ตอนที่5 พี่ชายจำเป็
หลี่หนิงหลงััได้ว่าทารกตัวน้อยฟังคำพูดตนเข้าใจจึงสาธยายถึงความจำเป็ต้องพามาดื่มนมวัวเป็อาหารแทนนมคนเพราะไม่สามารถไปร้องขอใครได้เนื่องจากกลัวว่าจะถูกคนของเศรษฐีโจวจับตัวส่งตำรวจหลังจากพวกตนเพิ่งจะหาทางหลบหนีออกมาได้ไม่นานนัก
เื่แค่นี้เองข้าไม่ถือโทษโกรธเ้าหรอกน่า อย่าคิดมากไปเลย เดี๋ยวข้าจะดื่มน้ำนมให้หมดทุกตัวแล้วจะได้แข็งแกร่งขึ้นเร็ว ๆ
“เอิ๊ก ๆ ๆ ๆ ๆ”
เทพตัวน้อยหัวเราะร่าแทนคำตอบให้เด็กหนุ่มรับรู้เพราะยังไม่แข็งแกร่งมากพอในการสื่อสารเป็ภาษามนุษย์ด้วยประโยคชัดเจนจึงแสดงออกเท่าที่ทำได้แล้วอ้าปากงับเอาเต้านมของโคนมดูดดื่มอย่างสบายใจ
ครู่หนึ่งหลี่หนิงหลงเบิกตากว้างตื่นใเพราะเห็นว่าทารกน้อยดูดนมด้วยอัตราเร็วเหนือกว่าที่คาดคิดทั้งยังเห็นชัดเจนว่าทารกเปลี่ยนหัวนมใหม่เองโดยไม่ได้อุ้มเปลี่ยนตำแหน่งคล้ายทารกมีความฉลาดเลิศล้ำสามารถตระหนักรู้ได้เองจนอดพึมพำด้วยความประหลาดใจไม่ได้ว่า
“โอ้โฮ! เหยี่ยนเอ๋อร์หาหัวนมใหม่ได้เองด้วยเหรออะไรจะเก่งั้แ่เกิดขนาดนี้ นี่มันอัศจรรย์เกินไปแล้ว”
พี่รองของกลุ่มอุ้มทารกน้อยใกล้ชิดเต้านมมากขึ้นโดยหวังว่าจะช่วยเ้าซาลาเปาน้อยให้ดูดดื่มได้ถนัดถนี่พลางรู้สึกประหลาดใจมากขึ้นตามลำดับเพราะพบว่าหัวนมเก่าไม่มีน้ำนมไหลออกมาอีกย่อมแสดงว่าทารกน้อยดูดจนหมดเกลี้ยงก่อนผละไปหาหัวนมใหม่นั่นเอง
สักพักหนึ่งหลี่หนิงอันและหลี่หนิงหวงดื่มนมจากโคนมอีกสองตัวจนอิ่มทั้งคู่มาสังเกตการดื่มนมของน้องสาวจำเป็ด้วยความอยากรู้เนื่องจากได้ยินเสียงพึมพำของพี่รองในกลุ่มเป็ระยะจนเรียกความสนใจให้มารับชมสถานการณ์จริงพอเห็นความเร็วในการดูดของทารกน้อยกับตาต่างพากันอึ้งตะลึงแล้วอุทานอย่างไม่เชื่อสายตาว่า
“ฮ้า!นี่น้องเราดูดเร็วขนาดนี้เชียวเหรอ”
หลี่หนิงอันร่างใหญ่กล่าวขึ้นพลางใช้สองมือขยี้ตาทั้งสองข้างอย่างไม่เชื่อเท่าใดนักแล้วหันหน้าสบตาพี่น้องร่วมกลุ่มอย่าง้าคำตอบ ทว่ากลับพบเพียงรอยยิ้มแห้งจากแต่ละคน
“โอ้โฮ!ถ้าน้องเปาของเรากินเก่งขนาดนี้ แล้วพวกเราจะเลี้ยงไหวไหมละเนี่ยพี่รองคิดดูให้ดีนะ”
หลี่หนิงหวงผู้ผอมแกร็นมากที่สุดในกลุ่มพูดพลางตบไหล่พี่รองนั่งข้างด้วยความกังวลใจเนื่องจากที่ผ่านมาในการเดินทางหลบหนีออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทุกคนต่างต้องอดมื้อกินให้รอดชีวิตฉะนั้นการมีทารกตัวน้อยกินจุเข้าร่วมอยู่ในกลุ่ม ย่อมกลายเป็ภาระอันใหญ่หลวงแน่นอน
