ตอนที่ 12 มิติเร้นลับแห่งเงาสะท้อน
ฟิ้ววววว!
ร่างของพวกเขาทั้งสามร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดที่ไม่มีจุดสิ้นสุด อากาศรอบตัวหนักอึ้งและเย็นะเื ราวกับว่ากำลังถูกดูดเข้าไปในอีกโลกหนึ่ง
ซูหยางพยายามคว้าสิ่งใดก็ตามเพื่อชะลอการตก แต่กลับพบว่าไม่มีอะไรให้จับต้อง มีเพียงสายลมที่พัดผ่านร่าง
“เรากำลังตกไปไหนกัน!?” หวังเทียนหลงะโ
“ข้าก็ไม่รู้!” หลี่เฉินตอบกลับ แม้แต่เขาเองก็ไม่สามารถใช้พลังของตนเองเพื่อหยุดการตกได้
และทันใดนั้นเอง—
ตู้มมมมม!
ทั้งสามกระแทกลงบนพื้นหินแข็งอย่างรุนแรง
———
ดินแดนต้องห้ามใต้หุบเขาหมอกมายา
เมื่อหลี่เฉินลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือท้องฟ้าสีเทาหม่นและหมอกจางๆ ที่ปกคลุมรอบด้าน พื้นดินเป็หินเรียบไร้ซึ่งต้นไม้หรือสิ่งมีชีวิตใดๆ
“ที่นี่มันอะไรกัน…” เขาพึมพำ
ซูหยางและหวังเทียนหลงค่อยๆ ลุกขึ้น ทั้งคู่าเ็จากแรงกระแทกแต่ยังสามารถเคลื่อนไหวได้
“นี่มันโลกใต้ดินหรืออย่างไร?” ซูหยางกล่าวขณะกวาดตามองไปรอบๆ
หวังเทียนหลงถอนหายใจ “ไม่น่าใช่… ข้ารู้สึกได้ว่าที่นี่เต็มไปด้วยพลังบางอย่างที่แตกต่างจากโลกภายนอก”
หลี่เฉินพยักหน้า “ใช่แล้ว… ที่นี่อาจเป็ มิติเร้นลับ ที่ซ่อนอยู่ใต้หุบเขาหมอกมายา”
———
กระจกแห่งเงาสะท้อน
ทั้งสามเดินสำรวจไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง จนกระทั่งพวกเขาไปพบกับบางสิ่งที่ทำให้ต้องหยุดชะงัก
ตรงหน้าพวกเขา…
มี กระจกโบราณขนาดใหญ่ ตั้งตระหง่านอยู่กลางลานกว้าง มันสูงเกือบสิบเมตร กรอบของมันสลักด้วยอักขระลึกลับ และพื้นผิวของกระจกไม่สะท้อนเงาของพวกเขา แต่กลับเผยให้เห็นภาพของตัวพวกเขาเอง…ในรูปแบบที่แตกต่างออกไป!
ซูหยางขมวดคิ้ว “ทำไมเงาของพวกเราถึงดูแปลกไป?”
หลี่เฉินจ้องมองเงาของตนเองในกระจก ก่อนจะรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ
“นี่ไม่ใช่เงาของพวกเรา… แต่มันคือ ‘เงาสะท้อนที่แท้จริง’”
ทันใดนั้นเอง—
เงาในกระจกขยับตัว… ก่อนที่มันจะพุ่งออกมาจากกระจก!
———
การต่อสู้กับตัวตนในเงาสะท้อน
ฉัวะ!
หลี่เฉินชักกระบี่ออกมาตั้งรับ เงาสะท้อนของเขาโจมตีเข้ามาด้วยท่วงท่าที่เหมือนกับเขาทุกประการ!
เคร้ง!
หวังเทียนหลงและซูหยางก็ถูกเงาของตัวเองโจมตีเช่นกัน เงาเหล่านี้ไม่ใช่แค่ภาพสะท้อนธรรมดา แต่มันเป็ ตัวตนที่เหมือนพวกเขาทุกอย่าง รวมถึงทักษะยุทธ์และกระบวนท่า!
