"เฮ้อ!! ไม่ได้กลับมาเมืองนี้นานแล้วนี่นาาา" อัลบอกกับตัวเองบนรถม้าขนส่ง ตรงหน้าของเขาคือกำแพงเมืองที่เขาแสนจะคุ้นเคย
"อัล!! ตรงนี้ๆๆๆ" ชายใส่แว่นผมสั้นเกรียนะโด้วยเสียงที่แสนจะคุ้นเคยทันทีที่อัลผ่านจุดตรวจคนเข้าเมือง
"คุณโชล นีน่าา ไม่ได้เจอกันนานเลยย" อัลโบกมือให้ทั้งคู่ทันทีเช่นกัน
"เป็ยังไงบ้างอัล ได้ข่าวว่าไปลุยภารกิจอันตรายมานี่"
"พี่อัลหายาเ็หรือยังคะ" นี่น่าถามพลางตรวจดูสภาพร่างกายอัล
"ขอบคุณครับ คุณโชล นีน่า ผมหายดีแล้ว"
เมืองแห่งการศึกษานั้น เป็เมืองที่เรียกได้ว่าเจริญที่สุดรองจากเมืองหลวง ที่นี่เป็แหล่งรวมของศาสตร์แขนงต่างๆ ไม่ว่าจะเป็เวทย์มนต์ เล่นแร่แปรธาตุ การใช้อาวุธ ผู้คนในนี้ส่วนใหญ่จะเป็นักเรียน ดังนั้นการแต่งตัวจึงไม่ค่อยจะแตกต่างกันเหมือนในเมืองของสมาคมนักผจญภัย
"ทั้งสองคนทานอะไรกันมาหรือยังครับ ถ้ายังเดี๋ยวผมเลี้ยงเอง" อัลกล่าวระหว่างโบกมือเรียกรถม้า
"นีน่าเตรียมอาหารไว้ที่บ้านแล้ว กลับไปกินที่นั่นดีกว่า" คุณโชลพูดพลางช่วยอัลยกสัมภาระขึ้นรถมาที่เขาโบก
"นีน่า พี่มีเื่มาเล่าให้ฟังเยอะแยะเลย การเป็นักผจญภัยนี่ถึงจะเสี่ยงไปหน่อยแต่ก็สนุกดี"
เพียงแค่ไม่กี่นาทีจากประตูเมือง รถม้าก็พาทั้ง 3 คนมาส่งที่บ้ายของคุณโชล บ้านหลังเล็กๆ ฝั่งตรงข้ามของสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุ ภายในถึงจะไม่หรูหรานัก แต่ก็เพียงพอให้ 2 พ่อลูกอยู่ได้อย่างไม่ลำบาก
"สมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุ คิดถึงจังเลยยยย"
"ไว้แวะไปทักทายหัวหน้าสมาคมหน่อยซิอัล"
"ผมว่าจะแวะไปสอบเลื่อนระดับเวทย์ปฏิกิริยาของผมด้วย สงสัยคงต้องได้เจอกันอยู่ดี" อัลกล่าวระหว่างที่เขากำลังยกสัมภาระเข้าบ้าน
"ทั้ง 2 คน มากินข้าวได้เเล้ววว" เสียงนีน่าดังออกมาจากห้องครัว
"ศิลานักปราชญ์ ผมคิดว่าผมเจอมันเเล้วครับคุณโชล" อัลพูดขึ้นมาระหว่างที่คุณโชลกำลังเดินลงมาจากชั้น 2 หลังจากส่งนีน่าเข้านอน
"ฉันอ่านจดหมายแล้ว ไม่คิดเลยว่ามันจะอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้"
"ถ้าผมไม่มีความรู้จากทั้ง 2 โลก ผมคงหามันไม่พบเหมือนกัน มันเป็สิ่งที่ทั้ง 2 โลกล้วนใฝ่หาเหมือนๆกัน ในโลกเก่าที่ยังไม่พบเพราะพวกเขาขาดเวทย์มนต์ ส่วนในโลกนี้ที่พวกเขาค้นหาไม่พบก็เพราะพวกเขาความความรู้ด้านวิทยาศาสตร์"
