อดีตสาวตกอับขอเจิดจรัสในฐานะเศรษฐินียุค 80

บทที่ 77 ทนได้หรือไม่ได้

แน่นอนว่าเล่อเวยแค่คิดในใจ และไม่ได้พูดมันออกไป เธอยิ้มก่อนจะพูดว่า “ใบหน้าของพี่หลี่มีความซื่อตรง ดูเป็นคนมีความรับผิดชอบ เวลาทำการค้า ความไว้วางใจเป็นสิ่งสำคัญ ถ้าฉันกล้ารับคำสั่งซื้อ นั่นหมายความว่าฉัน ไว้ใจพี่หลี่ได้”

ประโยคนั้นทำให้หลี่หรานเบิกบานใจ ใครบ้างจะไม่ชอบฟังคำพูดดีๆ ยิ่งมาจากปากสาวสวยอย่างเล่อเวย ยิ่งทำให้หลี่หรานภูมิใจขึ้นอีกเล็กน้อย “สมาคมขนส่งของเราไม่เคยโกงใคร ไว้ใจได้เลย พรุ่งนี้เช้าฉันจะรอซาเลาเปาจากเธอ เอาละ ฉันไม่กวนเวลาขายของแล้ว ไว้พบกัน”

พูดจบแล้วก็จากไปพร้อมกับชายผมสั้นเกรียน เล่อเวยยังได้ยินเสียงผู้ชายที่เด็กกว่าคนนั้นพูดอย่างเอาหน้าว่า “พี่หลี่ เชื่อฉันเถอะ ซาลาเปาเจ้านี้อร่อยจริงๆ ไม่ผิดหวังแน่นอน!”

เล่อเวยอดหัวเราะไม่ได้ เมื่อจำได้ว่าชายผมสั้นเกรียนคนนั้นคือหนึ่งใน ‘ลูกค้าประจำ’ ดูเหมือนเขาจะซื้อซาลาเปาของเธอตั้งแต่วันแรกที่เปิดร้าน และเป็นคนเดียวกันกับที่ถามเล่อเวยว่า ทำไมไม่มีซาลาเปาไส้เนื้อขาย

ดูเหมือนว่าแผงขายซาลาเปาของเธอในตลาดเจิ้นซี เริ่มจะมีชื่อเสียงแล้ว!

หลังมองส่งหลี่หรานกับชายอีกคนเดินจากไป เล่อเวยก็หันกลับมา และสบตากับนายเป้า เขามีสีหน้าเคร่งขรึมเมื่อมองไปที่หลี่หราน แต่ตอนที่สบตากับเล่อเวยโดยตรง เขาก็ยิ้มให้เธอ ซึ่งเล่อเวยมองออกว่าเขานั้นแสร้งทำ!

ยังไม่ชัดเจนอีกหรือว่าทำไมนายเป้าถึงปฏิบัติต่อเธอเช่นนี้ เล่อเวยไม่ได้ลืมว่ารูปร่างหน้าตาของเธอเป็นเช่นไร เธอรู้ว่าตัวเองมีเสน่ห์ แต่ก็ไม่เคยคิดจะใช้ประโยชน์จากรูปลักษณ์ภายนอกของตัวเอง เพราะจากประสบการณ์ชีวิตตอนที่ทำงานในห้างสรรพสินค้าเมื่อชาติก่อน เล่อเวยก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า รูปลักษณ์ภายนอกไม่ได้มีน้ำหนักมากนัก เมื่อคุณก้าวไปถึงระดับหนึ่ง และเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผลประโยชน์มูลค่าหลายสิบหลายร้อยล้าน หน้าตาก็ไม่ได้สำคัญเลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น เด็กสาวที่ไม่มีทั้งชาติตระกูลและไร้ซึ่งภูมิหลัง ใบหน้าที่งดงามเช่นนี้ถือเป็นคำสาป ดึงดูดความปรารถนาที่เจ้าตัวไม่เคยต้องการ และหากไร้หนทางป้องกันตัวเอง ชีวิตย่อมเจอแต่ความทุกข์ระทมและเศร้าหมอง!

ในชีวิตที่แล้ว เล่อเวยเลือกที่จะปล่อยตัวเพิ่มน้ำหนักและทำให้ตัวเองดูขี้เหร่ จนกระทั่งเธอได้ไปอยู่ในจุดที่มีศักยภาพที่สมบูรณ์ ตอนนั้นเธอถึงเริ่มลดน้ำหนัก ปั้นร่าง ลบการแต่งหน้าที่ไม่เข้ากับตัวเองออกทั้งหมดในคราวเดียว คนที่ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของประธานเล่อต่างก็ประหลาดใจกับความสามารถในการบรรลุสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่การงานหรือรูปร่างหน้าตา เธอได้เปลี่ยนจากลูกเป็ดขี้เหร่กลายเป็นหงส์ได้อย่างน่าชื่นชม

แต่สำหรับชีวิตนี้ เล่อเวยทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นได้แล้ว เล่อตงอยู่ที่นี่ และเธอรู้จักวิธีป้องกันตัวเองมากพอ ดังนั้นเธอจึงไม่ทรมานตัวเองอีก ตอนนี้เมื่อเห็นนายเป้าแสดงท่าทีเช่นนี้ เธอก็รู้ในทันทีว่าตัวเองกำลังดึงดูดความต้องการที่ไม่พึงปรารถนาอยู่

นี่คือปัญหา!

