ฤดูรักในสายลมหนาว

อชิกลับมาที่ร้านหนังสืออีกครั้งในวันถัดมา พร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสเหมือนเดิม ธีร์สังเกตเห็น๻ั้๹แ๻่ประตูร้านเปิดออก แปลกที่เขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงกระดิ่งที่ดังขึ้นเมื่ออีกฝ่ายเข้ามา

“สวัสดีครับพี่ธีร์” อชิทักพลางชูถุงกระดาษสีน้ำตาลในมือ “เอาขนมปังอบใหม่ ๆ มาฝากครับ เห็นพี่น่าจะอยู่คนเดียวเลยคิดว่าน่าจะชอบอะไรอุ่น ๆ”

ธีร์เลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะจำรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ ทั้งที่พวกเขาเพิ่งเจอกันเมื่อวาน “ขอบคุณครับ แต่คุณไม่ต้องลำบากก็ได้นะ”

“ไม่ลำบากหรอกครับ ผมไปซื้อมาเผื่อตัวเองด้วย” อชิวางถุงขนมไว้บนโต๊ะเล็ก ๆ ใกล้กับมุมอ่านหนังสือ “ว่าแต่พี่ธีร์อ่านหนังสืออยู่เหรอครับ?”

ธีร์พยักหน้าก่อนจะปิดหนังสือในมือและวางมันลง “แค่ฆ่าเวลา คุณล่ะ? วันนี้มาหาอะไรอ่านอีกเหรอ?”

อชิยิ้มบาง “วันนี้ไม่ได้มาหาหนังสือหรอกครับ แต่แค่อยากมานั่งคุยกับพี่ธีร์เฉย ๆ”

คำตอบตรงไปตรงมานั้นทำให้ธีร์ชะงักเล็กน้อย เขาไม่ชินกับคนที่เข้ามาใกล้ชิดแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ อชิเดินมาหย่อนตัวลงนั่งตรงข้ามเขา สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“พี่ธีร์อยู่เมืองนี้มานานแล้วใช่ไหมครับ?”

“ใช่ ๻ั้๹แ๻่เด็ก”

“งั้นต้องรู้ทุกมุมของที่นี่แน่ ๆ เลย” อชิพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ช่วยแนะนำที่น่าสนใจให้ผมหน่อยสิครับ ผมจะได้ไปถ่ายรูป”

ธีร์มองคนตรงหน้าก่อนจะพยักหน้า “ลองไปที่สะพานไม้ริมลำธารสิ ตอนเย็นวิวจะสวยมาก”

อชิยิ้มกว้าง “เยี่ยมเลย! งั้นตอนเย็นพี่ธีร์ไปกับผมไหมครับ?”

คำถามนั้นทำให้ธีร์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาไม่คุ้นเคยกับการออกไปข้างนอกกับใคร แต่ในสายตาของอชิกลับมีบางอย่างที่ทำให้เขาอยากลองเปลี่ยนแปลงตัวเอง

        ยามเย็น สะพานไม้ริมลำธารที่ปกคลุมไปด้วยหิมะบาง ๆ อบอวลด้วยแสงอาทิตย์อ่อน ๆ ธีร์ยืนเงียบ ๆ มองอชิที่ตั้งกล้องถ่ายภาพด้วยความตั้งใจ

“ที่นี่สวยมากเลยครับ” อชิพูดโดยไม่หันกลับมา “แต่ผมว่าถ้าพี่ธีร์อยู่ในรูปด้วย คงจะสมบูรณ์แบบกว่านี้”

ธีร์หัวเราะเบา ๆ “ผมไม่ชอบถ่ายรูป”

“งั้นไว้รอบหน้าผมจะพยายามเกลี้ยกล่อมพี่ให้ได้นะครับ” อชิหันมายิ้มหวาน ธีร์มองรอยยิ้มนั้นแล้วอดคิดไม่ได้ว่า บางทีอชิอาจเป็๲ความสดใสที่หัวใจของเขา๻้๵๹๠า๱

“ก็ได้” ธีร์ตอบสั้น ๆ แต่ทำให้อชิดูเหมือนจะตื่นเต้นขึ้นทันที