“ฉันจะเลี้ยงเหยี่ยนเอ๋อร์เอง พวกนายสองคนไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงฉันจะหางานทำแล้วหาเงินมาเลี้ยงยายหนูให้ได้”
หลี่หนิงหลงผู้หลงรักเ้าก้อนแป้งหมดหัวใจโดยไม่มีเหตุผลเขาพูดย้ำกับพี่น้องเสียงหนักแน่นอย่างไม่ยอมแพ้โดยคิดว่าต่อแต่นี้ไปจะออกไปหางานทำให้มีรายได้สามารถเลี้ยงดูน้องสาวจนตลอดรอดฝั่งจนกว่าพวกตนจะมีอายุครบสิบแปดปีถึงจะสามารถมีสิทธิ์ตามกฎหมายและยื่นขอเป็ผู้ปกครองเ้าก้อนแป้งได้ถูกต้อง
พี่ใหญ่และน้องเล็กในกลุ่มนั่งยองขนาบข้างพี่รองต่างหันหน้าสบตากันอย่างมีความหมายทั้งคู่รู้ดีว่าไม่สามารถทอดทิ้งให้หลี่หนิงหลงต้องรับผิดชอบทารกคนเดียวได้พลางครุ่นคิดหาทางช่วยเหลือโดยยังไม่แย้มปากพูดออกมา
เ้าเด็กนี่น่ารักจริงๆ ไว้ข้าดื่มนมมากพอแล้วแข็งแกร่งขึ้นอีกนิด จะช่วยทุกคนไม่ให้อับจนหนทางแบบนี้หรอกน่าไว้ใจความสามารถของข้าได้ รับรองว่าพวกเ้าจะต้องทึ่งและอึ้งยิ่งกว่านี้แน่นอน
เทพน้อยซุนเสวี่ยมี่ชะงักดูดนมแว่บหนึ่งเมื่อได้ยินคำยืนยันจากหลี่หนิงหลงพลางผินหน้าไปมองพร้อมขยิบตาให้อย่างผ่อนคลายแล้วดูดนมต่อก่อนผละไปหาหัวนมใหม่ซึ่งอยู่ใกล้กันอย่างสบายใจโดยคิดว่าคงดูดอีกไม่นานนักน้ำนมทั้งหมดของโคนมตัวนี้จะต้องหมดสิ้นแน่นอน
“อ๊ะ!.....”
ขณะเทพผู้อาภัพขยิบตาให้หลี่หนิงหลงเขาเหลือบเห็นด้วยความบังเอิญพอดีพลันอุทานอ้าปากค้างตกตะลึงแล้วคิดว่าตนอาจหิวอาหารจนตาฝาดเพราะยังดื่มนมไม่อิ่มเต็มที่แต่ต้องหยุดไว้ก่อนเพื่อให้ทารกน้อยได้ดื่มบ้าง
“เป็อะไรน้องรอง?!”
“เป็อะไรพี่รอง?!”
พี่ใหญ่และน้องเล็กนั่งขนาบข้างต่างได้ยินเสียงอุทานใของพี่รองในกลุ่มทั้งคู่หันขวับพร้อมสอบถามหลี่หนิงหลงด้วยความห่วงใยด้วยข้อความเหมือนกันอย่างไม่ได้นัดหมายโดยอยากรู้ยิ่งนักว่ามีความผิดปกติใดเกิดขึ้นกับพวกตนหรือทารกน้อย
“มะ.....ไม่มีอะไร”
หลี่หนิงหลงรีบตอบคำถามสองพี่ร้องร่วมกลุ่มอย่างว้าวุ่นใจเขาไม่กล้าทึกทักไปเองว่าเห็นท่าทางล้อเล่นคล้ายผู้ใหญ่จากทารกน้อยจึงเลือกจะตอบปฏิเสธไปก่อนเพราะตอนนี้เห็นเพียงทารกดื่มนมจากหัวในเต้านมสุดท้ายของโคนมตัวนี้แล้ว
“ดูนั่นสิ! เ้าก้อนแป้งกินหมดแล้ว!”