นายเป้ากินซาลาเปาเสร็จนานแล้ว แต่กลับไม่ยอมไปไหน ยังยืนอยู่ตรงนั้น มองคนเดินผ่านไปผ่านมา

เล่อเวยอดทนอยู่สิบนาที เธอพยายามขายของและเชิญชวนลูกค้า บางคนเคยมาซื้อกับเธอแล้วแต่พอเดินเข้ามาถึงหน้าร้าน พวกเขาก็ถูกนายเป้าและพรรคพวกจ้องไม่วางตา

ไม่ว่าจะทนได้หรือไม่ได้ แต่เธอจะไม่ยอมทนอีกต่อไปแล้ว!

“ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง” ก่อนตัดสินใจ ไม่มีการไตร่ตรองใดที่ไม่ควรคำนึงถึง แต่เมื่อตัดสินใจแล้ว เล่อเวยก็ไม่ลังเลอีก เธอยืนตรงหน้านายเป้า ยกมือเท้าสะเอว และมันคงไม่ดีหากถูกมองว่ากำลังทะเลาะวิวาท น้ำเสียงของเธอจึงไม่ดังนัก “ถ้าฉันทำให้ใครขุ่นเคืองใจ ก็บอกกันตรงๆ ได้ ทำไมต้องทำให้ลูกค้าของฉันกลัวด้วย ทำไม นี่แผงของพวกนายเหรอ ถึงให้คนอื่นตั้งขายไม่ได้”

นายเป้ายังคงยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่ชวนให้เล่อเวยรู้สึกอึดอัดยิ่งขึ้น พูดกันตามตรง ผู้ชายที่ใครๆ เรียกว่าพี่เป้านั้น หน้าตาก็ไม่ได้แย่ ถ้าเอาลักษณะใบหน้าของเขาไปใส่ให้คนอื่น อาจจะเรียกได้ว่าบึกบึนและดูดี อย่างไรก็ตาม การมองของเขาทำให้เล่อเวยนึกถึงเล่อตงในชาติที่แล้ว ในฐานะน้องชายแท้ๆ ของเล่อเวย หน้าตาของเล่อตงนั้นดูไม่เลวเลยทีเดียว แต่จิตใจของเขาดำมืดและสกปรก เวลาคนมองเขาจึงรู้สึกรังเกียจเหมือนเวลาเห็นคางคก

บทที่ 78 เธอชื่อหลี่ขุย

“น้องสาวคนนี้อารมณ์ร้อนจริง พวกเรายืนตรงนี้ไม่ได้เหรอ บ้านเธอเป็นเจ้าของตลาดนี้หรือยังไง คนถึงยืนหน้าร้านไม่ได้ แล้วตานี่ก็อยู่บนหน้าเรา พวกเราอยากมองใคร ต้องให้เธออนุญาตด้วยงั้นสิ”

ลูกน้องหัวเกรียนตัวเล็กด้านหลังนายเป้าแสร้งยิ้มทำหน้าทะเล้นออกความเห็น เล่อเวยเหลือบมองเขา ตอนต่อแถวก่อนหน้านี้ นักเลงอีกคนพูดจาไม่ดี ยังโดนนายเป้าผลักแล้วสั่งให้พาตัวออกไป แต่ตอนนี้คำพูดของนายหัวเกรียนคนนี้ก็ไม่น่าพอใจเช่นกัน แต่นายเป้ากลับยิ้มและไม่ห้ามปรามอะไร บ่งบอกว่านี่คือคำพูดที่อีกฝ่ายอยากพูด เขาแค่อยากรักษาภาพลักษณ์ที่ดีต่อหน้าเล่อเวย จึงปล่อยให้ลูกน้องพูดแทน

เล่อเวยเยาะเย้ยเขาในใจ คอยดูเถอะ พอนายหัวเกรียนพูดจาก้าวร้าวกับเธอ พี่เป้าจะออกโรงรับบทคนดี อุบายนี้ใช้บ่อยในหมู่นักธุรกิจอย่างเราๆ การทำแบบนี้ต่อหน้าเธอเหมือนแกว่งดาบต่อหน้ากวนกง[1] พวกนั้นประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้ว!

