บทที่ 27 มิตรภาพที่ยั่งยืนไม่เปลี่ยนแปลง
หลังจากเล่นยิงปืนสำหรับเด็กเรียบร้อยแล้ว ลู่จั่นเหยียนก็ถูกดึงดูดด้วยรูปแกะสลักไม้ชิ้นเล็ก ๆ ในโซนของรางวัลต่อ เพราะเป็ครั้งแรกที่เธอได้เห็นรูปแกะสลักไม้ในธีมงานแต่งงานของชายหญิง
แน่นอนว่ายังมีอีกเหตุผลหนึ่งแฝงเอาไว้อยู่ คือ รูปแกะสลักไม้ชิ้นนั้นทำให้เธอเหมือนได้เห็นงานแต่งงานของตัวเองกับฉีส่าวฉิงเมื่อสามปีก่อน
เพราะเขามอบทั้งแววตา จูบอันลึกซึ้ง แหวนเพชร หรือแม้กระทั่งคืนแรกที่เธอคาดหวังเอาไว้ ทว่ากลับไม่ได้มอบหัวใจที่เธอคาดหวังมานานแสนนาน
“อยากได้รูปแกะสลักไม้ชิ้นนั้นเหรอ?”
ฉีอวี้มีสายตาที่อ่อนโยนและความสามารถในการสังเกตที่เฉียบแหลมเป็พิเศษของทหาร เขาจึงหยิบปืนอัดลมขนาดเล็กที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาและหันไปบอกเ้าของซุ้มโดยไม่รอให้ลู่จั่นเหยียนตั้งสติได้
“เถ้าแก่ ขอะุสามสิบนัดครับ”
“คุณลูกค้า ะุต้องเสียค่าใช้จ่ายนะครับ”
เ้าของซุ้มชี้ไปที่ป้ายค่าบริการมุมหนึ่ง ฉีอวี้จึงพยักหน้าและส่งยิ้มไปให้ จากนั้นะุสามสิบนัดที่ถูกดัดแปลงก็ถูกส่งมาทันที
ลู่จั่นเหยียนสะดุ้งตื่นจากภวังค์และจ้องมองตัวเลขใต้รูปแกะสลักไม้อย่างพินิจ ก่อนจะหันไปมองเป้าหมายในระยะไกล จากนั้นคิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
หากยิงด้วยระยะเท่านี้ก็เหมือนหลอกเอาเงินเด็กชัด ๆ!
“คุณมั่นใจเหรอว่าจะยิงเข้ากลางเป้าทุกนัด?”
“ผมฝึกซ้อมมาหลายปีแล้ว”
ฉีอวี้หันหน้ากลับมาและขยิบตาให้เธอราวกับเด็ก ๆ ที่กำลังโอ้อวด ทันใดนั้นะุนัดแรกก็ถูกยิงออกไปและเข้ากลางเป้าได้อย่างแม่นยำ
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนที่ถูกยิงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และไม่เพียงแต่จะยิงโดนกลางเป้าทุกนัดเท่านั้น ทว่าระยะระหว่างะุแต่ละนัดก็เกือบเท่ากันหมดจนเถ้าแก่เฝ้าซุ้มเริ่มมีสีหน้ามืดมนลง
โดยปกติคนทั่วไปใช้ะุสามร้อยนัดก็ไม่มีทางจะยิงโดนได้อย่างแน่นอน แต่เขาคนนี้กลับใช้แค่สามสิบนัด…!
เขาเป็ใครกันแน่นะ!? ขาดทุนหนักแล้ว!
“ยี่สิบ! ยี่สิบเอ็ด!”
ด้านลู่จั่นเหยียนก็นับตามจำนวนะุถูกยิงออกไปด้วยความตื่นเต้น และท่าทางกระตือรือร้นเหมือนเด็กที่กำลังจะได้ของเล่นที่ตัวเองชื่นชอบในอีกไม่ช้า
“แม่ครับ! เร็วเข้า ผมอยากได้ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่นั่น!”
