปได้แม้จะไม่ดีนักก็ตาม
หลังสอบแคทก็เริ่มทำการออกแบบโรงแรมที่ลาว ซึ่งพวกพี่ๆได้เสนอความคิดไว้ในบล็อคเพื่อรอเธอมาตัดสินใจอีกครั้ง ปรีชาส่งมาบอกว่าไมเคิลได้ตอบตกลงเื่การตกแต่งคอนโดมาแล้ว โดยเขาจะมาฟังรายละเอียดที่บริษัทอีกครั้ง
แคทเริ่มนำความคิดของพี่ๆที่ส่งมาเื่ตกแต่งโรงแรมที่ลาวมารวมกับความคิดของเธอ แล้วก็ส่งเข้าบล็อคให้ทุกคนดูแล้วบอกว่าวันเสาร์ค่อยมาคุยรายละเอียด
วันเสาร์แคทเข้าประชุมกับพวกพี่ๆโดยมีปรินมาฟังเหมือนเดิม หลังจากที่เธอบอกถึงรายละเอียดของการตกแต่งให้พี่ๆฟังแล้วก็ถามความคิดเห็นของทุกคน ไม่มีใครคิดต่างจากเธอแต่ปัญหาคือของที่จะใช้ตกแต่งที่จะต้องนำเข้าไปที่ลาว เพราะแคทจะตกแต่งโรงแรมที่นั่นโดยเน้นให้เหมือนชายทะเล เธอว่ามันน่าจะเป็เื่ที่แปลกเพราะลาวไม่ติดกับทะเลการตกแต่งแบบนั้นน่าจะดึงดูดนักท่องเที่ยวได้
แคทบอกให้ปรีชาส่งแนวความคิดไปให้ไบรอันดูก่อนว่าเขาจะเห็นด้วยมั้ยแล้วค่อยมาคิดกันอีกที หลังจากที่ตกลงกันได้แล้วก็แยกย้ายกันไปเตรียมเข้าประชุมของบริษัทที่จะมีขึ้นตอนบ่าย เพราะลูกค้าชาวฝรั่งเศสจะมาฟังรายละเอียดเื่การตกแต่งโรงแรมที่เชียงใหม่ที่ทีมของฟ้ารับผิดชอบอยู่
ในห้องประชุมของบริษัท ฟ้ากำลังอธิบายรายละเอียดการตกแต่งให้กับลูกค้าฟัง โดยการเอาภาพขึ้นจอเหมือนกับที่ทำทุกครั้ง ฟ้าอธิบายเป็ภาษาอังกฤษจนจบ แต่ลูกค้าที่เป็คนฝรั่งเศสฟังภาษาอังกฤษไม่เข้าใจในบางเื่จึงได้สอบถามกลับมาเป็ภาษาอังกฤษปนฝรั่งเศส ทำให้ฟ้าไม่เข้าใจและไม่สามารถสื่อสารกันได้ เพราะไม่มีใครเข้าใจที่ลูกค้าพูด จนเกือบมีการโต้เถียงกัน
แคทที่นั่งฟังมาั้แ่ต้นเข้าใจทุกอย่างจึงเอามือไปสะกิดแขนของปริน
ปรินหันมามอง แคทจึงบอกว่าเธอช่วยได้ ปรินยิ้มแล้วหันไปบอกให้ทุกฝ่ายหยุดโต้เถียงกันแล้วบอกให้ทุกคนฟังที่แคทพูด
แคทเริ่มอธิบายใหม่ั้แ่ต้นเป็ภาษาฝรั่งเศสให้ลูกค้าฟัง หลังจากที่เธอพูดจบลูกค้าก็เข้าใจและไม่มีข้อสงสัยอีก ทุกอย่างจึงผ่านไปด้วยดี ทุกคนในที่ประชุมชื่นชมแคทที่สามารถแก้ปัญหาได้ แต่ฟ้ากลับยิ่งไม่พอใจเธอคิดว่าแคทหักหน้าเธอทำให้ยิ่งเกลียดแค้นแคทมากขึ้นไปอีก
ปรีชาได้ส่งรูปแบบการตกแต่งโรงแรมที่ลาวไปให้ไบรอันดู เขาตอบกลับมาว่าจะมาฟังรายละเอียดด้วยตัวเองที่บริษัท ความวุ่นวายกำลังจะกลับมาอีกครั้งเพราะไมเคิลเองก็บอกว่าจะมาที่บริษัทเพื่อคุยเื่คอนโดเช่นกัน ปรินคงต้องปวดหัวอีกเป็แน่ปรีชาคิด