เธอลองเล่นละครตามบทไปกับพวกเขาเพื่อดูว่าพี่เป้าคนนี้จะฉลาดสักแค่ไหน “ได้ ยืนดูตามใจชอบได้เลย ฉันปิดร้านดีกว่า วันนี้ไม่ขายแล้ว พรุ่งนี้ก็จะย้ายไปขายซาลาเปาแถวโรงเรียนพรรคแทน เชิญคุณสุภาพบุรุษยืนกันตามสบาย ฉันไปก่อน”

เมื่อได้ยินแบบนั้น เล่อตงก็รับลูกอย่างรวดเร็ว และแกล้งทำเป็นเก็บข้าวเก็บของ แต่จริงๆ ก็ไม่ได้เก็บอะไร

“เดี๋ยวสิ” นายเป้าก้าวเข้ามาตบศีรษะนายหัวเกรียน “พูดอะไรอย่างนั้น ขอโทษทีๆ ขายเถอะ ขายต่อได้เลย เราแค่ยืนรอคนแป๊บเดียว อย่าโมโหไปเลยนะน้อง...น้องชื่ออะไรนะ”

เล่อเวยจงใจมองนายเป้าตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วตะคอก “ก่อนถามคนอื่น ไม่บอกชื่อของตัวเองก่อนล่ะ”

ผู้หญิงคนนี้ดูสวยและฉลาด ถึงเธอจะตะคอก แต่เขากลับเห็นว่ามันช่างดูมีชีวิตชีวาและน่ารัก นายเป้าไม่ได้ใส่ใจท่าทีของเล่อเวยเลยสักนิด ทำเหมือนมองเห็นลูกแมวน่ารักขี้โมโหตัวหนึ่งเท่านั้น “ฉันชื่อจางเป้า ทีนี้น้องสาวคนสวยจะบอกชื่อได้หรือยัง”

เล่อเวยยิ้มเยาะก่อนจะพูดว่า “ฉันชื่อหลี่ขุย”

“...” นายเป้าอึ้ง “ฮะ?”

นายหัวเกรียนไวกว่า “นี่คิดจะล้อเล่นกับเราหรือไง!”

เล่อเวยเลิกคิ้ว “นายมันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย นายเอาอะไรมาวัดว่าฉันควรจะชื่ออะไร ฉันชื่อหลี่ขุย นั่นชื่อฉัน หรือพอนายคิดว่ามันไม่เพราะแล้วฉันจะใช้ชื่อนี้ไม่ได้งั้นเหรอ หรือว่านายเองก็ชื่อหลี่ขุย”

“แก...!”

สีหน้านายเป้าขุ่นมัวอย่างเห็นได้ชัดก็แต่ยังฝืนยิ้ม เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพบว่าชื่อนี้เรียกยากเหลือเกิน เขาควรเรียกเธอว่าอะไรดี

หลี่ขุย

ขุยขุย

ขุยเอ๋อร์

น้องขุย

โอ๊ย ขนลุก!

“น้องสาว” สุดท้ายนายเป้าก็แกล้งทำเป็นลืม และทำเหมือนไม่เคยได้ยินชื่อนั้นมาก่อน “ฉันอยากรู้จักเธอจริงๆ ไว้หน้าฉันหน่อยเถอะ”

เล่อเวยเงียบไปชั่วอึดใจ

เธอไม่จำเป็นจะต้องไว้หน้าเขาเลยสักนิด แต่จะปฏิเสธยังไง ไม่ให้เกิดปัญหากับเธอในตลาดเจิ้นซีไปมากกว่านี้

เห็นได้ชัดว่านายเป้ามีชื่อเสียงในทางที่ไม่ดี คำพูดดังกล่าวแพร่สะพัดไปถึงลานบ้านเล็กๆ ของพวกเธอ เพื่อนบ้านทุกคนรู้ดีว่ามี ‘นักเลง’ อยู่ในเจิ้นซี เป็นไปไม่ได้เลยที่จะให้เล่อเวยแสร้งทำเป็นมิตร และหลอกล่อเขาเหมือนที่เธอทำกับสามีของอวี๋ซู่หลัน

สมมติว่าให้เธอแกล้งทำดีกับนายเป้าและออกไปพบเขาเพียงลำพังเพื่อจัดการ ไม่นานข่าวลือคงแพร่สะพัดไปทั่ว! และความสามารถในการนินทาของเพื่อนบ้านนั้นดูถูกไม่ได้เสียด้วย!

แต่ถ้าเธอไม่ยอมออกไป การลงมือจัดการเขาตรงนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่ดี และอาจจะกระทบกับแผงลอยข้างๆ ได้ ซึ่งเล่อเวยไม่ต้องการให้เป็นอย่างนั้น

เธอต้องคิดให้ออกว่าจะทำยังไงดี!

“จางเป้า! เพิ่งออกจากคุกได้สองวันก็ก่อเรื่องอีกแล้ว อยากกลับไปนอนในซังเตอีกหรือไง!”

[1] แกว่งดาบต่อหน้ากวนกง เป็นสำนวนเปรียบเทียบคนที่แสดงทักษะต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญ อย่างคนที่มาแกว่งดาบต่อหน้ากวนกง (กวนกง (กวนอู) เป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงของราชวงศ์ซู่ฮั่นในสามก๊ก เก่งกาจในการใช้ดาบ)