ทั้งสองเมื่อได้ฟังคำของชิงหลิงก็เห็นด้วยกับนาง จากนั้นทั้งหมดก็เดินไปที่เรือนท่านป้าตู้ที่อยู่ไม่ห่างจากบ้านตระกูลโจวนัก เพราะพูดคุยเื่ซื้อเรือน
ป้าตู้เมื่อรู้ว่าตระกูลโจวจะซื้อเรือนไว้เองก็ยินดี เพราะนางจะย้ายไปอยู่กับบุตรชายในเมือง บ้านหลังนี้ก็ไม่อยากทิ้งไว้โดยเปล่าประโยชน์
ป้าตู้ขายเรือนหลังนั้นในราคาสามสิบตำลึงเงิน โจวอู๋หลางก็เป็คนจัดการทำเื่ซื้อขายทันที พร้อมทั้งออกเงินให้บุตรสาว เพื่อให้นางได้เริ่มชีวิตใหม่
ถึงจะรู้ว่าต่อไปสองแม่ลูกคงอยู่กันโดยมีแต่คนนินทาว่าร้าย แต่อย่างไรเล่า เขาก็ไม่อาจทนเห็นบุตรสาวเจ็บช้ำใจและเจ็บตัวได้อีกแล้ว
ชิงหลิงเมื่อจัดการเื่ซื้อเรือนเรียบร้อยนางก็พาจ้าวเยี่ยนกลับไปที่เรือน อีกสองวันนางกับบุตรชายถึงจะย้ายมาอยู่ที่เรือนหลังใหม่ได้
พรุ่งนี้นางกับมารดาจะเข้าไปทำความสะอาดเรือน พร้อมทั้งป้าตู้ที่จะอยู่ช่วยทั้งสองเก็บกวาดก่อนด้วย
อย่างน้อยเครื่องเรือนบางอย่างนางก็ไม่ต้องเสียเงินซื้อ เพราะป้าตู้นางไม่ได้เอาไปด้วย ยกให้ชิงหลิงเกือบทั้งหมด
เมื่อกลับมาถึงเรือนก็พบว่าโจวเจ๋อหยวนยังไม่ได้กลับเข้าเมืองเช่นทุกครั้ง นาง
“ข้าขอสนทนากับท่านเสียหน่อย”
“หึ ข้าก็นึกว่าเ้าจะอวดเก่งไปได้สักเพียงใด”
ชิงหลิงนางส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ เหตุใดอ้าปากก็พ่นวาจาไม่น่าฟังออกมาเสียแล้ว แต่นางก็คิดว่าทนเห็นหน้าอีกเพียงสองวันเท่านั้น จึงได้แต่กัดฟันข่มความโกรธไว้
ชิงหลิงพาจ้าวเยี่ยนเข้าไปเล่นในห้อง แล้วนางก็เดินออกมาที่ห้องโถงเพื่อพูดคุยกับจ้าวเจ๋อหยวน
นางนำถุงเงินที่เขาเคยให้ทั้งหมดเลื่อนไปที่ตรงหน้าของเขา
"นี่คือเงินที่ท่านให้ข้าั้แ่ที่ท่านไปทำงานข้าขอคืนให้ท่าน ส่วนเื่หย่าท่านเขียนหนังสือหย่าได้เลย อีกสองวันข้าจะย้ายออกจากเรือนนี้”
นางเอ่ยพูดเื่หย่าพร้อมทั้งคืนเงินโดยน้ำเสียงของนางไม่มีความเสียใจที่ได้ตัดสินใจลงไปแล้ว จนจ้าวเจ๋อหยวนต้องมองนางอย่างพิจารณา
ทุกครั้งนางทะเลาะกับเขาแล้วก็กลับมาอ้อนวอนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้นางพูดเื่หย่าสองรอบแล้ว นี่ยังเอาถุงเงินมาคืนให้เขาอีกด้วย
จ้าวเจ๋อหยวนเปิดถุงเงินออกก็พบว่าเงินที่เขาให้นางมาตลอดนางไม่เคยได้ใช้เลย
“หึ เ้าเลือกเอง แล้วจะมากล่าวโทษข้าในภายหลังไม่ได้เข้าใจหรือไม่”
“ท่านวางใจเื่นี้ได้เลย สิ่งเดียวที่ข้าจะขอจากท่าน เพียงอาเยี่ยนเท่านั้น ถึงอย่างไรท่านก็ไม่มีเวลาดูแลเขา ข้าไม่ห้ามถ้าท่านอยากจะพบเจออาเยี่ยน” เมื่อเห็นว่าเขาจะเอ่ยแย้งนางจึงรีบบอกว่าจะไม่ห้ามไม่ให้พ่อลูกพบกัน