ใกล้ถึงวันวาเลนไทน์แล้วสาวๆหลายคนพากันตื่นเต้น แต่แคท ปรางกับมายด์กำลังเตรียมทำโปรเจคส่งอาจารย์ก่อนสอบไฟนอล ดีที่เป็งานกลุ่มสามสาวอยู่กลุ่มเดียวกัน แคทเป็คนคิดโปรเจคนี้เองคือเื่เรียนภาษาฝรั่งเศสอย่างไรให้เข้าใจง่ายเพราะพวกเธอเรียนเอกภาษาการทำโปรเจคนี้จึงเหมาะที่สุด
ตอนนี้ทั้งสามคนจึงมักจะอยู่ในห้องสมุดเป็ส่วนใหญ่ ปรางกับมายด์มีหน้าที่หาข้อมูลมาให้แคทเป็ผู้รวบรวมและเรียบเรียง สามสาวจึงยุ่งๆจนเหมือนจะลืมวันไปแล้ว โดยเฉพาะแคทเพราะนอกจากต้องทำโปรเจคแล้วยังต้องเตรียมข้อมูลการตกแต่งทั้งคอนโดที่สิงคโปร์และโรงแรมที่ลาวเพื่อที่จะเอาไว้อธิบายให้ไมเคิลกับไบรอันฟัง ทั้งสองคนบอกว่าจะมาฟังที่บริษัทในวันเสาร์นี้พร้อมกันเลย
วันนี้เป็วันเสาร์และเป็วันวาเลนไทน์ด้วย แคทที่ยุ่งหลายๆเื่ทำให้เธอไม่ได้สนใจอะไรแต่ถึงแม้ว่าจะรู้ แคทก็ไม่เคยให้ความสำคัญเท่าไหร่
ปรินไปรับแคทที่บ้านป้ามลเหมือนเคย เขาสังเกตุว่าเธอไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยนอกจากเอกสารที่ถือกับแม๊คบุ๊ค เพราะั้แ่ที่เธอขึ้นรถมาเธอแค่ทักทายเขาตามปกติแล้วก็เอาแต่ก้มหน้าเช็คเอกสารกับดูงานในแม็คบุ๊ค ไม่ได้เงยหน้ามาดูเลยว่าข้างทางมีอะไรแปลกไปบ้าง
จนกระทั่งถึงบริษัท คอฟฟี่ช็อฟที่อยู่ด้านหน้าลิฟต์มีดอกกุหลาบมาวางขาย ปรินกับแคทเดินผ่านไป แคทมองเห็นว่ามีดอกกุหลาบมาวางขายมากกว่าปกติและคอฟฟี่ช็อฟก็มีการตกแต่งด้วยกุหลาบ เธอจึงได้รู้ว่าวันนี้เป็วันวาเลนไทน์แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร ห่วงงานมากกว่า
เมื่อถึงห้องทำงานแคทก็เดินตรงไปที่โต๊ะแล้วก็จัดเรียงเอกสาร และเหมือนจะส่งข้อความคุยกับคนในทีม
ปรินที่เดินเข้ามาพร้อมเธอนั่งมองเธอทำงาน นี่เธอไม่ได้รู้สึกอะไรที่วันนี้เป็วันวาเลนไทน์ และเป็วันแห่งความรักเลย
เขาพอจะรู้จุดประสงค์ที่ไมเคิลกับไบรอันจะมาที่บริษัทในวันนี้พร้อมกันทั้งสองคน แต่คนที่เป็ต้นเหตุดูเหมือนจะไม่ได้คิดอะไรจริงๆ แล้วเขาจะทำยังไงดี เขาเองก็มีเื่ที่จะถามเธอวันนี้เหมือนกันแค่รอเวลาเท่านั้น
“พี่ปรินมีอะไรหรือป่าวคะ”แคทถามแต่ตายังมองแม๊คบุ๊ค
เธอรู้ว่าเขานั่งมองมาสักพักแล้ว
“แคทรู้มั้ยว่าวันนี้เป็วันอะไร”ปรินถาม
“รู้ค่ะ ก็วันเสาร์ไงคะ ไม่งั้นแคทจะมาบริษัททำไม”แคทบอกโดยไม่มองหน้าเขา
เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไรแต่แกล้ง
“กวนพี่เหรอ เดี๋ยวเถอะ”ปรินชี้มือมาที่เธอ
“ขอโทษค่ะ ไม่กวนแล้ว ก็แคทเห็นพี่ปรินทำหน้าเครียดๆ”แคทขำ
“ก็ เพราะใครล่ะ”ปรินพูดเบาๆ
“พี่ปรินว่าอะไรนะคะ”แคทถาม
เธอได้ยินไม่ชัด
“แล้วตกลงว่ารู้มั้ย ว่าเป็วันอะไร”ปรินถามหน้าตาจริงจัง
“รู้ค่ะ วันวาเลนไทน์ แล้วยังไงคะ”แคทเงยหน้ามามอง
“แล้วเรารู้มั้ยว่าทำไม ไมเคิลกับไบรอันจะมาที่บริษัทวันนี้”ปรินถาม
เขาทำหน้าซีเรียสมากขึ้นอีก
“ก็…พอจะเดาได้ค่ะ”แคทบอก ทำหน้าเรียบๆไม่บ่งบอกว่าคิดยังไง
“แล้วเราไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ”ปรินถาม
เขาเริ่มจะหงุดหงิดเมื่อเห็นเธอเฉยๆ
“จะให้รู้สึกอะไรล่ะคะ แคทก็ทำงานตามหน้าที่ ส่วนเขาจะมาทำอะไรก็เป็เื่ของเขา แคทห้ามเขาไม่ได้นี่คะ”แคทบอก เสียงที่พูดก็เรียบๆเหมือนเดิม
“แล้วถ้าเขามาสารภาพ….. กับเราจะทำยังไง”ปรินถาม
เขาเดินออกมาจากโต๊ะทำงาน
“ก็ ดีสิคะ เื่มันจะได้จบๆเสียที”
แคทบอก เสียงของเธอจริงจังขึ้น
“จบ…..ยังไง” ปรินถาม
เขาเริ่มเดินไปเดินมา
“เดี๋ยวพี่ปรินก็รู้เองล่ะค่ะ ถ้าเขามาสารภาพจริงๆ”แคทบอก
เธอก้มหน้าดูเอกสารต่อ
“บอสคะ คุณไมเคิล กับคุณไบรอันมาถึงแล้วค่ะ ให้เข้ามาเลยมั้ยคะ”ลินดาเดินเข้ามาบอกปริน
ปรินหันมามองแคทที่นั่งกดข้อความอยู่ แต่เขายังตัดสินใจไม่ได้ แคทเงยหน้ามามองปรินแล้วเอียงหน้ามองเขาอย่างสงสัย ลินดาเองก็งงๆ
“ให้เขาเข้ามาเลยค่ะ แคทบอกกับพี่ๆแล้ว”แคทบอกลินดาเอง
เมื่อเธอเห็นว่าปรินไม่พูดอะไร
ปรินมองเธอแล้วทำท่าทางหนักใจ
แล้วก็เป็อย่างที่ปรินเดาไว้ เมื่อไมเคิลกับไบรอันเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับช่อกุหลาบสีแดงในมือ แล้วที่เดินตามหลังเข้ามาก็คือพวกพี่ๆในทีมของแคท
แคทก้มหยิบเอกสารกับแม็คบุ๊คจึงยังไม่เห็นว่าไมเคิลกับไบรอันเข้ามาพร้อมกับช่อกุหลาบ เมื่อเธอหันกลับมาจึงได้เห็นว่าทั้งสองคนยืนหันมามองเธอ ปรินเองก็มองมาที่เธอรวมถึงพี่ๆที่เพิ่งเดินเข้าประตูมาด้วย
แคทมองทุกคนด้วยใบหน้าเรียบเฉยก่อนจะเดินตรงไปหาปรินเธอยืนข้างๆเขาแล้วยกมือขึ้นไหว้ทักทายไมเคิลกับไบรอันตามปกติ
“สวัสดีค่ะคุณไมเคิล คุณไบรอัน เชิญที่ห้องประชุมค่ะ”
แคทพูดแล้วก็เดินนำทุกคนไปที่ห้องประชุมโดยไม่รอให้ไมเคิลกับไบรอันได้พูดอะไร