"แล้วนายจะเอายังไง จะออกประกาศอ้างสิทธิการค้นพบไหม"
"ไม่ครับ ผมคิดว่ามันยังเร็วไปสำหรับคนบนโลกนี้ที่จะได้รู้จักมัน แล้วเื่ที่จะพิสูจน์ว่ายาฟื้นพลังทั่วๆไปคือศิลานักปราชญ์เนี้ย มันต้องทำความเข้าใจเยอะเลย"
"แล้วนายอยากให้ฉันทำอะไรละอัล"
"ยาที่ขายทั่วไปจะแสดงผลของศิลาเพียง 3 ครั้งจากนั้นมันจะเสื่อมสลายไป ถ้าอยากให้แบบต่อเนื่องผมคงต้องพกยาฟื้นพลังติดตัวเยอะมากๆ ผมอยากได้ศิลาที่มันแสดงผลได้หลายครั้งกว่า พร้อมทั้งพกพาสะดวก อาจารย์พอจะทำให้ผมได้ไหมครับ" อัลส่งยิ้มหวานให้คุณโชลทันทีที่เขาพูดจบ
"ทีแบบนี้เรียกฉันว่าอาจารย์เลยนะเ้าอัล ได้ซิมาลองดูกัน" คุณโชลพูดพร้อมทั้งลุกขึ้นมาเขกหัวอัลเบาๆ
"วันนี้รีบเข้านอนซะ พรุ่งนี้สงสัยเราต้องเจองานหนัก"
เช้าวันรุ่งขึ้น อัลตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงียจากเสียงของผู้คนภายในเมือง ที่นี่ไม่เหมือนเมืองแห่งการผจญภัย ทุกคนเวลากำหนดตายตัวที่จะต้องเข้างานหรือไปเรียน ต่างจากเมืองแห่งการผจญภัยที่ส่วนใหญ่เป็นักผจญภัย ใครจะเข้าไปรับภารกิจเวลาไหนก็ได้
"พี่อัลตื่นแล้วเหรอคะ หนูเตรียมอาหารไว้เเล้วนะ รบกวนไปตามคุณพ่อลงมากินข้าวด้วยกันหน่อยค่ะ" เสียงใสๆของสาวน้อยผมเปียสีทอง หน้าตาน่ารัก ดังออกมาจากห้องครัว
"อัล วันนี้นายจะไปสอบเลื่อนระดับเวทย์ปฏิกิริยาใช่ไหม รีบกินซะซิ" เสียงของคุณโชล ดังตามหลังเสียงนีน่ามาติดๆ
"นี่ผมกลายเป็คนไม่คุ้นเคยกับการทำงานตามเวลาไปั้แ่เมื่อไรเนี้ย" อัลพึมพัมระหว่างกินอาหาร
"เอาน่าๆ นายเป็นักผจญภัยนี่ จะไม่คุ้นก็ไม่แปลก อาชีพของนายมันมีอิสระที่สุดในโลกใบนี้นี่นา"
"งั้นผมไปสอบแล้วนะครับ"
"โชคดีนะอัล"
"โชคดีนะ พี่อัล" ทั้งคู่พูดออกมาพร้อมกัน
ทักษะต่างๆในโลกนี้จะมีการสอนและเกณฑ์ที่ชัดเจน เช่นถ้าอยากผ่านระดับ 5 ของเวทย์เร่งปฏิกิริยา เกณฑ์ที่ต้องทำให้ได้คือต้องร่ายเวทย์เร่งปฏิกิริยาได้หลายเป้าหมายเป็ต้น โดยเื่พวกนี้จะมีสอนจนถึงระดับ 7 ส่วนในระดับ 8-10 นั้น จะมีเพียงเกณฑ์บอกเท่านั้น ไม่มีการสอนต้องศึกษาจากตำราเวทย์โบราณ ดังนั้นผู้ที่อยู่ในระดับ 8 จึงหาได้ยากมากๆ
อัลใช้เวลาหลายวัน ในการเรียนเกี่ยวกับเวทย์ปฏิกิริยาของเขา ส่วนเวลาหลังจากเลิกเรียนของเขาก็หมดไปกับการช่วยคุณโชลพัฒนาศิลานักปราชญ์ ตลอดเวลาที่เขาอยู่ในเมืองที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความรู้นี้ นีน่าและคุณโชล ล้วนดูแลเขาเหมือนครอบครัว
