..แฮ่ก...แฮ่ก..เเฮ่ก..
ภายในป่าใกล้ๆ กลับฐานลับ ที่แฟลช อยู่นั้น
มีสาวน้อยผู้นึงกำลัง หลบหนีบางสิ่งบางอย่าง เสื้อผ้าชุดขาวนํ้าเงินของเธอ มีลอยฉีกขาดเลอะไปด้วยเศษดินและรอยเื..ไม่รู้ว่าเธอหนีมานานแค่ไหน จนในที่สุดเธอก็หยุดพัก หลังพิงกับ ตันไม้ใหญ่ตันหนึ่ง
ที่แขนของเธอมีลอยฉีกขาดของเสื้อ และมีเืไหลซึมออกมา
แฮ่ก...แฮ่ก..ฮือออ
ทำไมกันทำไมเ้านั้นต้องโผล่ มาตอนนี้ด้วย..ขอเพียบเ้านั้นไม่เข้ามาขัดขวาง..ละก็ …?!
เธอะโออกจากตรงนั้นทันที
ปัง!! ปัง!! ปัง!!
ในต้นไม้จุดนี่เธอเคยอยู่เมื่อตะกี้ เกิดลอยจากะุปืนทันที
....ตามตื๊อ จริงๆ พวกนี้
เธอพุ่งหลบปืนที่หันมาทางเธอ
แล้วบินด้วยความเร็วพุ่งเข้าใส่ ศัตรูสามคนเเล้วใช้ดาบเวทฟันใส่ทันที
คนแรกถูกฟันเข้าที่ ท้องจนเกือบขาดเสียชีวิตทันที แล้วตามด้วยคนที่สองแต่..ตอนนี่โดนฟัน ได้จับตัวดาบและใช้พลังเวทตึงไว้ทำให้เธอไม่สามารถดึงดาบเวทออกมาได้ ในตอนนั้นคนที่สามก็หันปืนยิงที่เธอทันที
ฮึยย!! กำแพงเวท!!
ปังๆ ปังๆ ปังปัง!! เสียงของปืนที่รั่วใส่เธอไม่หยุด
แก๊ง!!
ในตอนนั้นมี ะเิมือถูกโยนเข้ามาใส่กำแพงเวทของเธอ
??!
ตูม!!!!
แรงะเิรุนแรงจนเธอกระเด็นออกมาเลยทีเดียว
อ๊า!! ….
เธอกลิ้งล้มไปกับพื้น
ฟุบ!! ฟุบ!!
ในเวลาเดียวกัน ก็มีศัตรู มีอีกสองคน.โผล่ออกมาจากด้านหลัง
.ชิ!! ....
เธอมองพวกคนร้ายด้วยสายตาแค้นเคือง ....
แย่ล่ะสิพลังเวทมันใกล้จะหมดเต็มทีแล้ว...
ขอเพียบจัดการเ้านั้นได้ละก็...
เข้ามาเลย!!
เมื่อเธอตั้งจะเข้าไปปิดฉาก มีคลื่นดาบพลังเวทรูปจันทร์เสี้ยวพุ่งมาหาเธอจนต้องะโถ่อยออกมา
ก็ได้มีเสียงหัวเราะดังมาจากด้าน
หลังของศัตรู
หึหึหึหึ... แหม อะไรกันดูไม่ได้เลยนะเ้าหญิง...
นึกว่าคุณจะมีฝืมือกว่านี้ซะอีกผมนี้ผิดหวังมากเลยนะครับ..
หุบปาก!!
ซินเดียยิงะุพลังเวทเข้าใส่
แต่เ้านั้นก็ไม่หลบแถมเอาปายดาบปัดออกไป
ซินเดียร์ โบววีเซีย
ที่ทุกคนต่างยกย่อง ว่าเป็เ้าหญิงอัจฉริยะอันสูงส่ง
ต้องมาถูกต้อนจนมุน เช่นนี้ เป็ยังไงบางล่ะครับ... รสชาติขอการที่ถูกลากลงมาคุกเศษดินเช่นนี้..
เบื้องหน้าของ ชายหนุ่มผมแดงหน้าตาดีร่างผอมผิวขาวดูดี คนหนึ่ง ได้เดินก้าวออกมาเธอรู้จักใบหน้านี้ดี..
แก? มัน เลซ นีส เเห่ง 7 ดาบเวท .…
แหมเป็เกียรติ จริงๆ ที่คนแบบเ้าหญิง จำข้าน้อยได้ด้วย หึหึหึ..
