เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ทางเหนือของสถานีขนส่งเป็นพื้นที่โล่งซูอินกำลังเผชิญหน้ากับอันธพาลนับร้อยที่หลิงเมิ่งพามาทำให้จิตใต้สำนึกของซูอินเริ่มรู้สึกหวาดกลัว

        ทว่าในเวลาต่อมาแรงสั่นจากฝ่ามือทำให้ซูอินดึงสติกลับมา

        น้องชายตัวน้อยยังอยู่ตรงนี้

        ความหวาดกลัวนี้นอกจากทำให้หลิงเมิ่งได้ใจ ก็ไม่มีประโยชน์อะไรการหาวิธีหนีไปจากที่นี่ต่างหากคือสิ่งสำคัญ

        อันดับแรกเธอนึกถึงคนขับรถรับจ้างที่เมื่อเช้าได้นัดเวลาและสถานที่เอาไว้อย่างดิบดีตอนที่ลงจากรถเวลานัดก็ประมาณช่วงนี้ เขาน่าจะใกล้ถึงแล้วใช่ไหมเธอหันไปมองด้านข้างโดยไม่รู้ตัว

        หลิงเมิ่งที่อยู่ตรงข้ามส่งเสียงหัวเราะ “รอรถรับจ้างอยู่หรือ”

        ในใจของซูอินเต้นแรงคำพูดที่หลิงเมิ่งเอ่ยในเวลาต่อมาทำลายความหวังของเธอจนหมดสิ้น

        “ผู้ชายคนนั้นชื่ออะไรนะ ฉันขอคิดก่อน…ซูลิ่ว ใช่แล้วชื่อนี้นี่แหละ เมื่อสิบนาทีก่อนรถคันเก่าๆ ของเขามาจอดรออยู่ที่นี่ฉันบอกเขาว่าเดี๋ยวจะมีเพื่อนไปส่งเธอ เขาเลยกลับไปคาดว่าอีกไม่นานคงถึงถนนในหมู่บ้านแล้วแหละ”

        หลิงเมิ่งพูดเปิดประเด็น เธอยืนอยู่เบื้องหน้าก่อนจะเริ่มใช้ “ความชั่วร้าย” ต่างๆ นานากับซูอิน

        “เรื่องที่แย่งพ่อแม่ฉันไปถึงสิบหกปีฉันจะปล่อยไป เพราะหลังจากที่ได้กลับมา…”

        หลิงเมิ่งสาธยายเรื่องราวทีละเรื่องตั้งแต่เกิด

        ในเวอร์ชันที่หลิงเมิ่งเล่านั้น ตัวเองไม่ผิดเลยสักนิดมีแต่บอกว่าซูอินคือผู้ที่ทำร้ายเธอซ้ำๆ ในคำพูดของเธอแฝงการยุยงส่งเสริมเดิมทีเด็กวัยรุ่นอายุสิบกว่าปีอย่างพวกเขาแค่เห็นเด็กสาวรูปร่างเพรียวบางผิวขาวผ่องก็เกิดความรู้สึกดีจนไม่กล้าลงมือแต่เมื่อได้ฟังสิ่งที่หลิงเมิ่งกล่าว ความรู้สึกดีในตอนแรกก็หายไปจนไม่เหลือก่อนจะเปลี่ยนเป็นความรังเกียจอย่างแรงกล้า

        คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจไม่คิดเลยว่าสาวน้อยหน้าตาสะสวยเช่นนี้จะมีจิตใจโหดเหี้ยม

        เมื่อเห็นดังนั้นหลิงเมิ่งก็รู้สึกพอใจมาก เมื่อเล่าถึงความยากลำบากเธอยิ่งใส่สีตีไข่จนตนเองกลายเป็นเพียงผู้อ่อนแอ

        ซูอินผู้ถูกประณามรู้สึกว่ากำลังถูกบิดเบือนความจริงทั้งหมด

        เจอจับอุ้งมือแมวนุ่มนิ่มของเด็กชายตัวน้อยไว้พร้อมก้มศีรษะพยักหน้าให้เขาเพื่อเป็นสัญญาณว่าไม่ต้องกลัวสมองของเธอคิดหาวิธีรับมืออย่างรวดเร็ว

        แถบชานเมืองมีผู้คนอาศัยอยู่เบาบาง นานๆ ครั้งจะมีคนผ่านมาบ้างแต่เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้คงตกใจจนหนีไปแน่ๆ รถรับจ้างที่เป็นตัวช่วยเดียวที่มีอยู่ของเธอก็ถูกหลิงเมิ่งไล่กลับไปแล้วคิดไปคิดมาตอนนี้ความหวังเดียวที่เหลืออยู่คือพึ่งตัวเอง

        หากมีแค่เธอคนเดียวยังพอจะหนีได้แต่ตอนนี้น้องชายตัวน้อยอยู่กับเธอด้วย เธอคงวิ่งหนีสู้อีกฝ่ายไม่ได้