“บอสคะ พี่ๆด้วยมาเร็วค่ะ”แคทหันกลับมาบอก
เพราะทุกคนยังยืนมองหน้ากันอยู่
เมื่อทุกคนเข้ามานั่งในห้องประชุมแล้วแคทก็เป็คนเริ่มพูดก่อน โดยเธอได้อธิบายรายละเอียดการตกแต่งคอนโดของไมเคิลก่อน ปรีชากับลูกทีมก็ช่วยอธิบายด้วย เมื่อแจ้งรายละเอียดจบแคทก็ถามไมเคิลว่าถูกใจหรือมีอะไรที่้าเปลี่ยนแปลงอีกมั้ย ไมเคิลตกลงทำตามแบบที่ทางทีมนำเสนอ
เมื่อจบงานของไมเคิล แคทก็เริ่มนำเสนองานของไบรอันต่อ ไบรอันเองก็ยอมรับงานที่นำเสนอมา ไมเคิลบอกว่าถ้าคอนโดเสร็จเมื่อไรจะบอกให้ลงไปดู ส่วนของไบรอันแคทบอกว่าจะให้ปรีชาติดต่อไปอีกครั้งถ้าจะลงไปหน้างาน
เมื่อเจรจาเื่รายละเอียดจบแล้วพวกพี่ๆขอตัวกลับไปทำงานต่อ
แคทก็เดินเอาเอกสารกับแม็คบุ๊คไปวางไว้ที่โต๊ะทำงานของเธอ โดยที่เธอไม่ได้สนใจว่าไมเคิลกับไบรอันทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดกับเธอ
“คุณปริน ผมขอคุยกับคุณแคทส่วนตัวสักครู่นะคับ”ไมเคิลบอก
“ผมด้วยคับ”ไบรอันบอก
ปรินหันมามองแคทที่หันกลับมาเมื่อได้ยินที่ไมเคิลกับไบรอันบอกปริน
ปรินพยักหน้าแล้วจึงเดินออกไปนอกห้อง
แคทเห็นหน้าปรินตอนที่กำลังเดินออกไปแล้วนึกขำในใจ เขาทำเหมือนนักโทษโดนคำสั่งปะายังไงยังงั้นเลย
“คุณไมเคิลกับคุณไบรอันมีอะไรหรือคะ”แคทถาม
เธอเดินออกมายืนที่ข้างหน้าพวกเขา
“ผมชอบคุณแคท คบกับผมได้มั้ยคับ”ไมเคิลพูดแล้วยื่นช่อกุหลาบให้เธอ
“ผมก็ชอบคุณแคท คบกับผมนะคับ”ไบรอันบอก แล้วก็ส่งช่อกุหลาบให้เธอ
“ขอบคุณนะคะที่มีความรู้สึกดีๆให้กับแคท แต่แคทรับไม่ได้จริงๆค่ะ ขอโทษคุณไมเคิลกับคุณไบรอันด้วยนะคะ”แคทบอก
สีหน้าแสดงความซาบซึ้งออกมาด้วย
“ทำไมล่ะคับ หรือคุณแคทมีคนที่ชอบแล้ว”ไมเคิลถาม
เขามีสีหน้าที่ผิดหวังเหมือนกับไบรอัน
“นั่นสิคับ ถ้าคุณแคทมีคนที่ชอบอยู่แล้วผมก็จะไม่มากวนใจคุณแคทอีก”ไบรอันบอก
เขาเองก็รู้สึกผิดหวังมากๆ
“ค่ะ แคทมีคนที่ชอบอยู่แล้ว แล้วเขาก็ชอบแคทมากๆด้วย”แคทบอก
สีหน้าบอกว่าเธอพูดจริงๆ ไมเคิลกับไบรอันเห็นเธอมีสีหน้าแบบนั้นก็พากันถอนหายใจ
“คับ ผมยอมรับ แต่ผมอยากขออะไรสักอย่างได้มั้ย”ไมเคิลบอก
เขามองหน้าแคทตรงๆ
“อะไรคะ ถ้าไม่ใช่เื่เสียหายอะไรแคทก็รับปากค่ะ”แคทบอกจริงใจ
“ในเมื่อเป็แฟนไม่ได้ ผมขอเป็พี่ชายของคุณแคทได้มั้ยคับ”ไมเคิลบอกจริงจัง ทั้งน้ำเสียงและแววตา
“คับ ผมด้วย ขอเป็พี่ชายด้วยคนคับ”ไบรอันบอก เสียงจริงจัง