่นี้สัตว์ อสูรที่พวกเรา ปล่อยออกมาต่างโดยคุณจักการไปซะเยอะเลยนะครับ
นั้น?!! ฝีมือพวกแกเองงั้นเหรอ!!
ผมคงไม่ตอบอะไรมากไปกว่านี้ แต่คงจะ ปล่อย ให้คุณมาขัดขวาง
แผนการของเราไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ถ้ายังไงก็ขอให้คุณไปกับพวกเราด้วยล่ะนะ
แหมเป็คำเชิญที่โรแมนติกจังนะ.. แต่ต้องขอ ปฏิเสธ ละนะ..เพราะพวกนายไม่ใช่รสนิยมของชั้น
แหมน่าเสียดายจังเลยนะ
ครับแต่ไม่ว่ายังไงคุณก็ต้องไปกับพวกเราอยู่ดี....
??!!! นี่มัน...
พอสิ้นเสียงคำพูด พร้อมปล่อย พลังเวทแผ่ออกมารอบตัวของเขา...
“หึหึ.. ได้เวลาเลิกเล่นเป็ฮีโร่ แล้ว....
สีหน้าของเธอ วิตกทันที มีเหงื่อไหลไปรอบๆ
ใบหน้าอันสวยงาม แผ่นหลังรู้ได้ถึงความขนลุกเย็นะเื...
ผู้ชายคนนี้ อันตราย….
...ทำไม...เื่แบบนี้ถึงต้องมาเกิดขึ้นกับเราด้วย
ทุกๆ วัน เธอพยายาม ฝึกฝนให้เหนือกว่าผู้คน...ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่เคยล้มเหลวไม่ว่าจะทำอะไรก็ต่างถูกชื่นชม ทำอะไรก็สำเร็จราบรื่น จนถูกเรียกว่าอัจฉริยะ
“ทำไมกัน...
ตัวเธอ คือ ซินเดียร์ โบววี่เซีย
เธอเกิดมาเป็ ลูกสาว ของประธาน บริษัท วีเซีย คอร์ปอเรชั่น
บริษัท ที่ดูแลผลิตส่งออก อุปกรณ์ อิเล็กทรอนิกส์ รายใหญ่ ของ ทวีป ยุโรป
เธอมีสิทธิ์ที่จะสืบทอด บริษัทจากพ่อของ เธอ แต่ตัวเธอนั้นไม่้า
ด้วยการที่เกิดมามีพลังเวทมนตร์ ที่แข็งแกร่ง มาแต่กำเนิด
เธอ ้าที่จะเป็ จอมเวทที่ยิ่งใหญ่ เหมือนกับแม่ ที่เสียไปแล้วของเธอ...
มีทั้งพร์ในด้านการเรียนและเวทมนตร์
ทั้งนั้นเธอยังมีความเพียรพยายาม อย่างมาก
เธอยังคิดว่าการมี ความเพียรพยายามเเละการมุ่งมั่น คือหน้าที่ของคนที่จะต้องอยู่เหนือผู้คนหากพยายามแล้วก็จะเกิดผลลัพธ์ที่ดีแน่นอน
จะได้รับคำชมเชยจากพ่อ และความเคารพจาก ผู้คน..
เพราะแบบนั้น ั้แ่จำความได้ การพยายามก็ได้กายเป็เื่ปกติของเธอ
ท้ายที่สุดความพยายามก็ส่งผลให้เห็นออกมา จนถูกเรียกว่า อัจฉริยะ
เธอ ยืนอยู่แถวหน้าเป็อันดับ 1 ของสถาบันเวทมนตร์
เพราะเช่นนั้นเธอ จึงคิดว่า ตนเองเหนือกว่าผู้อื่นไม่มีอะไรที่เธอทำไม่ได้
ตัวเธอนั้นพิเศษความภูมิใจ ในตัวเองจึงมีมาก ขึ้น
จนกลายเป็ ผยองเย่อหยิ่ง อย่างมาก..
เธอ ออกล่าพวก สัตว์ อสูร เกือบทุกคืนเพราะคิดว่ามีเพียงตัวเธอเท่านั้นที่ทำได้ มันคือความภูมิใจ เพราะมันคือหน้าที่ของชนชั้นสูงที่ต้อง
ปกป้องผู้คนที่ไร้ซึ่งพลัง จนมาถึงวันนี้....
่เวลานี้คือ่เวลาที่ัักลัวเป็ครั้งแรกในชีวิต
เธอถูกทำลาย ศักดิ์ศรี รู้สึกได้ว่าความภาคภูมิใจที่มีมาตลอดมานั้น
จริงแล้วไม่ได้มีความพิเศษอะไรเลย
กับยังพึ่งพาอะไรไม่ได้เลยด้วย....
