“อืม แม้แต่ระบบก็ไม่อยากให้ข้าพูดน้อย…” จุน เสี่ยวเหยาพึมพำเงียบๆ ในใจ
"ติ๊ง ตำแหน่งเช็คอินได้รับการรีเฟรช โปรดลงชื่อเข้าใช้ที่อนุสาวรีย์โบราณไท่เยว่!"
“อนุสาวรีย์โบราณของไท่เยว่ นั่นอยู่ที่ไหน” จุนเสี่ยวเหยาคิดในใจ
แต่เื่นี้ไม่ใช่เื่เร่งด่วน เพราะตอนนี้เขาเป็เพียงทารก และเขาได้รับกายาศักดิ์สิทธิ์โบราณอันยิ่งใหญ่แล้ว ซึ่งสามารถกล่าวได้ว่าเป็การเริ่มต้นที่สมบูรณ์แบบ สถานที่เช็คอินถัดไปจะพบในภายหลัง
“สิ่งที่ข้าได้จากการลงชื่อในครั้งนี้คือ ร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณ ข้าไม่รู้ว่าข้าจะได้อะไรดีเมื่อลงชื่อเข้าใช้ในครั้งต่อไป” จุนเสี่ยวเหยามีความคาดหวังบางอย่างในใจ
ในเวลานี้ จุนจ้านเถียนตบหน้าผากของเขาและพูดว่า: “อย่างไรก็ตามข้ายังไม่ได้ตั้งชื่อหลานชายอันมีค่าของข้าเลย ลองเรียกเขาว่าจุนฉางเซิง ซึ่งหมายความว่าเขาจะสืบทอดตำนานของลัทธิเต๋าในอนาคต”
จุนเสี่ยวเหยา ซึ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา พูดไม่ออกเล็กน้อย
แม้ว่าชื่อ จุนฉางเซิง จะไม่เลว แต่เขาก็ยังหวังว่าจะใช้ชื่อของเขาเอง
“นี่ไม่ถูกต้อง มีคนจำนวนมากเกินไปที่เรียกว่าฉางเซิง ไม่ดีๆ!” ผู้าุโในตระกูลบางคนส่ายหัว
ตอนนี้ผู้คนและสุนัขกล้าที่จะตั้งชื่อฉางเซิง ชื่อราบเรียบที่ไม่ดีเช่นนี้จะคู่ควรกับบุตรแห่งพระเ้าได้อย่างไร?
ในเวลานี้ จู่ๆ ก็มีเสียงเบา ๆ ดังขึ้น “ทำไมท่านไม่เรียกเขาว่าเสี่ยวเหยา สามีของข้าเคยบอกว่ามันง่ายที่จะมีความสุขและยากที่จะเป็ะ ข้าแค่หวังว่าบุตรของข้าจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในอนาคต."
หญิงสาวสวยหน้าซีดกล่าวขณะนอนอยู่บนเตียง
เธอเป็แม่ผู้ให้กำเนิดของจุนเสี่ยวเหยา
นามว่า เจียงโหรว
เมื่อเผชิญกับคำแนะนำของเจียงโหรว จุนจ้านเถียนและคนอื่น ๆ ก็ไม่สามารถละเลยได้
เนื่องจากตัวตนของเจียงโหรวนั้นไม่ธรรมดา เธอจึงเป็เทพธิดาแห่งตระกูล เจียงโบราณ
แม้ว่าตระกูลเจียง จะไม่โด่งดังเท่าตระกูล จุน แต่ก็เป็ตระกูลโบราณจะอ่อนแอได้อย่างไร?
