ณ บ้านของชิมิเคน
บ้านของชิมิเคนเป็บ้านหลังเดี่ยวอยู่ลึกเข้าไปในซอยจนสุดซอย ภายในห้องของชิมิเคนมีแต่ของใช้ที่จำเป็ในการใช้ชีวิตเท่านั้น แทบจะไม่มีของหรูหราเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ของแต่ละชิ้นนั้นมีอายุเหมือนผ่านกาลเวลามาหลาย่อายุคน เป็ของที่บรรพบุรุษตกทดสืบต่อกันมา ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ ดาบประจำตระกูลของชิมิเคน เป็ดาบคาตานะ ตัวของดาบทำด้วยเหล็กกล้า ถึงแม้จะผ่านมาหลายชั่วอายุคน แต่ตัวของดาบนั้นมิได้หม่นหมองลงแต่อย่างใด
ใน่ชีวิตวัยเด็กตอนที่ชายหนุ่มที่ยังมีพ่อกับแม่เคียงข้างอยู่นั้น พ่อของชิมิเคนมีความสามารถใช้ดาบอย่างคล่องแคล่ว ซึ่งวิชาดาบนั้นจะถูกถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่นแก่ลูกหลานในตระกูล ซึ่งชิมิเคนก็ได้เรียนวิชาดาบกับพ่อของเขาทุกวันใน่วัยเด็ก แต่เมื่อเวลาผ่านไปพ่อของเขาเริ่มล้มป่วยลง และต่อมาก็ได้เสียชีวิตจากเขาไป ทำให้ชิมิเคนไม่ได้จับดาบขึ้นมาฝึกซ้อมอีกเลย ซึ่งชายหนุ่มถูกแม่เลี้ยงดูต่อมา เมื่อชิมิเคนอายุ 15 ปีนั้น แม่ของเขาก็เริ่มล้มป่วยตามพ่อของเขา และเสียชีวิตในเวลาต่อ
นับแต่นั้นมาชีวิตของชิมิเคนก็ต้องโดดเดียว เงินที่พ่อกับแม่เหลือไว้นั้นเพียงพอให้เขาเรียนต่อได้อีกไม่กี่ปี แต่ด้วยความพยายามเขาจึงเรียนต่อจนจบปริญญา และสุดท้ายเขาก็มาลงเอยทำงานในห้องสมุดแห่งหนึ่ง
ในใจของเขานั้นคิดถึงพ่อกับแม่อยู่ทุกวัน เขาอยากที่จะตอบแทนพระคุณของพ่อกับแม่ที่เลี้ยงดูเขามา แต่เขานั้นกลับไม่มีโอกาสได้ตอบแทนพระคุณของท่าน ถ้าเขามีโอกาสได้เจอและตอบแทนพ่อกับแม่อีกครั้งก็คงจะดี ชิมิเคนนอนลงและเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เขาอยากที่จะจากไปจากโลกที่เลวร้ายนี้ อยากไปเริ่มต้นชีวิตใหม่สักแห่งในอีกโลกหนึ่ง จนในที่สุดเขาก็หลับตาและนอนไปในที่สุด
เช้าวันต่อมา ชิมิเคนตื่นเช้ามาวิ่ง ระหว่างทางที่วิ่งนั้น เขาได้สังเกตเห็นป้ายโฆษณาขนาดใหญ่เกี่ยวกับเกมที่ชื่อว่า EDEN World คำโฆษณาของเกมนั้นช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน "EDEN World เกมแห่งอนาคต คุณสามาถลงหลักปักฐานใช้ชีวิตอยู่ในโลกของเกมไปได้ตลอดชีวิตตราบเท่าที่คุณ้า ชี่อเสียง เงินทอง เกียรติยศ พรรคพวก ครอบครัว คุณสามารถหามันได้จากภายในเกม โลกอีกใบหนึ่งที่จะทำให้ชีวิตของคุณเปลี่ยนไปตลอดกาล" แต่เมื่อชิมิเคนเหลือบมองไปเห็นเขาถึงกับชะงักราคาของมันคือ 1พันล้านเยน ต่อ1ไอดีเกม เงินเดือนของชิมิเคนแค่เดือนละไม่ถึง 1แสนเยน ต่อให้เขาเก็บเงินทั้งชีวิตก็ไม่รู้จะครบได้อย่างไร
ชั่วขณะนั้นโฆษณาฉากถัดไปก็ฉายขึ้นมา "สำหรับบุคคลชนชั้นล่างที่มีเงินไม่เพียงพอ สามารถนำร่างกายของท่านมาขายเพื่อแลกเปลี่ยนเป็เงินสำหรับนำไปชื้อเกมได้ " ชิมิเคนเห็นข้อความนั้นถึงกับใและคิดขึ้นในใจ "คนพวกนั้นจะเอาร่างกายมนุษย์ไปทำอะไรกันนะ ถึงได้ยอมแลกกับเงินมากมายขนาดนั้น "
โลกในปัจจุบันนี้ ถือได้ว่าย่ำแย่เป็อย่างมาก ถึงแม้เทคโนโลยีจะล่ำสมัยเพียงใด ด้วยมลพิษและสารเคมีต่างๆกระจายอยู่ทั่วโลก ทำให้การผลิตอาหารที่สะอาดนั้น ถือว่าทำได้น้อยอย่างยิ่ง คนทั่วไปมักจะได้กินอาหารที่มีการปนเปื้อนสารเคมีในทุกๆวันโดยหลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อโฆษณาจบลงชิมิเคนก็วิ่งต่อไปจนถึงร้านหมูปิ้งของอัตสึโกะ