....แต่ไม่ว่ายังไง..เราก็ต้องรอดไปให้ได้
..ฮึก!!
ซินเดียร์ พุ่งออกไปเปิด การโจมตีด้วยความเร็ว โดยเล็งดาบที่ฟันไปยังรำคอของ เลซ นีส อย่างรุนแรง
แหมโหดจังเลยนะครับ..
เลซ นีส ปัดดาบออกจากนั้นก็รับมือกับการโจมตีที่ตามมาของ
ซินเดียร์
แล้วดาบเวทของทั้งสองก็ปะทะกัน จนแรงปะทะ จนเกิดปะกลายไฟหลายครั้ง
แม้ด้านเวทมนตร์ของเธอจะสูงกว่า แต่เื่ดาบแล้วเธอยังห่างชั้นกลับ
เลซนีสอยู่มาก เมื่อรู้ว่าสู้ระยะประชิดต่อไปก็มีเเต่จะเสียเปรียบ
เธอจึงออกมารักษาระยะ เเล้วยิงะุ เวททันที
ตูน!!
..แฮ่ก...แฮ่ก…? ชิ!!
แหมช่างหน้าใจริงที่คุณยังมีพลังเหลือขนาดนี้..
เพื่อจะไม่ได้เสียเวลาในความพยามของเ้าหญิง..งั้นผมขอเอาจริงสักหน่อยดีกว่า..
พร้อมกับตั้งท่าจับดาบ เวท…
..ฮึก! ..
ซินเดียร์ รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป
มีพลังเวทไหลรอบๆ ตัวของ เลซนีส และบรรยากาศก็สั่นะเื..
นะ.นี่มันอะไรกัน..
ดาบเวทของ เลซนีส พุ่งเข้ามาโจมตี ซินเดียร์อย่างรุนเเรง
เป็การโจมตีไปด้วย อานุภาพ ความเร็วและพลังทำลายจนชวนทำให้สิ้นหวังเลยก็ได้..
ถึงแม้..ในยามปกติที่เธอมีพลังเวทพร้อมก็ยังพอจะรับมือทำอะไรได้บางแต่ก็คงจะลำบากอยู่ดี..
เจ็บใจนัก..
ที่เธอยังป้องกันและหลบคมดาบที่พุ่งเข้ามาโจมตีกดดันอยู่ได้นั้น
เพราะการเคลื่อนไหวตอบสนองอัตโนมัติที่ผ่านฝึกร่างกายมาระยะเวลานานแค่นั้น
แต่ในที่สุดก็ถึงขีดจำกัด...
ดาบเวทได้เร่งพลังขึ้นอีกโจมตีเข้าใส่ซินเดียร์ แล้วปะทะเข้า
คทาดาบเวทของเธอจนหักหลุดออกจากมือแรงกระแทกซัด
เธอกระเด็นไปติดตันไม้จน หักโค้นลง
อาการาเ็และพลังเวทหมดทำให้เธอหมด สภาพต่อสู้จนรุกไม่ขึ้น
แต่ถึงแบบนั้นเธอก็ยังคงสติอยู่ เอาไว้ได้...
แม่ค่ะ...
ในเวลานั้น ซินเดียร์ รำลึกถึง สักที่ที่ห่างไกล
ความทรงจำเมื่อ ครั้งยังเด็กที่ได้อยู่กลับแม่.. ที่ค่อยสอนเวทมนตร์
ในเวลานั้นช่างมีความสุข สนุกสนาน ข้างๆ ของเธอมักจะมีคุณแม่อยู่ด้วยกันตลอด...ความทรงจำนี่คือความทรงจำที่เธอไม่เคยลืม...
.....แม่...ค่ะหนูขอโทษ หนูแค่อยากจะเป็แบบ...แม่..
“...พวกแกสองคนไปจับเธอมาซะ
หยาด นํ้าตาได้ไหลออกจากตาของ ซินเดียร์
ข้าจะไปรอที่ฐาน..
พวกแกเอาเธอใส่กุลเเจกักพลังเวทเเล้วเอาไปศูนย์วิจัย ซะ!!
หลังจากออกคำสั่ง ก็ได้หันหลังเดินออกไป
อึก!! เฮือก!! อึ่ก!!
ในตอนนั้น เลซนีส รู้สึกขนลุกที่ด้านหลังอย่างมากแล้วหันกลับไปทันที
หะ!!
พริบตานั้น ได้เห็น ลูกน้องทั้งสามคนล้มลง และเห็น เด็กชายคนหนึ่ง
พุ่งเข้าใส่ เลซนีส ทันที...
.
113