“เ้าล้อข้าเล่นใช่ไหม!?” หวังเทียนหลงสบถออกมาในขณะที่เขาฟาดกระบี่เข้าหาเงาของตนเอง แต่เงานั้นกลับใช้กระบี่ตั้งรับได้อย่างแม่นยำ
ซูหยางเองก็พบว่าการต่อสู้กับเงาของตัวเองไม่ใช่เื่ง่าย
“มันรู้ทุกการเคลื่อนไหวของเรา!” นางกล่าวพลางถอยหลัง
“ไม่ใช่แค่รู้ แต่มัน เป็ ตัวเรา” หลี่เฉินกัดฟันกล่าว เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าการจะชนะการต่อสู้นี้ไม่ใช่แค่การใช้ฝีมือ… แต่ต้องใช้สิ่งที่แตกต่างจากเงาของพวกเขาเอง
———
จุดอ่อนของเงาสะท้อน
หลี่เฉินสังเกตการเคลื่อนไหวของเงาตนเองอย่างละเอียด จนกระทั่งเขาเริ่มเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ
“เงานี้สามารถเลียนแบบกระบวนท่าเราได้ทุกอย่าง…แต่สิ่งที่มันไม่มีคือ ‘จิติญญา’”
เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะปล่อยวางความคิดทั้งหมด และตัดสินใจ เปลี่ยนสไตล์การต่อสู้ของตนเองโดยสมบูรณ์
แทนที่จะใช้กระบี่ตามรูปแบบที่ฝึกฝนมา เขาเริ่มใช้การโจมตีที่ไม่เป็แบบแผน—การเคลื่อนไหวที่คาดเดาไม่ได้
และมันได้ผล!
เงาของเขาเริ่มชะงัก เพราะมันไม่สามารถเลียนแบบสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในจิตใต้สำนึกของหลี่เฉินได้!
“ข้าเข้าใจแล้ว!” เขาะโ “พวกเ้าจงสู้โดยใช้สัญชาตญาณแทน!”
หวังเทียนหลงและซูหยางที่ได้ยินคำพูดของหลี่เฉินก็เริ่มปรับเปลี่ยนวิธีการต่อสู้ของตนเอง พวกเขาเริ่มโจมตีแบบคาดไม่ถึง เคลื่อนไหวแบบที่แม้แต่ตัวเองยังไม่คุ้นเคย
และในที่สุด—
ฉัวะ!
เงาสะท้อนของพวกเขาพลันแตกสลายไปทีละตัว
———
กุญแจแห่งมิติเร้นลับ
หลังจากที่เงาสะท้อนทั้งหมดหายไป กระจกโบราณที่ตั้งอยู่กลางลานก็เริ่มสั่นไหว
รอยร้าวปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของมัน ก่อนที่มันจะะเิออกเป็เสี่ยงๆ
ตูมมมมมม!
จากซากกระจกที่แตกกระจาย แสงสีทองส่องประกายออกมา
พวกเขามองเข้าไปข้างใน… และพบว่ามีบางสิ่งลอยอยู่กลางแสงนั้น
มันคือ แผ่นหยกโบราณ ที่เปล่งประกายเรืองรอง
หลี่เฉินเดินเข้าไปช้าๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปแตะมัน และทันทีที่ปลายนิ้วััแผ่นหยกนั้น—
———
เสียงแห่งอดีต
"ผู้ที่สามารถเอาชนะเงาของตนเองได้ จึงคู่ควรกับความลับของหุบเขานี้..."
เสียงปริศนาดังขึ้นภายในจิตของหลี่เฉิน
เขาััได้ถึงข้อมูลบางอย่างที่ไหลเข้ามาในหัว
และสิ่งที่เขาเห็นก็คือ—
ภาพของตำราทัณฑ์์ที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของมิติเร้นลับนี้!
———
ไฮไลท์ของตอนที่ 12:
พวกเขาหล่นลงสู่ มิติเร้นลับใต้หุบเขาหมอกมายา
เผชิญหน้ากับ กระจกแห่งเงาสะท้อน
ต่อสู้กับเงาของตัวเองที่เลียนแบบทุกกระบวนท่า
ใช้วิธีต่อสู้ที่เหนือความคาดหมายจนสามารถเอาชนะเงาได้
ค้นพบ แผ่นหยกโบราณ ที่อาจนำไปสู่ตำราทัณฑ์์
———
ตอนต่อไป:
พวกเขาจะสามารถหาตำราทัณฑ์์ได้หรือไม่? และอันตรายอะไรที่รอพวกเขาอยู่ในส่วนลึกของมิติเร้นลับแห่งนี้?
672
