หลังจากการซ่อมแซม บ้านเรือน ในเมืองโปปุรอนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไป๊อวี่ก็นึกพิเรนอยากต้มเหล้าเพื่อเลี้ยงฉลอง เธอเริ่มเตรียมดินปั้นไว้100ไห และใส่ส่วนประกอบของเหล้าลงไป หลังจากนั้นปิดฝา และใช้เวลาต้ม 3 วัน 3คืน โดยดูได้แต่สีไฟ ซึ่งก็ไม่รุ้เหมือนกันว่าเหล้าที่จะได้ออกมาจะเลิศรสไหม ซึ่งตำรับที่เธอทำ จะได้เหล้ารสฝาดที่ล้มเหลว 99 ไห และได้เหล้ารสเลิศ เรียกว่า สุราเทพเมามาย มาเพียง 1ไห
ตุบบบบ! เสียงไป๊อวี่ ทุบเหล้าทีละไหที่หยิบมาชิมแล้วล้มเหลว
" นี่ๆ เซียงหลง มาดูนี่เร็ว " ไป๊อวี่เรียก เมื่อชิมเหล้าไหสุดท้าย
" สุราเทพเมามาย? " ข้าถาม
" ถูกต้อง " ไป๊อวี่
ในไม่ช้าหลังจากชื่อเสียงของ สุราเทพเมามายกระจายออกไป ก็มีคนจาก 12 ประเทศ เดินทางมาดื่ม ที่ อาณาจักร โปปุรอนอย่างคับคั่ง แม้แต่ โซอา ก็ยังเสด็จมา ดื่มเป็นพักๆ
" รายได้จากการขายเหล้าต่อปี ได้เป็นสิบล้านเหรียญทองเลยนะ " ไป๊อวี่กล่าว และเริ่มกระบวนการต้มเหล้าอีกครั้ง โดยมี นิบัน และนิคุ คอยชิม
" เราควรขยายการค้าออกไปนะ " นิคุออกความเห็น
" แต่เราจะทำอย่างไรล่ะ เราไม่มีคนเลย " ข้าตอบคำถามด้วยคำถาม
" ก็อบซามยังไงล่ะ " ไป๊อวี่กล่าว
" จะให้ข้าชวนก็อบซาม มาตั้งรกรากที่นี่รึ "
" ถูกต้อง" ไป๊อวี่
และแล้วการเดินทางของข้า เพื่อไปชักชวนก็อบซาม ก็เกิดขึ้น ข้าให้นิคุ เอาจดหมายที่ข้าเขียน ไปพร้อมกับ ค้อนสงครามของเขา และเหล้าสุราเทพเมามาย 1ไห ไปให้ก็อบซาม
เพียงเวลาไม่กี่วัน ก็อบซาม ก็ให้คำตอบ นิคุ เขาจะพาก็อบลินทั้งหมดในอิเดเรีย ย้ายถิ่นมาอยู่ในเมืองโปปุรอน
3 วันต่อมา...
ประชากร ชาวโปปุรอน กว่าครึ่งจึงเป็นก็อบลิน พวกเขาเข้ามาทำงาน ในดินแดนโปปุรอนของข้า ราวกับคนงาน
" ข้าในฐานะพระราชาแห่งโปปุรอนคนแรก ขอสาบานว่า จะไม่มีใครตกงาน " ข้าให้สัตย์สาบาน ซึ่งก็อบซามก็พอใจ เพราะตอนนี้เขากำลังเจอปัญหาประชากรก็อบลิน เพิ่มจำนวนมากเกินไป จนหลายคนตกงาน
ข้าเข้าใจความรู้สึก ของคนตกงานดี วันๆต้องนั่งหายใจรดฟ้า และไม่รุ้ว่า ชีวิตจะอยู่ไปทำไม ดังนั้น ทุกคนในอาณาจักรนี้ จึงมีงานทำ และไม่เสี่ยงอันตราย
เราเริ่มสร้างโรงกลั่นเหล้า และผลิตเหล้ารสฝาด มาขายในราคาไหละ 300 เหรียญทอง ในขณะที่ สุราเทพเมามายเพียง1ไห สามารถขายได้ไม่ต่ำกว่า 3หมื่นเหรียญทอง
ดังนั้น กิจการแรก ของอาณาจักรโปปุรอน ที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก คือ ธุรกิจ ขายเหล้า
หลายวันผ่านไป...