"อ่าาา ในที่สุดก็สอบเสร็จแล้ว" อัลยื่นใบแสดงผลการสอบเลื่อนขั้นเวทย์มนต์ของเขาให้คุณโชลดู
"ไหนๆๆ อยู่ระดับไหนแล้วอัล โห เร่งปฏิกิริยาระดับ 6 หน่วงปฏิกิริยาระดับ 5 แถมดูเหมือนพลังเวทย์จะเพิ่มขึ้นนิดหน่อยด้วยซินะ" คุณโชลพูดด้วยท่าทียินดีกับการเติมโตของเด็กหนุ่ม
"แหม่ ผู้ใช้เวทย์ปฎิกิริยาระดับ 7 ทั้งคู่แบบคุณ มาใกับผลการสอบของผมนี่น่าแปลกนะครับ"
"ของฉันนะ กว่าจะอยู่จุดนี้ก็ปาไปเกิบจะอายุ 40 แล้ว แต่นายยังหนุ่มยังแน่น มาถึงระดับนี้ได้เนี้ย ต่อไปคงเเซงฉันแน่ๆ"
"มันเสร็จแล้วแหละ ศิลานักปราชญ์ หินเวทย์มนต์ที่เป็ต้นกำเนิดของธาตุทั้งปวง ฉันนะสงสัยจริงๆ ว่าความรู้จากโลกเก่าของนาย มันล้ำลึกขนาดไหน" คุณโชลพูดพร้อมยื่นหินครึ่งวงกลมสีแดงสด ผิวของมันเรียบลื่น แต่เปร่งประกายอย่างน่าประหลาด
"พี่อัลจะออกจากเมืองแล้วเหรอคะ" นีน่าเดินออกมาด้วยสีหน้าเศร้า
"ใช่ พี่ต้องกลับแล้ว ศิลาที่คุณโชลสร้างก็เสร็จแล้ว แถมพี่ก็รบกวนทุกคนไว้เยอะเลยนี่ ไว้เดี๋ยวนีน่าโตขึ้น ก็มาเยี่ยมพี่ที่เมืองแห่งการผจญภัยซิ พี่จะพาไปเที่ยวเอง" อัลพูดพร้อมลูบหัวเด็กสาว
"อื้อ ไว้หนูได้เป็นักแปรธาตุ แล้วหนูจะจ้างพี่อัลไปหาวัสถุดิบนะคะ" สาวน้อยพูดด้วยท่าทีที่แสนสดใส นัยตาของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง
"ได้เลย กว่าจะถึงตอนนั้นพี่คงได้เป็นักผจญภัยระดับสูงแล้วแหละ มาจ้างพี่ได้เลย" อัลกล่าวพร้อมโบกมือลา แม้นรถม้าออกจากเมืองจะวิ่งพ้นกำแพงแล้ว แต่สองพ่อลูกก็ยังยืนโบกมือให้อัล
"บ้ายบาย คุณโชล นีน่า ไว้ผมจะกลับมาเยี่ยมใหม่" อัลยังคงโบมือและะโออกไป แม้คุณโชลและนีน่าจะอยู่เกือบสุดสายตา
"เฮ้อ เราคงคิดถึงพวกนี้ไปอีกหลายวันแน่ๆ" อัลหันหน้ากลับมามองดูศิลานักปราชญ์ที่คุณโชลให้มา
"ตู้ม!!!!!!" แทบจะทันทีที่อัลละสายตาจากเมือง ก็ได้เกิดะเิอย่างรุนแรงขึ้น แรงะเิทำให้อัลต้องหันกลับไปดูทันที
"คุณโชล นีน่า!!!!!!" ชายหนุ่มะโทั้งน้ำตา พร้อมทั้งะโลงจากรถม้า ภาพที่เขาเห็นคือกำแพงเมืองที่เป็รูโหว่ จุดที่คุณโชลและนีน่ายืนอยู่ กลายเป็เพียงแค่กองเศษอิฐ กำแพงเมืองสีดำทะมึน ช่างดูน่าสยดสยองเมื่อตัดกับสีแดงของเพลิงที่ใหม้อยู่ภายใน ควันไฟคุ้งไปทั่ว ผู้คนต่างวิ่งหนีกันอย่างอลหม่าน
