แม้จะรู้ว่าควรถอยกลับ แต่ลี่อินกลับนั่งยองนิ่งหลังพุ่มไม้ ใจเต้นแรงแต่สายตายังจับจ้องภาพตรงหน้าอย่างหยุดไม่ได้
ในเรือนหลังเล็กนั้น อี้และซินเฟยยังดำเนินบทรักของพวกเขาอย่างแแ่ ราวกับไม่ได้พบกันมานานเป็เดือน
ตอนนี้ร่างของซินเฟยนอนอยู่บนโต๊ะไม้เตี้ยกลางห้อง อี้ยืนอยู่ด้านหน้าเธอ ท่อนบนเปลือย ร่างแน่นแข็งแรงจนกล้ามเนื้อไหลลื่นไปตามแสงตะเกียงสลัว
“เ้าพร้อมไหม…” เขากระซิบพลางโน้มตัวลงหา มือสองข้างยันโต๊ะไว้ทั้งสองข้างซินเฟย
ซินเฟยหอบเบา ๆ ดวงตาพร่า “ข้าพร้อมมาั้แ่เข้ามาในห้องนี้แล้ว…”
แล้วอี้ก็จับข้อเท้าของเธอยกขึ้นวางบนบ่าของเขาทั้งสองข้าง ท่านี้ทำให้สะโพกเธอยกสูงขึ้น ร่างกายเปิดรับเขาในมุมที่ลี่อินไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นมาก่อน
เสียงครางของซินเฟยหลุดออกมาพร้อมแรงกระแทกที่ถี่และแม่นยำ ร่างของเธอโยกตามแรงโดยอัตโนมัติ มือจิกโต๊ะไว้แน่น แผ่นหลังแอ่นงอเหมือนโค้งรับรสชาติอารมณ์
อี้ยิ้มมุมปาก ขณะเปลี่ยนมุมการโจมตีเล็กน้อย ดันขาเธอเข้าหาตัวจนแนบหน้าอกกับหน้าขา สะโพกเขาสะบัดเข้าออกในจังหวะที่เร้าใจจนลี่อินแทบกลั้นหายใจไม่อยู่
เสียงกระทบกันของผิวเนื้อในห้อง กลายเป็จังหวะที่ลึกและร้อนแรงยิ่งกว่าครั้งก่อน ใบหน้าซินเฟยแดงจัด มือกำผ้ารองโต๊ะแน่น
“ข้า…ข้าจะไม่ทนแล้ว…” เธอครางเสียงขาด ๆ
“อดใจไว้อีกนิด…เ้าจะได้มากกว่าครั้งไหน ๆ” อี้กระซิบพร้อมจังหวะสุดท้ายที่ลึกจนซินเฟยกระตุกตัวขึ้นมา
ลี่อินที่แอบดูอยู่รู้สึกถึงความร้อนระอุในร่าง เธอกำมือแน่นจนรู้สึกถึงชีพจรเต้นตุ้บ ๆ
และถึงจะไม่รู้ว่าเื่แบบนี้ควรดูซ้ำกี่รอบถึงจะพอ...แต่เธอก็ยังไม่ขยับจากจุดนั้นแม้แต่นิ้วเดียว
416