หลี่หนิงหวงเห็นว่าพี่รองยังไม่ตอบแต่ผินหน้าเห็นทารกน้อยผละริมฝีปากจิ้มลิ้มออกจากเต้านมแล้วทำหน้าเบ้เตรียมจะร้องไห้ส่งสัญญาณเหมือน้านมเพิ่มจึงอุทานด้วยความประหลาดใจเหตุเพราะไม่คาดคิดว่าทารกตัวน้อยจะดื่มนมเข้าไปมากกว่าพวกตนซึ่งเป็ผู้ใหญ่ได้
“ฮ้า! กินเยอะขนาดนี้เชียวเหรอ.....”
พี่ใหญ่ในกลุ่มอุทานเสียงดังอย่างไม่เชื่อสายตาเช่นกันเขากำลังจะอ้าปากพูดต่อให้ไปดื่มนมจากโคนมตัวอื่นเพราะเห็นว่าโคนมตัวอื่นยังมีน้ำนมเหลืออีกมากทว่าได้ยินเสียงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจจากน้องรองในกลุ่มว่า
“ให้เรียกน้องว่าเหยี่ยนเอ๋อร์ น้องสาวเราชอบชื่อ เหยี่ยนเอ๋อร์ไม่ต้องเรียกเ้าก้อนแป้งหรือซาลาเปาแล้ว”
หลี่หนิงหลงเข้าใจผิดคิดว่าทารกชื่นชอบชื่อเล่นใหม่มากกว่าสมญานามใช้เรียกขานทารกทั่วไปเพราะเคยมีประสบการณ์ก่อนหน้าพอเห็นทารกยิ้มกว้างโชว์เหงือกแดงอีกครั้งหลังตนกล่าวเสร็จ ยิ่งมั่นใจว่าเข้าใจถูกต้องจึงบอกสองพี่น้องเสียงเข้มจริงจัง
“ได้ ๆไม่มีปัญหา” หลี่หนิงอันพยักหน้าเข้าใจ
“โอเคน้องเหยี่ยนเอ๋อร์ ถ้าไม่อิ่มก็ไปดื่มทางโน้นต่อก็ได้ ฉันเพิ่งดื่มไปนิดเดียวเอง”
หลี่หนิงหวงเห็นว่าทารกน้อยฉลาดเฉลียวเกินตัวทั้งเห็นว่าทารกจ้องมองตนคล้ายกำลังทำความคุ้นเคยระหว่างกันพลันใจอ่อนยวบต่อความน่ารักน่าชังของเ้าก้อนแป้งขาวอวบอ้วนซึ่งซ่อนตัวอยู่ในห่อผ้าสีฟ้าจึงชี้นิ้วตรงไปยังคอกใกล้เคียงซึ่งตนเพิ่งดื่มนมมาไม่นานนักโดยคาดเดาว่าน่าจะมีน้ำนมเหลืออยู่อีกมาก
“เอิ๊กอ๊าก ๆ ๆๆ ๆ”
เทพซุนเสวี่ยมี่หัวเราะร่าชอบใจเพราะอยากให้พี่ชายจำเป็รีบอุ้มตนไปหาโคนมตัวใหม่โดยเร็วโดยละเื่ชื่อใหม่ในภพโลกไปก่อนเพราะคิดว่าไม่สำคัญและจำเป็เท่ากับการได้รับอาหารอย่างเพียงพอซึ่งจะช่วยให้แข็งแกร่งโดยเร็ว
หลี่หนิงหลงเห็นว่าทารกน้อยหัวเราะชอบใจต่อชื่อเรียกใหม่อย่างเป็ทางการแล้วเขารีบลุกขึ้นแล้วอุ้มตัวทารกไปยังคอกใกล้เคียงเพื่อให้ดูดนมต่อถึงแม้จะรู้สึกประหลาดใจต่อการดื่มนมเข้าไปมากผิดปกติ ทว่าท้องหรือพุงของเ้าก้อนแป้งไม่ได้ป่องขึ้นมาสักนิดคล้ายน้ำนมหายไปอย่างไร้ร่องรอยประการสำคัญยังไม่ฉี่รดใส่ตัวเองอีกด้วย