“ได้ เรียกว่าเสี่ยวเหยา” จุนจ้านเถียน พยักหน้า แต่เขาถอนหายใจเล็กน้อยราวกับว่าเขานึกถึงอะไรบางอย่างในทันใด
เปลือกตาของจุนเสี่ยวเหยาเปิดขึ้นเมื่อเขาเห็นสถานการณ์นี้
ตอนนั้นเองที่เขารู้ตัวว่าดูเหมือนบิดาของเขาจะไม่อยู่ที่นี่
“จ้านเถียน อย่ากังวลไปเลย จุนหวู่กุ้ยเป็ราชันย์แห่งเทพเ้าชุดขาว เขาจะล้มลงอย่างง่ายดายได้อย่างไร ยังไงซะตอนนี้ก็ยังมีเ้าหนูน้อยคนนี้ อนาคตเขาอาจจะขึ้นไปยืนแทนที่ของบิดาของเขาก็ได้ ” หญิงชราที่ด้านข้างปลอบโยน
“ใช่แล้ว ฮ่าฮ่า ข้ามีหลานแล้ว!” จวิน เจิ้นเถียนยิ้มอีกครั้ง
จุนเสี่ยวเหยากระพริบตาและแอบเขียนชื่อบิดาของเขา
ราชันย์เทพเ้าชุดขาว
ดูจากชื่อนี้ บิดาของเขาค่อนข้างทรงพลัง...
“เสี่ยวเหยามีร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณ หากข่าวนี้แพร่งพรายออกไป ข้าเกรงว่ามันจะสร้างความใในอาณาจักระ ต้องรู้ว่ามีกองกำลังมากมายที่แอบ้าทำลายตระกูลจุนของเรา” ผู้าุโในตระกูล กล่าวด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง
“หมายความว่าอย่างไร ใช้วิธีการเพื่อปกปิดความผันผวนของร่างกายศักดิ์สิทธิ์บนร่างของเสี่ยวเหยา” จุนจ้านเถียนกล่าว
ผู้าุโคนอื่นๆ ในกลุ่มพยักหน้าเล็กน้อย
ไม้ในป่านั้นสวยงามและลมจะทำลายมันหากยังไม่โตเต็มที่
จุนเสี่ยวเหยาเป็สมบัติของตระกูลจุน และจะต้องไม่มีอันตรายเกินขึ้นกับเขา
“เมื่อไรที่ทายาทของตระกูลจุนของข้าเรียนรู้ที่จะปกปิด แค่ร่างกายศักดิ์สิทธิ์ไม่สามารถปกป้องได้?”
ในขณะนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงฮัมเย็นๆ ดังขึ้นจากท้องฟ้า
ตระกูลจุนทั้งหมดตกตะลึง และดวงตานับไม่ถ้วนหันไปมองที่้าสุดของราชวังเทียนตี้
“ความผันผวนนั้น…”
“ช่างเป็ลมหายใจที่มีทรงพลัง บรรพบุรุษชราผู้นอนหลับอยู่ในห้องโถงบรรพบุรุษและปีนออกจากโลงศพ!”
“ฮือ… แม้แต่บรรพบุรุษก็ยังตื่นตระหนก?” มีเสียงนับไม่ถ้วนจากตระกูลจุนที่ดังมาจากทุกทิศทุกทาง
นั่นคือร่างระดับบรรพบุรุษของตระกูลจุน สมาชิกตระกูลจุนจำนวนมากไม่เคยมีโอกาสได้เห็นบรรพบุรุษตลอดชีวิตของพวกเขา และเมื่อจุนเสี่ยวเหยาเกิด เขาได้ปลุกบรรพบุรุษซึ่งทำให้หลายคนใและแสดงความอิจฉา
ในวังเทียนตี้ จุนจ้านเถียนและผู้าุโคนอื่นๆ ได้ยินเสียงนี้ และพวกเขาก็รีบออกจากวังเทียนตี้ด้วยสีที่น่าใ
ในช่องว่างมิติเหนือพระราชวังเทียนตี้ ช่องว่างขนาดใหญ่เปิดออก
ร่างในชุดสีเทาปรากฏขึ้น เป็ชายชราในชุดคลุมสีเทา มีฝุ่นบนศีรษะและร่างกาย ราวกับว่าเขาเพิ่งคลานออกมาจากพื้นดิน
แต่ในร่างกายที่เหี่ยวเฉาของเขา ดูเหมือนว่าจะมีพลังที่จะเขย่าโลก!