โต้วโต้วที่เพิ่งลงมาจากเครื่องเล่นม้าโยกก็เห็นตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ตรงหน้าบูธยิงปืนพอดี เด็กน้อยจึงดึงแขนเซี่ยงหว่านและอ้อนวอนอย่างน่ารัก
“แต่ว่าแม่ยิงปืนไม่เป็นะคะ”
เซี่ยงหว่านพูดจบก็มองไปทางฉีส่าวฉิงข้างกายอย่างลำบากใจ แต่เด็กชายตัวน้อยก็มีไหวพริบที่ดีเป็พิเศษ จึงรีบเข้าไปกอดขาของชายหนุ่มทันที
“พ่อเก่งครับ พ่อต้องทำได้แน่ ๆ!”
ฉีส่าวฉิงยิ้มเล็กน้อยพลางมองไปยังฝูงชน แต่หางตาของเขากลับหรี่ลงอย่างมีเลศนัย ทันใดนั้นแววตาที่เคยอ่อนโยนก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างเห็นได้ชัด
เซี่ยงหว่านสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของชายหนุ่ม เธอจึงมองตามไปแล้วก็พลันยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย
เธอกล้าสาบานได้ว่าวันนี้ตนเองไม่ได้ทำอะไรแม้แต่น้อย เพียงแค่อยากให้ฉีส่าวฉิงอยู่เล่นกับโต้วโต้วและสร้างความผูกพันกันเพียงนิดหน่อย
แต่กลับไม่คิดว่าฟ้าดินจะให้ของขวัญดี ๆ แบบนี้เข้ามา เธอจึงเลือกเก็บรอยยิ้มเอาไว้และย่อตัวลงเพื่อจูงมือของโต้วโต้ว
“โต้วโต้ว ถ้าชอบหมีตัวใหญ่แบบนั้น เดี๋ยวแม่พาไปซื้อตัวเหมือนกันที่ห้างได้ไหมคะ?”
“ไม่เอา ผมอยากได้ตัวนี้!”
อย่างไรแล้วก็ยังถือว่าเป็เด็กเล็ก หากไม่ได้ของที่ตัวเอง้าก็จะงอแงขึ้นมา
เซี่ยงหว่านจึงเงยหน้ามองไปที่ลู่จั่นเหยียนและฉีอวี้ในฝูงชน ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างอ่อนโยนแฝงไปด้วยความอดทน
“ส่าวฉิง เดี๋ยวฉันพาโต้วโต้วไปก่อนดีกว่า”
“ไม่จำเป็หรอก”
ฉีส่าวฉิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นะเื มือที่ซุกอยู่ในกระเป๋าก็ขยุ้มแน่นอย่างมาก อีกทั้งสายตาคมกริบราวกับคมมีดจ้องมองไปยังใบหน้าเปื้อนยิ้มดีใจของลู่จั่นเหยียน
ให้ตายสิ! บริษัทลู่ยังไม่เข้าที่เข้าทางอย่าถูกต้องสมบูรณ์ แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ออกมาเล่นชู้กับผู้ชายอีกแล้ว!
“แต่ว่า…”
“ไม่ต้องแต่ ยังไงก็ไม่ใช่ของที่หายากอะไรอยู่แล้ว ถ้าหากโต้วโต้วอยากได้ ฉันก็ต้องซื้อให้เขาแน่นอน”
เขาเดินไปที่บูธยิงปืนด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและรอยยิ้มเ็าที่น่ากลัว
“ยี่สิบแปด! ยี่สิบเก้า!”
ส่วนลู่จั่นเหยียนก็ไม่ได้รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามา แต่กลับยังใช้สายตาจ้องไปที่เป้าหมายอย่างตื่นเต้นราวกับว่าอีกไม่กี่วินาทีจะได้เห็นปาฏิหาริย์เข้าแล้ว
ปัง! ปัง!