ทว่าวินาทีถัดมาพี่รองในกลุ่มพลันรู้สึกประหลาดใจเพราะทารกน้อยหยุดดื่มนมกะทันหันพลางผินหน้ามองตนแล้วเบ้ปากร้องไห้จ้าขึ้นมาทันทีทันใด
“อุแว้ ๆ ๆ ๆ ๆ”
“เกิดอะไรขึ้นเหยี่ยนเอ๋อร์เป็อะไร”
หลี่หนิงอันเพิ่งตามสองพี่น้องเข้ามาในคอกใหม่เขาทรุดนั่งยองข้างน้องรองแล้วเหลือบเห็นทารกแผดเสียงร้องไห้ขึ้นมาพอดีจึงถามด้วยความสงสัยใคร่รู้เพราะเพิ่งเห็นดื่มนมด้วยท่าทางปกติไม่กี่วินาทีก่อนหน้า
“น้องต้องปวดฉี่หรืออาจจะปวดอึแน่เลย”
หลี่หนิงหวงพูดพร้อมปรบมือตัวเองอย่างมั่นใจเพราะกำลังปวดมวนท้อง้าอุจจาระพอดีจึงคาดเดาว่าทารกน้อยอาจรู้สึกเหมือนตน โดยประเมินจากความฉลาดเกินวัยจึงคาดเดาว่าเ้าก้อนแป้งอาจไม่้าให้ผ้าห่อตัวผืนใหม่เปรอะเปื้อนสิ่งปฏิกูล
พี่รองตาโตเป็ประกายเห็นด้วยในความคิดของน้องเล็กในกลุ่มทันทีพลันอุ้มตัวทารกออกมาจากเต้านมแล้ววางลงบนพื้นที่มีหญ้าปกคลุมอยู่ก่อนรีบแก้ห่อผ้าออกแล้วยื่นตัวทารกขาวอวบอ้วนให้กับน้องเล็กทันทีว่า
“อะนี้.....อุ้มน้องไว้ที”
หลี่หนิงหลง้าให้น้องเล็กทำความคุ้นเคยกับน้องสาวในทีทั้งกำลังเตรียมตัวจะนำน้องสาวออกไปทำธุระอยู่มุมเก็บหญ้าแห้งเพราะน่าจะช่วยปิดบังร่องรอยการขับถ่ายได้
หลี่หนิงหวงยื่นมือรับเอาตัวทารกขาวอวบอย่างงุนงงวินาทีถัดมาเขาเบิกตากว้างตกตะลึงพร้อมอุทานเสียงดังอย่างคาดไม่ถึงเพราะััได้ถึงความอุ่นร้อนไหลอาบมือสองข้างแล้วลามลงสู่แขนทั้งสองก่อนยื่นทารกกลับคืนให้พี่รองในเวลาไล่เลี่ยกัน
“เฮ้ย! เหยี่ยนเอ๋อร์!อย่าทำพี่แบบนี้ น้องไม่น่ารักเลยนะ”
หลี่หนิงหวงอยากร้องไห้เสียงดังแทนทารกเพราะลำพังเสื้อผ้าชุดเดียวก็หนาวสั่นพอแรงแล้วยังมีกลิ่นเหม็นตุจากร่างกายของทารกซึ่งปฏิเสธไม่ได้ว่าจะต้องเป็ปัสสาวะและอุจจาระแน่นอนพลางบ่นเสียงดังแล้ววิ่งออกไปชำระร่างกายอยู่นอกโรงเลี้ยงโคนมในทันที
สองพี่น้องในกลุ่มที่เหลืออยู่ต่างหันขวับมองทารกด้วยความประหลาดใจเพราะเ้าก้อนแป้งหัวเราะร่าสบายใจโดยไม่มีทีท่าจะร้องไห้งอแงท่ามกลางอากาศหนาวเย็นขณะที่ภายนอกโรงเลี้ยงกำลังมีหิมะโปรยปรายลงมาทว่าทารกร้องอยู่ไม่นานแล้วทำหน้าเบ้อีกครั้งเหมือนไม่พอใจบางอย่าง