“ถ้าคุณไมเคิลกับคุณไบรอัน ไม่รังเกียจแคท ก็ได้ค่ะแต่เป็พี่ชายจริงๆนะคะห้ามแอบแฝง”แคทบอกยิ้มๆ
“แน่นอนคับ งั้นต่อไปห้ามเรียกว่าคุณ ต้องเรียกว่าพี่ แล้วพี่ก็จะเรียกว่าแคทเฉยๆตกลงมั้ย”ไบรอันบอกแล้วยิ้มให้เธอ
“ใช่ๆ ต่อไปเวลามีเื่อะไรก็บอกพี่ได้ แล้วถ้าคนที่เราชอบมันเกเรเราพี่จะมาสั่งสอนเอง”ไมเคิลรีบบอก
“ขอบคุณพี่ๆมากนะคะที่รับแคทเป็น้องสาว แคทรู้สึกดีใจมากๆเลยที่มีพี่ชายเพิ่มมาอีกสองคน”แคทบอกแล้วยิ้ม
เธอดีใจจริงๆที่เื่ลงเอยแบบนี้
“แคทมีพี่ชายหลายคนเหรอ”ไมเคิลถาม
“พี่ชายแท้ๆไม่มีหรอกค่ะ แคทมีแต่น้องชาย พี่ไมเคิลเคยเห็นแล้วนี่คะตอนที่แคทไปสิงคโปร์ ตอนกลับน้องชายก็มาส่งแคท”แคทบอก
“อ้อ พี่นึกออกแล้ว แต่เขาไม่เหมือนแคทเลยนะ แคทไม่มีพี่ชายแล้วทำไมบอกว่ามีพี่เพิ่มเข้ามาล่ะ”ไมเคิลถาม
“ก็พี่ๆที่ทำงานกับแคทไงคะ ทุกคนเป็พี่ชายแคททั้งนั้น”แคทยิ้ม
“มิน่าล่ะ พี่ว่าแล้วทำไมเขาแลปกป้องและดูแลแคททุกอย่าง ตอนที่ออกข่าวที่เวียดนามเห็นยืนล้อมเราไว้เลย”ไบรอันบอกบ้าง
“แล้วพี่อยากจะรู้ว่า คนที่เราชอบ และบอกว่าชอบเรามากอ่ะเป็ใคร บอกพี่ได้มั้ย”ไมเคิลถามตรงๆ
เขาอยากรู้ว่าจะใช่คนที่คิดไว้หรือป่าว
“เอาไว้ พร้อมแล้วแคทจะแนะนำให้พี่ๆได้รู้จักค่ะ แต่ตอนนี้ยังบอกไม่ได้”แคทบอก
เธอจะบอกได้ยังไง เ้าตัวเขาเธอยังไม่ได้บอกเลย
“พี่จะคอยนะ แล้วดอกกุหลาบนี่ล่ะจะให้พี่เอาไปไหน”ไบรอันถาม มองช่อกุหลาบในมือ
“พี่ๆเอาวางไว้ที่โต๊ะหน้าโซฟานี่ล่ะค่ะ เดี๋ยวแคทจะเอาใส่แจกัน”แคทบอก
เธอไม่รับกับมือ แต่ให้เอาไปวางไว้
“แคทนี่ระวังตัวมากเลยนะ จับมือก็ไม่จับ ดอกไม้ก็ไม่รับ ดูแลตัวเองได้ดีจริงๆ”
ไมเคิลบอกแล้วเดินเอาช่อกุหลาบไปวางที่โต๊ะ
“ใช่ พี่ดีใจนะที่มีน้องสาวทั้งสวย ทั้งเก่ง แถมรู้จักการวางตัว”ไบรอันบอกแล้วก็ทำเหมือนไมเคิล
“แต่พี่ๆในทีมว่าแคทเหมือนผู้ชายนะคะ”แคทบอก
“เหรอไม่มั้ง เอาล่ะงั้นพี่กลับก่อน เดี๋ยวบอสของแคทจะว่าเอาได้ มันยังเป็เวลางานอยู่”ไบรอันบอก
“พี่ก็กลับเหมือนกัน ตั้งใจทำงานล่ะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยต้องบอกพี่นะ”ไมเคิลบอก
“ค่ะ พี่ๆกลับกันดีๆนะคะ”
แคทบอกแล้วโบกมือให้
ไมเคิลกับไบรอันหันหลังเดินออกไปจากห้อง
นอกห้องปรินเดินกลับไปกลับมา มีลินดาที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานนั่งมองด้วยท่าทีไม่ต่างกัน