เช่นเคยชายหนุ่มกล่าวทักทายอัตสึโกะด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ระหว่างที่ยืนรอหมูปิ้งอยู่นั้น
ชิมิเคน : "อัตสึโกะ ได้เห็นโฆษณาเกี่ยวกับเกม EDEN World หรือปล่าว มันน่าสนใจดีนะ " ชิมิเคนก็ได้ถามอัตสึโกะ
"เห็นสิมันน่าสนใจมากเลยนะ หนูกับน้องสาวอยากที่จะย้ายไปอยู่ในโลกของเกมนั้น และทิ้งชีวิตในโลกใบนี้ไว้เื้ั" หลังจากที่อัตสิโกะพูดจบลง สีหน้าของเธอนั้นกลับดูเศร้าสร้อยยิ่งนัก
หลังจากชิมิเคนสังเกตเห็นใบหน้าอัตสึโกะ เขาพยายามหาคำพูดเพื่อทำให้อัตสึโกะรู้สึกดีขึ้น และเขาก็พูดไปอย่างรวดเร็ว
"เราสองคนไปเล่นเกมนั้นด้วยกันไหม ย้ายไปใช้ชีวิตในเกมนั้น" ชิมิเคนพูดพลางมองใบหน้าอัตสึโกะ
"ไม่ได้หรอก เราไปด้วยกันสองคนไม่ได้ ถ้าไปก็ต้องไปพร้อมกับน้องสาวของหนูด้วย" อัตสึโกะพยายามจะบอกว่า ถ้าชิมิเคนอยากไปกับเธอ ชิมิเคนจะต้องพาน้องสาวของเธอไปด้วย
ชิมิเคนเหมือนพึ่งนึกได้ว่าอัตสึโกะมีน้องสาวอีกคนหนึ่ง
"ได้สินั้นพวกเราไปกันสามคน ตกลงไหม" ชิมิเคนตอบตกลงไปอีกครั้ง
"พี่ชิมิเคนสัญญาแล้วนะ" อัตสึโกะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจ ะโโลดเต้นไปมาเหมือนกับเด็ดได้ของเล่น
" แน่นอน พรุ่งนี้เป็ยังไง พวกเราไปที่บริษัทนั้นกัน " ชิมิเคนเสนอต่ออัตสึโกะ
"ได้สิ ถ้างั้นพรุ่งนี้ตอนเช้า เรามาเจอกันที่ร้านหมูปิ้งตรงนี้นะ แล้วไปด้วยกัน " อัตสึโกะเร่งรีบอยากที่กลับบ้านโดยเร็วพลัน
" แน่นอน พี่ขอไปจัดเครียร์เื่ส่วนตัวก่อนก็แล้วกัน " ชิมิเคนตอบกลับไป
ชายหนุ่มมุ่งหน้าไปยังห้องสมุดเพื่อที่จะลาออกจากงาน และเดินทางกลับบ้านไปเตรียมความพร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้
ส่วนทางด้านของอัตสึโกะนั้น เมื่อถ้ากลับถึงบ้าน ก็พบกับน้องสาวของเธอ เธออยู่ในชุดเอี่ยมตัวเก่าของเธอ ดูไปดูมาเธออายุราวๆ 14 หรือ 15 ปี สีหน้าของเธอนั้นดูซีดเป็อย่างมาก ถ้าน่าจะมีโรครุมเร้าอยู่หลายโรคเลยทีเดียว
"มารูโกะ อาการไม่สบายของเธอเป็อย่างไรบ้าง พี่นำเงินที่ขายหมูปิ้งไปชื้อยามาให้แล้วนะ" อัตสึโกะพูดพลางยื่นยาให้กับมารูโกะ
"พี่อัตสึโกะ ขอบคุณมากนะ แต่อย่าเสียเงินเพื่อหนูอีกเลย สุขภาพร่างกายของหนูนั้นอ่อนแอมาก ไม่รู้จะอยู่ได้อีกนานเท่าไหร่" มารูโกะพูดไป หยาดน้ำตาของเธอหยดลงมาสายหนึ่ง
"อย่าพูดอย่างนั้นสิน้องรัก ยังไงมารูโกะก็เป็น้องของพี่นะ พี่จะปล่อยให้มารุโกะ ทนป่วยไปได้อย่างไร" อัตสึโกะพูดพลางยื่นมือไปเช็ดน้ำตาของมารูโกะ
" พี่เห็นโฆษณาเกี่ยวกับเกมใหม่ที่จะทำให้เราไปใช้ชีวิตในอีกโลกใบหนึ่ง ซึ่งเราสามารถทิ้งร่างกายในปัจจุบันของเรา ย้ายดวงจิตของเราเข้าไปในโลกของเกม และใช้ชีวิตอยู่ในนั้นได้ ร่างกายของมารูโกะก็จะได้ไม่ต้องทนกับเ็ปของปัญหาสุขภาพร่างกายอีกต่อไป" อัตสึโกะพุดจบ แววตาของมารูโกะส่องประกายความหวังขึ้นมาสายหนึ่ง
" จริงเหรอคะ หนูอยากที่จะไป พี่ไปกับหนูนะ " มารูโกะส่งสายตาอ้อนวอนด้วยความน่าเอ็นดู
" ได้สิแต่พวกเราไม่ได้ไปกันสองคนหรอกนะ รีบเข้านอน แล้วเราจะไปกันวันพรุ่งนี้เลย"
195