เช่นเดียวกับ์และโลก ทุกอย่างอยู่ภายใต้เขา!
“นั่นเป็บรรพบุรุษที่สิบแปด ข้าเคยเห็นบรรพบุรุษที่สิบแปด!”
จุนจ้านเถียนและคนอื่นๆ รีบโค้งคำนับ
ชายชราชุดเทาผู้นี้ เป็บรรพบุรุษที่แท้จริงของตระกูลจุน ถูกฝังอยู่ในห้องโถงบรรพบุรุษของตระกูลจุนมาเป็เวลานับไม่ถ้วน
เฉพาะเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในตระกูลจุน หรือเมื่อถึง่เวลาสำคัญของชีวิตและความตายเท่านั้นที่จะตื่นขึ้น
จุนจ้านเถียนและคนอื่นๆ ไม่เคยคิดว่าการกำเนิดของจุนเสี่ยวเหยา จะดึงดูดความสนใจของบรรพบุรุษ
บรรพบุรุษที่สิบแปด ปรากฏตัวต่อหน้าจุน จ้านเถียน และกอดจุนเสี่ยวเหยา
ดวงตาของเขาราวกับดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ และเขามองไปที่จุนเสี่ยวเหยาๆกระพริบตาไม่ร้องไห้หรือสร้างปัญหา แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“นี่คือบรรพบุรุษของตระกูลจุนของข้าใช่ไหม ลมหายใจอันทรงพลัง แข็งแกร่งกว่าลมหายใจของท่านปู่” จุนเสี่ยวเหยาคิดกับตัวเอง
บรรพบุรุษที่สิบแปดอดหัวเราะไม่ได้และพูดว่า: "เอาล่ะ...เอาล่ะ มีบุตรแห่งพระเ้าตัวจริงอีกคนในตระกูลจุนของข้า เ้าคนโง่ เ้ายัง้าปกปิดแสงสว่างของเด็กคนนี้อยู่"
“บรรพบุรุษที่สิบแปด ข้าเกรงว่าในอนาคตจะมีใครบางคนคิดร้ายต่อหลานชายของข้า…” จุนจ้านเถียนพูดอย่างแ่เบา
แม้ว่าพวกเขาจะเป็กลุ่มผู้าุโที่มีสถานะสูงส่ง ต่อหน้าผู้เฒ่าที่สิบแปด พวกเขาถือได้ว่าเป็รุ่นเยาว์เท่านั้น
“ฮึ่ม เห็นข้าแล้วใครจะกล้าล่ะ ถ้าพวกะเ่าั้กล้าที่จะก้มหน้าและเผชิญหน้ากับเสี่ยวเหยา ชายชราไม่สนใจที่จะเริ่มต้นาะ ฆ่าพวกมันและทำลายตระกูลของมันนองเืไปหลายร้อยล้านลี้!”