        ตอนนี้เธอเหลือทางเลือกแค่สองทางคือ ขอความช่วยเหลือหรือเข้าไปหลบในห้วงมิติ

        ด้านข้างเป็นโรงงานร้างสามารถใช้เป็นที่ซ่อนเพื่อเข้าไปหลบในห้วงมิติ แต่เมื่อลองคิดดูก็ยังอันตรายอยู่ดีเดิมทีการมีอยู่ของห้วงมิติในร่างกายเธอถือเป็นความลับ ต่อให้มีเหตุฉุกเฉินก็ห้ามเปิดเผยเด็ดขาดดังนั้นควรคิดหาวิธีขอความช่วยเหลือดีกว่า

        ยังดีที่เธอพกโทรศัพท์ติดตัว

        มือของเธอล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพราะกลัวจะไปกระตุ้นให้หลิงเมิ่งโกรธ เธอจึงไม่หยิบโทรศัพท์ออกมาแต่ใส่มันลงไปในห้วงมิติ

        เธอสามารถใช้สติควบคุมข้าวของต่างๆ ในห้วงมิติก็น่าจะกดปุ่มควบคุมโทรศัพท์ได้

        เธอรวบรวมสติไปที่ปุ่มกด และพบว่ามันสามารถทำได้เมื่อทำสำเร็จเธอก็รีบเปิดบันทึกเบอร์โทรศัพท์เลื่อนลงมาด้านล่างเพื่อค้นหารายชื่อ

        เมื่อเจอชื่อแปลกๆ เธอชะงักเล็กน้อยก่อนจะนึกได้ว่ามันเป็นเบอร์ของนักข่าวจากสถานีโทรทัศน์ประจำเมืองที่เธอแลกเบอร์ไว้เมื่อตอนกลางวันในเวลานั้นอีกฝ่ายยังพูดเล่นว่าช่วงนี้ไม่มีข่าวใหญ่เลย

        เมื่อมองกลุ่มอันธพาลมากมายตรงหน้าอีกครั้งก็รู้สึกว่านี่คงเป็นข่าวใหญ่ได้สินะ

        เมื่อครุ่นคิดครู่หนึ่งเธอจึงไล่รายชื่อลงไปด้านล่างสุดก่อนจะเจอเบอร์ของอวี๋ฉิง

        “ช่วยด้วย! ฉันยังอยู่ที่เดิม ถูกพวกอันธพาลเป็นร้อยคนล้อมอยู่ รีบแจ้งตำรวจ!”

        คุณหนูอวี๋เพิ่งจะไปจากที่นี่ไม่นาน หากวนรถกลับมาน่าจะทันแต่ว่าคนมากมายขนาดนี้ หากคุณหนูมาเองอาจเป็นอันตรายน่าจะดีกว่าถ้าเธอช่วยแจ้งตำรวจ ข้อแรกอวี๋ฉิงรู้ตำแหน่งของเธอข้อสองเธอพอจะมีคนรู้จักอยู่ที่สถานี ซึ่งน่าจะทำให้การแจ้งความได้ผลมากขึ้น

        เมื่อพิมพ์ข้อความเสร็จเธอตรวจสอบดูพบว่าในห้วงมิติไม่มีสัญญาณโทรศัพท์

        แต่นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่ในเวลานี้เธอไม่สามารถแก้ไขข้อความสุ่มสี่สุ่มห้าอย่างไรก็ตามเรื่องส่งข้อความยังพอมีวิธีเธอหยิบโทรศัพท์กลับมาใส่กระเป๋ากางเกงอีกครั้ง ผ่านไปไม่กี่วินาทีเมื่อสัญญาณโทรศัพท์กลับมา เธอจึงส่งข้อความออกไป

        และไม่กี่วินาทีถัดไป ซูอินก็หาโอกาสส่งข้อความถึงนักข่าวคนนั้น

        “ข่าวใหญ่ ที่โรงงานร้างทางเหนือของสถานีเฉิงเป่ยอันธพาลนับร้อยคนรวมตัวเพื่อสู้กัน รีบมาด่วน”

        เมื่อช่วงกลางวันที่พูดคุยกันเธอรู้ว่าบ้านของนักข่าวคนนั้นอยู่ที่เฉิงเป่ย ซึ่งน่าจะไม่ไกลมากจากสถานีขนส่งตอนนี้น่าจะได้เวลาเลิกงานพอดี เธอคิดว่าเขาน่าจะตามมาทัน

        เมื่อจัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จแล้วมือของซูอินก็เลื่อนลงไปที่ปุ่มบันทึกเสียงก่อนจะโบกโทรศัพท์ไปทางเด็กชายตัวน้อยในมุมที่คนของอีกฝั่งมองไม่เห็น

        เมื่อถูกคนจำนวนมากล้อม อีกทั้งมีปีศาจที่เขาหวาดกลัวอยู่ด้วยทำให้แววตากลมโตเหมือนผลองุ่นของอันอันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเขายังเด็กคงช่วยอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงจับมือพี่สาวเอาไว้แน่น

        พี่สาวจะต้องปกป้องเขาได้อย่างแน่นอน

        เขาโอบกอดความคิดนี้ไว้ก่อนจะเห็นโทรศัพท์ในมือของพี่สาวที่โบกไปมา

        “พี่ครับ”

        “ชู่”