ปรินรู้สึกว่ามันนานมากทำไมยังไม่มีใครออกมาเสียที เขากังวลว่าแคทจะพูดว่าอะไร ใจหนึ่งก็กลัวว่าเธออาจตกลงคบใครสักคน อีกใจก็คิดว่าไม่เพราะเธอไม่ได้มีทีท่าว่าจะสนใจใคร แต่ว่าเขามองไม่ออกไงว่าเธอรู้สึกยังไงทำให้กลุ้มอยู่เนี่ย
ไมเคิลกับไบรอันเดินออกมานอกห้องก็เห็นปรินยืนอยู่ ไมเคิลกับไบรอันหันมาจับมือกันเพราะตอนนี้เขามีน้องสาวคนเดียวกันแล้ว
ปรินเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งไม่เข้าใจ เขาไม่เห็นดอกกุหลาบที่ทั้งคู่ถือเข้าไป หรือแคทจะรับไว้จริงๆ ปรินอยากจะเดินกลับเข้าห้องไปทันทีแต่เขายังทำไม่ได้
ไมเคิลกับไบรอันจับมือกันแล้วก็เดินมาหาปรินด้วยรอยยิ้ม แล้วก็บอกลาปริน ไมเคิลกับไบรอันเดินคุยกันออกไปที่ลิฟต์
ปรินรอจนทั้งสองคนลงลิฟต์ไปแล้วจึงเดินไปจะเปิดประตูห้อง แต่แคทเปิดประตูแล้วเดินออกมาก่อน ในมือเธอมีช่อกุหลาบมาด้วย 2ช่อ
ปรินมองช่อกุหลาบแล้วมองหน้าแคท แคทเดินตรงไปที่ลินดาแล้วส่งช่อกุหลาบในมือให้
“แคทรบกวนพี่ลินดา เอาใส่แจกันแล้วเอาไปไว้ในห้องให้ทีนะคะ”แคทบอก เสียงเรียบๆ
“เอ่อ ได้ค่ะ พี่จะทำให้เดี๋ยวนี้เลย”ลินดาบอก
เธอรีบเดินถือช่อกุหลาบไปที่ด้านหลัง จะไม่รีบได้ยังไงก็สายตาของปรินที่มองมาที่ช่อกุหลาบน่ากลัวมาก
ปรินไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกอะไรยังไงจะโกรธก็ไม่ใช่ โมโหก็ไม่เชิง เขาบอกไม่ถูกที่เห็นแคทถือช่อกุหลาบออกมาแถมให้ลินดาจัดแล้วเอาไปไว้ในห้องอีก ปกติเวลาใครให้ดอกไม้เธอจะไม่รับแล้วจะเอาไปไว้ที่อื่น ปรินจึงเดินกลับเข้าไปในห้อง
แคทเห็นสีหน้าของเขาแล้วเธอมองออกว่าเขากำลังสับสน เธอจึงเดินตามเข้าไปเพื่อจะบอกเขาตามจริง
เมื่อแคทเดินเข้ามาเธอเห็นปรินเดินออกไปยืนมองวิวที่ระเบียง แคทเดินตามออกไปยืนข้างๆเขาตามองออกไปข้างหน้า
ปรินหันมามองจ้องเธอเขาอยากรู้ว่าตอนนี้เธอคิดอะไร จะรู้บ้างมั้ยว่าเขาหึงจนจะบ้าตายอยู่แล้ว
“มีอะไรในใจหรืออยากรู้ อะไรก็ถามได้นะคะ เก็บไว้เครียดป่าวๆค่ะ”แคทบอกทั้งๆที่มองไปข้างหน้า
“แล้วเรามีอะไรจะเล่าให้พี่ฟังมั้ย”ปรินถอนหายใจออกมา
“ถ้าพี่ปรินอยากฟัง แคทก็จะเล่าให้ฟังค่ะ”แคทบอก