ผู้เฒ่าสิบแปดคนนี้มีทัศนคติที่ชั่วร้าย
จุนจ้านเถียนและคนอื่นๆ แอบกลืนน้ำลาย
าะคือาของตระกูลโบราณ ราชวงศ์สูงสุด และตัวตนะของราชวงศ์โบราณ
าอาจทำให้โลกล่มสลายและผู้คนหลายร้อยล้านคนจะต้องหลั่งเื
ดินแดนะ์โบราณไม่มีาะมาเป็เวลานาน
“ผู้เฒ่าผู้นี้ขอประกาศว่าในอนาคตเด็กคนนี้จะเป็บุตรแห่งเทพเ้าของตระกูลจุนของข้า และทรัพยากรการฝึกฝนทั้งหมดจะเอียงไปทางเขา แม้ว่ามันจะยากที่จะเติบโต แต่ก็คุ้มกับการยกระดับร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณ แห่งความสำเร็จอันยิ่งใหญ่!” บรรพบุรุษที่สิบแปดสั่ง
จุนจ้านเถียนและผู้าุโคนอื่นๆ ในตระกูลพยักหน้าเห็นด้วย
เกิดมาเพื่อทำลายโซ่ตรวนของร่างศักดิ์สิทธิ์โบราณ คนโง่เท่านั้นที่จะไม่ฝึกฝนมัน
“นอกจากนี้ ขอให้เด็กคนนี้มีคุณสมบัติของลำดับศูนย์…” บรรพชนที่สิบแปดกล่าวต่อ
“อะไรนะ?” ผู้าุโในกลุ่มใ
หากเป็เพียงการให้สถานะของพระบุตรแห่งพระเ้า ก็ไม่เป็ไร เป็เพียงสัญลักษณ์ของสถานะ
แต่ลำดับนั้นแตกต่างกัน
ลำดับของตระกูลจุนมีคุณสมบัติที่จะแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งประมุขในอนาคต
มีคนหนุ่มสาวหลายหมื่นคนในตระกูลจุน
แต่มีเพียงสิบคนเท่านั้นที่ได้รับเอกลักษณ์ของผู้นำ
กล่าวอีกนัยหนึ่งมีเพียงสิบคนนี้เท่านั้นที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะแข่งขันเพื่อตำแหน่งประมุข
สิบคนเหล่านี้ที่แต่ละคนจะถูกพาออกไป สามารถสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับยุคสมัยหนึ่ง และพวกเขาคือพร์สิบอันดับแรกของตระกูลจุน
ที่้าของลำดับสิบอันดับแรก มีลำดับเป็ศูนย์
ศูนย์หมายถึงอะไรและความเป็ไปได้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด สถานะของมันยังเหนือลำดับแรก!
ลำดับศูนย์ของคนรุ่นก่อนคือบิดาของจุนเสี่ยวเหยา ราชันย์เทพเ้าชุดขาว จุนหวู่กุ้ย!
“บรรพชนที่สิบแปด เื่นี้ค่อนข้างไม่เหมาะสม มันจะทำให้ลำดับอื่นๆ ไม่พอใจ...” หญิงชราคนหนึ่งพูดอย่างไม่มั่นใจ
แต่ละลำดับได้ผ่านการทดสอบนับครั้งไม่ถ้วนก่อนที่จะได้รับเอกลักษณ์นี้
จุนเสี่ยวเหยาได้รับลำดับศูนย์ั้แ่แรกเกิด ลำดับอื่น ๆ คิดอย่างไร?
“พวกเขาไม่พอใจ ปล่อยให้พวกเขาต่อสู้เพื่อตนเองในอนาคต และมาพูดถึงเด็กคนนี้กันเถอะ” บรรพชนที่สิบแปดพูดพร้อมกับสะบัดแขนเสื้อ
เมื่อฟังน้ำเสียงของเขา เห็นได้ชัดว่าเขามีความมั่นใจอย่างยิ่งในจุนเสี่ยวเหยา
จุนเสี่ยวเหยา ได้ยินคำพูดและถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ
ท่านปู่มีตั้งความหวังใว้สูงสำหรับเขา บรรพบุรุษมองเขาราวกับสมบัติ เช่นเดียวกับความลับของพ่อของเขา และอันตรายที่ซ่อนอยู่ของตระกูลจุนเ่าั้
ดูท่าจะเป็คนไร้ประโยชน์ไม่ได้จริงๆ
“พร์ที่ไร้เทียมทาน ภูมิหลังที่ไร้เทียมทาน การสนับสนุนระบบ ด้วยการเริ่มต้นที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ ถ้าข้าไม่สามารถปกครองยุคสมัยได้ ข้าก็บอกได้แค่ว่าข้าเลวเกินไป…” จุนเสี่ยวเหยาคิดกับตัวเอง
7K