“เพ้ย อย่างเ้าหรือจะดูแลบุตรชายให้ดีได้”
“หรือท่านคิดว่า หากเขามีมารดาเลี้ยงเขาจะมีชีวิตดีกว่าอยู่กับข้าเล่า” นางเลิกคิ้วขึ้นเพื่อถามเขา
จ้าวเจ๋อหยวนมองหน้านางอย่างไม่อยากเชื่อ ว่านางจะ้าหย่าขาดจากเขาจริงๆ เป็นางที่ทำให้เขาเป็เช่นนี้ และเป็นางที่คิดจะไป
“มันจะง่ายอย่างที่เ้าคิดหรือ เ้ารู้หรือไม่สตรีถูกหย่าร้างจะมีชีวิตเช่นไร” เขาข่มขู่เพื่อให้นางกลัว
“แล้วท่านคิดว่าตอนนี้ข้ามีชีวิตเช่นไรเล่า” ชิงหลิงมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เมื่อนางนึกถึงภาพทรงจำเดิมของชิงหลิง
นางเฝ้ารอจ้าวเจ๋อหยวนที่หน้าประตูเรือนทุกวัน แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะกลับมา เมื่อกลับมาเอาเงินให้แล้วก็รีบกลับเข้าเมืองไป
เขาใช้ชีวิตในเมืองเช่นไรนางก็ไม่เคยได้รู้ จนชิงหลิงฟุ้งซ่านจนเกือบจะเสียสติ เื่นี้เขาก็คงไม่ได้รู้เช่นกัน
จ้าวเจ๋อหยวนมองนางเมื่อเห็นว่านางไม่คิดจะเปลี่ยนใจ เขาก็อดที่จะยิ้มมุมปากอย่างดูแคลนไม่ได้ คงจะเล่นงิ้วให้เขาสงสาร เขาไม่หลงเชื่อนางง่ายๆ อีกแล้ว
“ได้ ข้าจะเขียนหนังสือหย่าให้เ้า”
ชิงหลิงถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เื่จบลงด้วยดี ไม่ต้องมาทะเลาะกันอีกแล้ว จ้าวเจ๋อหยวนหายเข้าไปในห้อง พร้อมทั้งเดินออกมากับกระดาษในมือสองใบ
“เงินนี่เ้าเอาคืนไป” เขาให้ความเมตตาสุดท้ายกับนางโดยยกเงินที่นางคืนให้ทั้งหมดกลับคืนไป
“ไม่ต้อง เงินของท่านข้าไม่้า นับจากนี้ข้ากับท่านไม่มีสิ่งติดค้างกันอีกแล้ว”
ชิงหลิงประทับนิ้วมือลงในกระดาษทั้งสองใบ โดยไม่มีความลังเล จ้าวเจ๋อหยวนมองนางอย่างไม่อยากเชื่อ ว่านางจะกล้าประทับมือลงไปในหนังสือหย่า
เขาเห็นเช่นนั้นก็เกิดโทสะจึงได้ประทับนิ้วมือลงไปทั้งสองใบเช่นกัน ทั้งคู่ต่างก็เก็บไว้ที่ตัวคนละใบ ชิงหลิงนางลุกขึ้นเพื่อไปจัดการอาหารให้บุตรชายเช่นปกติ
วันต่อมาจ้างเจ๋อหยวนก็กลับเข้าเมืองเพื่อไปทำงาน แต่ครั้งนี้เขาเหมือนสติไม่อยู่กับตัว กลับคิดถึงแต่คำพูดและท่าทางของชิงหลิง เขาในตอนนี้ยังไม่อยากจะเชื่อว่าภายในอกจะมีหนังสือหย่าของนางอยู่ด้วย
แต่ก็เป็ความคิดเพียงครู่เดียวของเขาเท่านั้น เมื่อกลับถึงเหลาอาหารงานที่เขาค้างไว้กับตำราที่ต้องทบทวนเื่ทั้งหมดเขาก็ไม่มีเวลาให้คิดอีกแล้ว
ชิงหลิง นางก็ไปที่บ้านบิดามารดาแต่เช้าเพื่อบอกเื่หย่าของนางเสร็จสิ้นแล้ว บิดาจะได้ไม่ต้องไปพูดเื่นี้กับจ้าวเจ๋อหยวนอีก
โจวเทียนวันนี้เขาไม่ได้ไปสำนักศึกษาจึงรู้เื่จากปากของพี่สาว ตัวเขาก็อดยินดีกับนางไม่ได้ ทั้งหมดไปที่เรือนของท่านป้าตู้แล้วลงมือทำความสะอาดเรือนทันที