(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่ 80:แปลงปลูกวัตถุดิบเวทมนตร์

ลุงช่างตีเหล็กมีท่าทีร้อนรนอย่างเห็นได้ชัดราวกับความทรงจำที่หลงเหลืออันน้อยนิดกำลังเตือนเขาถึงภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึงเขาเร่งเร้าให้ เฮรัค รีบไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้โดยเร็วที่สุด

เฮรัคพยักหน้าเตรียมก้าวออกจากประตูแต่เขาก็ชะงักแล้วหันกลับมาถามคำถามสำคัญ

“ลุงช่างตีเหล็กท่านรู้วิธีออกไปจากเมืองแห่งนี้หรือไม่?”

ช่างตีเหล็กผู้มีขวานปักหัวนิ่งค้างไปสีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเขายกมือกุมขมับครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะเอ่ยเสียงพร่า

“ข้าลืมเลือนไปมากแล้ว... แต่จำได้ว่าหากเจ้าทนอยู่ให้ถึงรุ่งสาง เจ้าจะออกไปได้ และที่สำคัญที่สุด จงอยู่ให้ห่างจากบ้านทุกหลังอย่าเข้าใกล้พวกมันเป็นอันขาด!”

“อ๊าก!”

ลุงช่างตีเหล็กคำรามลั่นทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายของเขาเริ่มขยับเขยื้อนอย่างผิดธรรมชาติมีปุ่มนูนขนาดยักษ์ผุดขึ้นมาจากแผ่นหลังจนเสื้อผ้าฉีกขาด

เมื่อเห็นท่าไม่ดีเฮรัครีบพุ่งตัวออกไปข้างนอกและปิดประตูเสียงดัง

ปึง!

วินาทีถัดมาแรงกระแทกมหาศาลจากภายในบ้านทำเอาถนนทั้งสายสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว

“โรเบิร์ต?”

เฮรัคกวาดสายตามองไปรอบๆแต่กลับไม่พบร่องรอยของอัศวินคู่กายเขาจำได้ว่าโรเบิร์ตเพิ่งจะแนบหน้ากับกระจกอยู่เมื่อครู่

‘หรือเขาจะตกใจหนีไปเพราะเห็นลุงช่างตีเหล็ก?’

เฮรัคคาดเดาว่าคนธรรมดาที่เห็นซากศพเดินได้คงสติแตกและเตลิดหนีไปแล้วเขาได้แต่หวังว่าอีกฝ่ายจะมีโชคพอที่จะรอดชีวิต

เขาตัดสินใจหันหลังให้เส้นทางเชิงเขาที่พิสูจน์แล้วว่าพาวนกลับมาที่เดิมแล้วมุ่งหน้าวิ่งไปทางทิศเหนือที่ไม่มีบ้านเรือนตั้งอยู่คำเตือนของช่างตีเหล็กยังก้องอยู่ในหัวและประสบการณ์ตรงก็ยืนยันแล้วว่าบ้านทุกหลังในเมืองนี้คือกับดักมรณะ

ทว่าท่ามกลางความสยองขวัญเมืองนี้กลับเต็มไปด้วยขุมทรัพย์ทั้งดอกปีศาจและตุ๊กตาแห่งความอาฆาตที่เด็กหญิงถืออยู่ ล้วนมีมูลค่ามหาศาล

เฮรัคถอนหายใจด้วยความเสียดาย‘ข้ายังอ่อนแอเกินไป หากข้าแข็งแกร่งกว่านี้ ข้าคงชิงตุ๊กตาตัวนั้นมาได้ใครขวางก็แค่ฆ่าทิ้ง’ แต่ในตอนนี้ เขาทำได้เพียงหนีเอาชีวิตรอด

เฮรัคเรียกใช้ พรแห่งเอลฟ์สายลม อีกครั้งเพื่อเร่งความเร็วทุกครั้งที่เขาวิ่งผ่านบ้านเรือนแสงไฟในบ้านจะสว่างพรึ่บขึ้นพร้อมเสียงกระซิบกระซาบโหยหวน เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองมุ่งตรงไปยังป่าละเมาะและพื้นที่เพาะปลูกทางทิศเหนือจนกระทั่งพ้นเขตที่อยู่อาศัย