แล้วเธอก็เล่าให้ปรินฟังแต่ไม่ได้บอกเขาว่า เธอบอกไมเคิลกับไบรอันว่าเธอมีคนที่ชอบแล้วและคนนั้นก็ชอบเธอมาก เพราะถ้าบอกเขาก็รู้น่ะสิว่าหมายถึงใคร แคทบอกแค่ว่าเธอปฎิเสธไปตรงๆแล้วทั้งสองคนนั้นก็ขอเป็พี่ชาย ซึ่งเธอก็ให้เป็ ส่วนช่อกุหลาบเธอไม่ได้รับเองแต่ให้เขาวางไว้แล้วเธอถึงได้ไปหยิบมา เหตุผลที่ให้จัดแล้วเอามาไว้ในห้องเพราะมันเป็ของพี่ชายก็เท่านั้น
พอแคทเล่าจบสีหน้าปรินก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“แล้วเรามั่นใจได้ยังไงว่าเขาจะมองเราเป็แค่น้องสาว”ปรินถาม แต่หน้ามีรอยยิ้ม
“พี่ปริน ลืมไปแล้วเหรอคะว่าแคทอ่านความรู้สึกคนได้”แคทบอก แต่ก็ยังมองออกไปข้างหน้า
“งั้นตอนนี้แคทหันมามองพี่แล้วบอกมาว่าพี่รู้สึกยังไง”
ปรินยิ้มแล้วมองเธอด้วยความรักสุดหัวใจ
“ไม่ดีกว่าค่ะ แคทมองพี่ปรินบ่อยแล้ว”แคทบอก
เธอรู้ว่าเขามองเธอแบบไหน
แคทหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องทันที เธอเขินกับสายตาของเขาแล้วจะหันไปมองได้ยังไง
ปรินมองแคทที่เดินกลับเข้าไปแล้วอมยิ้ม เขารู้สึกโล่งใจที่สุด และเขาตั้งใจแล้วว่าเย็นนี้จะต้องถามเธอตรงๆสักที ถึงคำตอบที่เขาอยากรู้
ตอนเย็นปรินขับรถกลับบ้านพร้อมกับแคท แต่เขาโทรบอกมายด์แล้วว่าเขาจะพาแคทกลับช้าหน่อย มายด์รู้เธออวยพรให้เขาด้วย
ปราง ชยากับเอกก็เหมือนกัน รวมถึงพ่อแม่ของเขาที่รอฟังอยู่ที่บ้านด้วย
ปรินขับรถออกนอกเส้นทาง แคทก็รู้แต่เธอไม่ได้พูดอะไร แคทรู้ว่าเขาคงจะพาเธอไปหาที่คุยเหมือนปีที่แล้ว และก็คงอยากรู้ว่าเธอจะตอบเขาว่าอะไร จริงๆแคทเตรียมคำตอบไว้แล้ว รอแค่ให้เขาถามเท่านั้น เธอแน่ใจว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะไม่ผิดพลาด เธอมั่นใจในความคิดของตัวเองว่าคิดไม่ผิด
ปรินขับรถมาจอดที่สวนสาธารณะตรงสะพานพระราม8
“เดินเล่นกันสักเดี๋ยวนะ ไม่รีบใช่มั้ย”ปรินบอกเมื่อจอดรถแล้ว
“ค่ะ”แคทบอกแล้วเปิดประตูรถลงไป
ปรินกับแคทเดินคู่กันไปตามทางเดินข้างแม่น้ำเ้าพระยา มีคนมาเดินเล่นและออกกำลังกายกัน บ้างก็มาเป็ครอบครัวมานั่งกินอะไรกัน ตอนนี้ใกล้จะมืดแล้วแต่ก็ยังมีคนพลุกพล่าน ไฟที่ติดอยู่ตามจุดต่างๆเริ่มเปิดแล้ว
ปรินกับแคทเดินมาหยุดยืนมองแม่น้ำที่ตอนนี่มีเรือวิ่งผ่านไปมา ห่างจากกลุ่มคนเล็กน้อย
“แคท”ปรินเรียกเขาหันมามองหน้าเธอ
“คะ”แคทตอบรับ เธอหันมามองเขา
“พี่เริ่มจีบแคทั้แ่วาเลนไทน์ปีที่แล้ว นี่ผ่านมาได้ปีแล้ว พี่อยากรู้ว่า…..”ปรินพูดแล้วเว้นระยะ
เขาเองยอมรับว่ากลัวคำตอบของเธอจริงๆ