        ซูอินหันหน้าไปก่อนยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากจากนั้นยิ้มให้เขาเพื่อปลอบโยน

        ดวงตาโตราวกับผลองุ่นเปล่งประกายที่แท้พี่สาวก็คิดวิธีจัดการได้นี่เอง เมื่อเห็นพี่สาวเผยรอยยิ้มอ่อนโยนก็ทำให้เขาคลายความกลัว

        ในระหว่างนั้นหลิงเมิ่งที่อยู่ตรงข้ามยังคงจมกับความรู้สึกของตนเองที่ได้ระบายความรู้สึกเสียใจและความไม่พอใจ

        ในเวลาเดียวกัน บริเวณทางแยกไม่ไกลกับสถานีขนส่งอวี๋ฉิงกำลังเผชิญกับรถที่ติดในช่วงเวลาเลิกงานตอนเย็น

        มองผ่านหน้าต่างรถไปเห็นรถบัสและรถยนต์ส่วนตัวมากมายอยู่ด้านนอก อีกทั้งรถจักรยานที่แทรกอยู่เต็มพื้นที่ทำให้ถนนที่คับคั่งไปด้วยรถรายิ่งดูวุ่นวายมากกว่าเดิม

        “รู้แบบนี้ไปส่งพวกซูอินกลับบ้านยังจะดีกว่า!”

        ทันใดนั้นเสียงเตือนข้อความก็ดังขึ้นเมื่ออ่านเนื้อความในนั้นอย่างชัดเจนแล้ว เธอรีบบอกคนขับรถที่อยู่เบาะหน้า

        “กลับรถ อินอินตกอยู่ในอันตราย พวกเราต้องกลับไปช่วยเธอ”

        คนขับรถชะงักเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับมา “รถติดครับ กลับรถไม่ได้ทำได้แค่จอดข้างทาง”

        “ถ้างั้นก็รีบๆ เข้า”

        คนขับรถเปลี่ยนเส้นทางเพื่อนำรถจอดข้างทางอวี๋ฉิงกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ ในขณะที่เธอกำลังจะกดหมายเลข “110” ก็หันไปเห็นตึกสูงที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นมากนัก

        มันคือหน่วยปราบจลาจลประจำเมืองนี้เธอจำได้ว่าเพื่อนของคุณพ่อทำงานอยู่ในนั้น เธอเคยเรียนยิงปืนที่นั่นและเธอก็คุ้นเคยกับคุณลุงคนนั้น แน่นอนว่าเธอมีเบอร์โทรศัพท์มือถือของเขาด้วย

        “คุณลุง หนูเองนะคะ ฉิงฉิง”

        “ไม่ค่ะ ไม่ใช่จะฝึกยิงปืน หนูมีเรื่องด่วนค่ะเพื่อนสนิทของหนูคนหนึ่งกำลังถูกอันธพาลนับร้อยคนล้อม มันอยู่ในพื้นที่รับผิดชอบของหน่วยงานของคุณลุงเรื่องนี้พวกคุณลุงเป็นคนรับผิดชอบใช่ไหมคะ”

        “อยู่ตรงพื้นที่ว่างทางเหนือของสถานีเฉิงเป่ยค่ะ หนูก็กำลังจะรีบไปที่นั่นเธอเป็นเพียงเด็กผู้หญิง มีเด็กเล็กอายุสี่ขวบด้วย อันตรายมากคุณลุงช่วยหน่อยได้ไหมคะ”

        เมื่อเห็นรถไม่มีทีท่าจะขยับ อวี๋ฉิงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปเธอเปิดประตูลงจากรถ โทรศัพท์พร้อมกับวิ่งไปยังที่เกิดเหตุ

        ในเวลาเดียวกัน ที่ทางแยกอีกฝั่งหนึ่งไม่ห่างจากบริเวณนั้นมากนัก

        หลี่หมิงฉีซึ่งเป็นนักข่าวมักจะเลิกและเข้างานไม่ตรงเวลาจนต้องทำงานล่วงเวลาเสมอวันนี้เขาได้ทำข่าวใหญ่คือองค์กรการกุศลในท้องถิ่นช่วยเหลือนักเรียนยากจนแต่เมื่อไปถึงสถานที่จัดงาน ด้วยความมีเมตตาของผู้ก่อตั้งทำให้เรื่องที่น่าจะกลายเป็นข่าวใหญ่กลายเป็นเพียงสกู๊ปสั้นๆเขาจึงไม่ต้องทำงานล่วงเวลาเป็นครั้งแรก

        เขาปั่นจักรยานกลับบ้าน ขณะที่รอสัญญาณไฟจราจรเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมื่อหยิบออกมาเห็นชื่อคนติดต่อก็ชะงักเล็กน้อยก่อนจะปรากฏภาพเด็กสาวใบหน้าสวยสดใส ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มที่มุมปาก

        เมื่ออ่านข้อความแล้ว แววตาของเขาพลันเกิดแสงเจิดจ้า

        ไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียวเขาลุกขึ้นยืนก่อนจะรีบปั่นจักรยานมุ่งตรงไปยังจุดหมายปลายทาง