"ทักษะเวทย์ลม ไฟฟ้ากระตุ้นกล้ามเนื้อ" อัลปล่อยไฟฟ้าอ่อนๆเข้าไปเพื่อเร่งการตอบสนองของกล้ามเนื้อเขา ทำให้เขาสามารถวิ่งได้เร็วขึ้น นี่เป็ทักษะเดียวกับที่เขาใช้เพื่อหลบการโจมตีของเดล
"ทั้งคู่ ขอให้ปลอดภัยทีเถอะ ไม่ซิขอแค่ยังมีชิวอตอยู่ เราจะให้ศิลานี่รักษาทุกอย่างเอง"อัลกำหินสีแดงในมือแน่น พร้อมทั้งเร่งความเร็วขึ้น สิ่งที่เขายังพอทำได้ในตอนนี้มีเพียงเเค่ภาวนา ทิวทัศน์ที่คุ้นเคยของเมืองแห่งการศึกษานั้น ดูไม่คุ้นชินเลยสำหรับเขาตอนนี้ อาจจะเพราะน้ำตาที่มาบดบังการมองเห็น หรือกลุ่มควันจากแรงะเิ
"คุณโชล นีน่าา" อัลยังคงเรียกหาพร้อมทั้ง เริ่มคุ้ยกองอิฐในบริเวณที่เขามั่นใจว่าสองพ่อลูกเคยยืนอยู่
"ใครกันนะที่ทำเื่แบบนี้"
"แกตรงนั้นหนะ เป็เ้าของศิลานักปราชญ์สินะ" เสียงที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้น อัลมองตามเสียงนั้นขึ้นไปทันที ภาพที่เขาเห็นที่ให้เขาแทบบ้า ชายวัยกลางคนผมสั้นใส่แว่นที่เขาคุ้นเคย แต่ร่างกายกลับเต็มไปด้วยาแ กำลังถูกมือของมนุษย์อีกคนจับอยู่ที่ใบหน้า ทั้งคู่ลอยอยู่ตรงหน้าเขา
"อ อ อัล หนีไป อย่าให้มันได้ศิลา" คุณโชลเค้นแรงเฮือกสุดท้ายพูดออกมา
"คุณโชล นีน่าละครับ"
"ถ้าเป็ลูกสาวเ้านี่ ฉันโยนทิ้งไปแถวๆนั้นแล้ว" ชายหนุ่มผมดำยาว ผู้มีเเววตาสุดชั่วร้าย ชี้นิ้วออกไปด้วยท่าทีเหมือนไม่ได้แยแส
"หนีไปอัล อย่าให้มันได้ศิลา" คุณโชลพูดคำเดิม แต่ดูเหมือนตอนนี้ร่างกายของเขาหมดสติไปแล้ว
"ฉันเจอผู้ครบครองศิลาแล้ว แกไม่จำเป็อีกต่อไป"ชายคนนั้นโยนคุณโชล ไปทางเดียงกับที่ชี้บอกที่อยู่นีน่า
"ฉันจะโชว์อะไรให้นายดูหน่อยแล้วกัน ทักษะเวทย์ไฟระดับ1 ลูกบอลไฟ" ทันทีที่พูดจบ บอลไฟขนาดมหึมาก็เกิดขึ้นข้างหน้าของเขา เขาขว้างมันออกไปตามร่างคุณโชลทันที แรงะเินั้นแม้แต่อัลที่อยู่ห่างๆยังถึงกับกระเด็นออกมา
"ปีศาจ แกมันปีศาจ ไม่มีมนุษย์คนไหนทำอะไรแบบนี้กันหรอก" อัลลุกขึ้นยืน หัวของเขามีเืไหลจากแรงกระแทกเมื่อครู่ เขายังคงกำศิลานักปราชญ์ในมือแน่น
"ใช่ ฉันนี่แหละปีศาจ แต่ถ้าจะเรียกให้ถูกต้องเรียกฉันว่า าาปีศาจ ต่างหาก ฮ่าๆๆๆ" ชายคนนั้นหัวเราะอย่างมีความสุขในพลังมหาศาลของเขา ข้างหน้าของเขาคือนักผจญภัยหนุ่มที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความแค้น
999