เสียงปืนสองนัดดังขึ้นพร้อมกัน ทว่าะุนัดสุดท้ายที่ควรจะยิงโดนกลางเป้าอีกครั้งกลับถูกะุอีกนัดยิงเบี่ยงเบนจนทิศทางเปลี่ยนไป
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วมองไปยังที่มาของะุนั้น แต่ร่างกายทั้งหมดกลับแข็งทื่อราวกับถูกสาปและไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย
ฉีส่าวฉิงถือปืนด้วยมือข้างเดียว มุมปากยกยิ้มเยาะหยัน อีกทั้งแววตาแข็งกร้าวยังจ้องมองข้ามใบหน้าซีดเผือดของลู่จั่นเหยียนไปยังฉีอวี้ที่อยู่ถัดไป
“ฝีมือการยิงปืนของพี่ดูเหมือนจะลดลงนะ”
ส่วนฉีอวี้ชะงักไปครู่หนึ่งเช่นกัน เพราะไม่คาดคิดว่าจะมาเจอฉีส่าวฉิงที่สวนสนุก เขาจึงก้มหน้าลงโดยไม่ตั้งใจและมองเด็กที่กำลังตาเป็ประกายยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความสงสัย
“ส่าวฉิง คุณอย่ามาทำตัวเกเรนะ”
“แค่ยิงปืนชนะแล้วได้ตุ๊กตาเองนี่นา ทำไมจะเรียกว่าเกเรได้ล่ะ?”
ฉีส่าวฉิงพูดพลางเหลือบมองไปทางลู่จั่นเหยียนเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อในทันที
“หรือว่าพี่ชอบตุ๊กตาที่ผมเล่นจนเบื่อแล้วงั้นเหรอ?”
เมื่อสิ้นสุดคำพูดนั้นของชายหนุ่มผู้คุ้นเคย ทำให้มือทั้งสองข้างของลู่จั่นเหยียนที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวสั่นเทาเล็กน้อย
อย่างไรแล้วในสายตาของเขานั้น เธอก็ยังเป็แค่ตุ๊กตาที่เล่นจนเบื่อแล้วโยนทิ้งได้ทันที ทั้งยังเป็ตุ๊กตาที่ไม่เคยชอบจริง ๆ ด้วยซ้ำ
“ส่าวฉิง ไปซื้อหมีตัวใหญ่ให้โต้วโต้วที่ห้างก็พอแล้ว”
เซี่ยงหว่านเอ่ยขึ้นตามพลางดึงโต้วโต้วมาไว้ข้างหน้าตัวเอง ทำให้ร่างเล็ก ๆ ที่อาจถูกมองข้ามกลับโดดเด่นขึ้นมา ทว่าเด็กน้อยกลับเบี่ยงตัวหลบและส่งเสียงโวยวายไม่พอใจออกมา
“ผมไม่อยากไปห้างกับแม่! ผมอยากให้พ่อยิงปืนให้ชนะ แล้วเอาตุ๊กตาหมีตัวใหญ่มาให้ผม!”
ลู่จั่นเหยียนจ้องมองเด็กตัวเล็กตรงหน้าด้วยความใ และรู้สึกราวกับเหมือนะุยี่สิบเก้านัดก่อนหน้านี้ยิงใส่หัวใจของเธอพร้อมกันหมด ให้ความรู้สึกเจ็บจนแทบหายใจไม่ออกในทันใด
เด็กน้อยคนนี้เรียกเซี่ยงหว่านว่าแม่ และเรียกฉีส่าวฉิงว่าพ่อ…และยังเรียกเด็กคนนั้นว่าโต้วโต้วอีกด้วย!?