" เจ้าจำถ้ำที่เรา เคยไปหลบภัยได้มั๊ย " ไป๊อวี่กล่าว
" จำได้สิ ทำไมเหรอ "
" มันมีหญ้า ฮิเตะ ฮิเตะ ขึ้นอยู่มากมายในถ้ำนั้นน่ะ " ไป๊อวี่
" แม้แต่ตอนหลบหนีเทพ ฟาเรนเซีย เจ้าก็ยังคิดถึงเรื่อง สมุนไพรรึ "
" หญ้า ฮิเตะ ฮิเตะ น่ะ มันสามารถเอามาทำ ฟูลโพชั่นได้ คงขายได้ หลอดละ 3000 เหรียญทองเลยนะ " ไป๊อวี่
" ความคิดแจ๋ว พวกก็อบลิน หลายตัวยังว่างงานอยู่มาก ข้าจะรีบไปบอกก็อบซาม "
และแล้ว อาณาจักรโปปุรอน ก็เริ่มผลิต ฟูลโพชั่น ออกวางจำหน่าย พวกเราไม่กีดกันเผ่าพันธ์ใดๆ ไม่ว่ามนุษย์หรือ ปีศาจ ก็สามารถมาซื้อ ฟูลโพชั่นที่เราได้ในราคาย่อมเยาว์
ไม่นานหลังจากนั้น การค้าของ อาณาจักรโปปุรอน ก็เฟื่องฟูขึ้น ที่จริงก็มีแค่เมืองเดียวอะแหละ แต่มีประชากร เท่ากับครึ่งหนึ่งของ ประชากร ลูเบียร่า กับ อิเดเรียรวมกัน มีทั้งคนมาแสวงโชค พ่อค้าวานิช และเหล่าขอทาน รวมทั้งนักผจญภัยมากหน้าหลายตา
...ทำไมคนมันเยอะอย่างนี้นะ ข้าคิดขณะเดินกลับบ้าน
ซ่า ซ่า ซ่า มีคนกำลังอาบน้ำอยู่ ไม่ทราบ ว่าเป็น ไป๊อวี่หรือนิคุ ข้าจึงถือวิสาสะ เปิดประตูเข้าไป เพราะคิดว่ามีม่านกั้นในห้องน้ำ แต่ทว่า...
ว้ายยยย!!!
ไป๊อวี่ ตกใจ จนร่ายเวทย์ ทำให้ตัวข้าลอยขึ้น จนหัวไป กระแทกเพดาน ดังโป้ก แต่เมื่อนางเห็นว่าเป็นข้า นางจึง รีบสลายเวทย์ทิ้งไป แต่ว่า มันกลับทำให้ข้าตกลงมาหน้ากระแทกพื้น เสียงดัง ตุบ ดังจน นิคุวิ่งมาดูเลยทีเดียว
" เจ้าบ้าเซียงหลง มาแอบดูพระเจ้าอย่างเค้า อาบน้ำได้ไง กันยะ " ไป๊อวี่กล่าวด้วยความโกรธ ขณะเอาผ้าเช็ดตัวมาปิดบังตามตัว
" มันเป็นความผิดของเธอเองไม่ใช่เรอะ ทำไมไม่ใช้ม่านกันไว้เล่า " ข้าสบถ แล้วเอามือลูบหัวที่โนขึ้นมา แต่ไป๊อวี่ทำไม่สนใจ
"ข..ขออภัยที่มาขัดจังหวะ คู่รักกำลังสวีทกันค่ะ "นิคุที่เห็นดังนั้น ก็รีบจรลีหนีไป
" เจ้ามีเรื่องอะไร รีบมาก ถึงขนาดรอให้ข้าอาบน้ำเสร็จไม่ได้ " ไป๊อวี่
" เราต้องเริ่มทำบัญชีประชากรกันแล้วนะ ทุกคนจะได้ไม่ว่างงาน โดยเฉพาะในเมือง โปปุรอน ไม่สมควรมีขอทาน " ข้ากล่าว
" แล้วจะทำยังไงกันล่ะ ให้พวกขอทานมีงานทำ "
" ข้าจะค้าขายกับอิเดเรีย ด้วยการเอาเหล้า สุราเทพมึนเมา ไปแลกผลซัน{ ผลที่มีรสชาติคล้ายส้ม } มาผลิตเหล้าหวาน นะสิ แล้วทุกคนจะได้มีงานทำ "
" ช่างเป็นความคิดที่ดีมาก " ไป๊อวี่
และแผนการดำเนินการให้ทุกคนมีงานทำอย่างมีความสุข ก็เริ่มต้นขึ้น
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
28K