คราวนี้หลี่หนิงอันเป็คนคาดเดาความ้าของทารกน้อยแทนน้องเล็กผู้โชคร้ายด้วยความอยากรู้ว่า
“โอ๋! อย่าทำหน้าย่นแบบนั้นสิเหยี่ยนเอ๋อร์อยากได้อะไรเหรอ ไหนลองบอกพี่มาหน่อยสิ”
“พี่ใหญ่.....น้องยังพูดไม่ได้”
หลี่หนิงหลงพูดเตือนพี่ใหญ่พร้อมส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วยพลางหรี่ตามองท่าทางและความ้าน้องสาวก่อนพูดคาดเดาอย่างไม่แน่ใจ เขาคาดหวังให้ทารกสามารถสื่อสารกับพวกตนได้ซึ่งจะช่วยให้สามารถตอบสนองความ้าได้เหมาะสมเนื่องจากพวกตนไม่มีใครสักคนมีประสบการณ์เคยเลี้ยงดูทารกมาก่อนว่า
“เหยี่ยนเอ๋อร์ถ้าพี่อุ้มไปกินนมต่อให้น้องหัวเราะนะแต่ถ้า้าชำระตัวให้สะอาดก่อนห่อผ้าก็ให้ร้องไห้ละกัน ไหนลองทำสิ”
หลี่หนิงหลงพูดยาวเป็พิเศษเพราะอยากให้ทารกเข้าใจคำพูดตนโดยพยายามพูดเชื่องช้าใจเย็นอย่างมีความหวังทว่าเขาต้องตาโตประหลาดใจอีกครั้งเพราะทารกน้อยในอ้อมกอดร้องไห้จ้าขึ้นมาพร้อมชี้นิ้วตรงไปยังทิศทางที่น้องเล็กในกลุ่มเพิ่งวิ่งออกไป
“อุแว้ ๆ ๆ ๆ ๆ”
“ตกลง! เดี๋ยวพี่พาไปทำความสะอาดพี่ใหญ่หยิบผ้าห่อตัวตามมาด้วย”
พี่รองพยักหน้าเข้าใจโดยอัตโนมัติเขาสั่งพี่ใหญ่ในกลุ่มให้มีส่วนร่วมในการเลี้ยงดูน้องสาวด้วยกันแล้ววิ่งอุ้มน้องแนบอกออกไปก่อนเพราะกลัวน้องหนาวแล้วเป็ไข้ตัวร้อนได้ ขณะพี่ใหญ่หยิบผ้าห่อตัวซึ่งมีผ้าห่มผืนเล็กอยู่ด้วยตามหลังมาอย่างกระชั้นชิด
สักพักหนึ่งเด็กหนุ่มสามคนอุ้มทารกน้อยกลับเข้ามาในโรงเลี้ยงโคนมอีกครั้งด้วยสภาพทุลักทุเลเพราะแต่ละคนต่างต้องช่วยกันทำความสะอาดร่างกายเ้าก้อนแป้งก่อนห่อผ้าให้มิดชิดอย่างไม่เรียบร้อยเท่าใดนัก
หลี่หนิงหลงยิ้มมุมปากพอใจขณะก้มมองทารกในอ้อมกอดที่ดูดนิ้วขาวป้อมเล็กๆ รอพวกตนพาไปหาโคนมตัวใหม่ พลางพูดกับทารกเสมือนพูดกับผู้ใหญ่วัยเดียวกันด้วยความเชื่อจากสัญชาตญาณว่า
“เหยี่ยนเอ๋อร์น้องฟังพวกเราพูดเข้าใจใช่ไหม ไหนลองชี้นิ้วบอกสิว่าอยากดื่มนมแล้ว”
3K