“พี่อยากรู้ว่า แคทจะรับพี่เป็แฟนแคทได้มั้ย คบกับพี่ได้หรือป่าว”ปรินพูดแล้วก็ถอนหายใจยาวมาก
เขารู้สึกโล่งใจที่พูดออกมาได้
“………..”เงียบ
แคทพูดไม่ออก มันทั้งเขิน ทั้งอาย เธอไม่เคยประหม่าแบบนี้มาก่อน เคยโดนสารภาพรักมาก็มาก แต่ไม่มีครั้งไหนที่จะมีความรู้สึกเหมือนครั้งนี้เลย
“แคท อย่าเงียบอย่างนี้ได้มั้ย พี่หายใจไม่ออก”ปรินบอก
เขาลุ้นมากยิ่งกว่าตอนไหนๆ ในชีวิตเขาผ่านเื่น่าตื่นเต้นมากมายแต่ก็ไม่เหมือนครั้งนี้
“เอ่อ!.....ก็ได้ค่ะ”แคทบอกเสียงเบา
เธอหันหน้ามองออกไปที่แม่น้ำ ยอมรับว่าเขินที่บอกเขาไปแบบนั้นแต่เธอก็ยอมรับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเขา
“จริงๆนะ แคทยอมเป็แฟนพี่จริงๆ ไม่ได้พูดเล่นใช่มั้ย”ปรินดีใจจนอยากะโให้ตัวลอย
“พูดเล่นมั้งคะ”แคทบอกแก้เขิน
ปรินเอื้อมมาจับมือเธอกุมไว้แน่น
“พี่ดีใจมากที่สุด รู้มั้ยตอนที่แคทเงียบพี่แทบหยุดหายใจ”ปรินยิ้มออกมาอย่างมีความสุขจริงๆ
“แต่แคทอยากขออะไรพี่ปรินสักอย่างนะคะ”แคทบอก น้ำเสียงและหน้าตาจริงจัง
“แคทจะขออะไร พี่ทำให้ได้ทุกอย่าง”ปรินบอก
เขาหุบยิ้มเมื่อเห็นเธอทำหน้าจริงจัง
“ถ้า..เมื่อไหร่พี่ปรินเจอใครที่ใช่และเหมาะสมกว่าแคท ให้พี่ปรินบอกกับแคทตรงๆ แคทยินดีที่จะเดินออกไปค่ะ”แคทบอกแววตามุ่งมั่น
“ไม่มีใครที่จะเหมาะสมกับพี่มากกว่าแคท แล้วพี่อยากจะบอกแคทด้วยคำพูดของลูกผู้ชายว่า พี่จะไม่มีวันเปลี่ยนใจ พี่จะมีแคทแค่คนเดียวตลอดไปไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ตาม”ปรินบอก
เขามองหน้าเธอตรงๆส่งความรู้สึกทั้งหมดผ่านทางสายตา
แคทมองจ้องหน้าปรินเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาบอกเธอ แต่แล้วก็ต้องหลบสายตาที่เขามองมา เพราะมันทำให้เธอเหมือนจะละลายลงไปตรงนี้
ปรินเอื้อมไปดึงตัวเธอเข้ามากอด แล้วก้มหน้าลงไปจูบหน้าผากของเธอ ตอนนี้หน้าเธอแดงมากและไม่ยอมมองหน้าเขา ยิ่งพอเขาจูบหน้าผากของเธอด้วยแล้วก็ยิ่งก้มหน้ามากขึ้นไปอีก
“เป็แฟนพี่แล้ว ถ้าใครมาจีบให้บอกว่ามีแฟนแล้วนะ”ปรินก้มลงไปกระซิบข้างหูเธอเบาๆ
ปรินกอดเธอไว้แล้วมองออกไปที่แม่น้ำ
แคทพยายามจะดันตัวออกแต่เขาไม่ยอมปล่อย ทำให้ตัวเธอติดอยู่กับตัวเขา และหน้าเธอก็ซบอยู่ที่อกของเขา
ปรินยิ้มก้มมองคนในอ้อมแขนที่จะดันตัวออก แล้วกระชับออ้มแขนมากขึ้นอีกเขาไม่ยอมปล่อยง่ายๆหรอก ปรินคิด
3K