าแที่กลายเป็รูพรุนถูกเปิดออกทันที และหัวใจก็แตกเป็เสี่ยง ๆ ในทันใด เพราะนอกจากคนในตระกูลฉีและลู่จั่นเหยียนแล้วก็แทบไม่มีใครรู้ชื่อเล่นของฉีส่าวฉิงซึ่งก็คือโต้วโต้วเลย!
“จั่นเหยียน?”
ฉีอวี้จึงรีบเก็บสายตาตำหนิกลับคืน และพยุงแขนเธอด้วยความเป็ห่วง ทว่าแสงอาทิตย์ที่จ้าเกินไปจนทำให้หญิงสาวรู้สึกเวียนหัวและเริ่มโซเซ
ต้องเป็เพราะเมื่อครู่เล่นเครื่องเล่นตื่นเต้นเกินไปแน่นอน! เธอถึงได้ตอบสนองช้าเกินไปจนเพิ่งจะมารู้สึกทนไม่ไหวเอาตอนนี้!
ผู้ชายที่เธอรักมานานหลายปี สามีที่แต่งงานด้วยกันมากว่าสามปี…กลับมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นแล้วเหรอ!?
แล้วเธอล่ะเป็ใคร?
คุณนายฉีผู้น่าสงสารและน่าเวทนา มีหน้าที่เพียงแค่ให้เขาระบายอารมณ์เท่านั้น…
แม้แต่เมล็ดพันธุ์เพียงเม็ดเดียว เธอก็ยังไม่มีสิทธิ์!
เมื่อฉีส่าวฉิงเห็นใบหน้าซีดขาวราวกระดาษของภรรยา คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย จู่ ๆ ความรู้สึกสงสารเพิ่งจะผุดขึ้นมาในใจ แต่เมื่อมองไปยังมือของชายอีกคนที่กำลังเกี่ยวแขนของหญิงสาว ทำให้ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
“นี่คือ…คุณชายฉีกับอดีตภรรยาของเขา แล้วก็แฟนลึกลับอีกคนหรอกไม่ใช่หรือไง!?”
จู่ ๆ ก็มีคนจำฉีส่าวฉิงและลู่จั่นเหยียนได้จึงร้องอุทานออกมาด้วยความใ และทำเอาคนรอบข้างพากันฮือฮาในทันใด
“ลูกของพวกเขาโตก็ขนาดนั้นแล้ว ต้องเป็อดีตภรรยาที่อาศัยฐานะทางบ้านมาทำลายครอบครัวที่ดีอยู่แล้วแน่นอน! ทั้งตอนนี้ยังกลืนกินทรัพย์สมบัติของบ้านสามี และมีความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนกับผู้ชายคนอื่นอีก ช่างเ้าเล่ห์จริง ๆ!”
เสียงซุบซิบรอบด้านราวกับดูดพลังงานทั้งหมดออกจากตัวเธอในทันที ถ้าหากไม่ได้พึ่งแรงจากฉีอวี้คนนี้ เธอก็คงล้มลงไปด้วย อีกทั้งริมฝีปากซีดเผือดแล้ว
หากเธอบังคับให้ผู้ชายคนนี้แต่งงานกับตัวเองได้ เธอก็จะบังคับให้เขามอบความสุขให้เธอเช่นกัน!
แต่สุดท้ายแล้วกลับเป็เธอคนเดียวที่ทุกข์ทรมานอย่างถึงที่สุด และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือเธอยังคาดหวังอย่างโง่เขลาว่าสักวันฉีส่าวฉิงจะมอบความรักให้ ปล่อยให้เธอตั้งครรภ์ และหลังจากนั้นก็ค่อย ๆ มีความรักให้แก่เธอ
แต่ตอนนี้เมื่อมองย้อนกลับไปก็ช่างน่าตลกร้ายเสียเหลือเกิน เพราะลูกชายของเขาก็โตพอจะช่วยงานได้…
แล้วจะมา้าให้เธอคลอดลูกอีกทำไมกัน!?
2K