เขาหยุดพักพร้อมเหงื่อที่โซมกายแรงอาฆาตจากเมืองกดดันเขาจนแทบหายใจไม่ออก ทันใดนั้นลมอ่อนๆ ก็พัดผ่านใบหน้านำพากลิ่นหอมประหลาดมาแตะจมูก

“กลิ่นนี้มัน... หญ้าหนวดมังกร?”

หญ้าหนวดมังกรคือวัตถุดิบระดับสูงที่ใช้ปรุงยาพรแห่งเทพปฐพีซึ่งช่วยให้พ่อมดธาตุดินสื่อสารกับ พลังเวทมนต์ แห่งพสุธาได้ดีขึ้นอย่างมหาศาลมันมีราคาสูงลิ่วในตลาดมืด แม้เขาจะยังไม่รู้ราคาแน่ชัดแต่เขามั่นใจว่าหากนำไปขายให้แลร์รี เขาจะได้ทุนรอนมหาศาล

เฮรัคมองไปยังทุ่งกว้างที่เต็มไปด้วยแปลงเพาะปลูกที่เป็นระเบียบเรียบร้อยผิดธรรมชาติ

เขาไม่รอช้าร่ายโล่ป้องกันสามชั้นแล้วเริ่มใช้พลั่วขุดหญ้าหนวดมังกรทันทีเกสรที่มีลักษณะคล้ายลิ้นสีแดงของมันพุ่งแทงใส่โล่ของเฮรัครัวราวกับฝนตกแต่มันไม่อาจเจาะทะลุการป้องกันของเขาได้

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

เฮรัคเก็บเกี่ยวหญ้าหนวดมังกรได้เจ็ดต้นแม้จำนวนจะน้อยกว่าดอกปีศาจ แต่มูลค่าของมันกลับสูงกว่าหลายเท่าตัวเขาย้ายไปขุดวัตถุดิบชนิดอื่นต่อด้วยความระมัดระวัง แม้จะกังวลว่าวิธีขุดแบบลวกๆอาจทำให้รากเสียหาย แต่ในเวลาคับขันเช่นนี้ ความเร็วสำคัญกว่าความสมบูรณ์แบบ

เฮรัคขุดวัตถุดิบอย่างต่อเนื่องร่วมชั่วโมงพลางสงสัย

‘มีใครปลูกของพวกนี้ไว้กันแน่?’

แปลงที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบนี้ต้องเป็นฝีมือพ่อมดที่แข็งแกร่งมากแน่ๆ

‘ข้าแค่เก็บ... ไม่ได้ขโมย’

เขาปลอบใจตนเองขณะที่ในใจเริ่มหวั่นว่าหากเจ้าของที่ดินกลับมาเขาคงกลายเป็นศพเฝ้าทุ่ง

“เชนหลาน อีกนานเท่าไหร่ถึงจะรุ่งสาง?”

เฮรัคเอ่ยถามในใจ

"รายงาน:จากการคำนวณผ่าน ชิปพันธุกรรม คาดการณ์ว่ารุ่งสางจะมาถึงในอีกประมาณ 1 ชั่วโมง 30 นาที อย่างไรก็ตามสภาพแวดล้อมที่บิดเบี้ยวนี้อาจทำให้ผลลัพธ์คลาดเคลื่อน"

เชนหลาน ตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

เฮรัคพยักหน้าเบาๆ เมืองนี้ลึกลับเกินไปแม้แต่เวลาและทิศทางก็ยังเชื่อถือไม่ได้สิ่งเดียวที่เขาทำได้ตอนนี้คือเก็บกวาดทรัพยากรให้ได้มากที่สุดก่อนที่ความสว่างจะมาถึงหรือก่อนที่ 'บางสิ่ง' จะตามเขามาทัน