เสียงใสๆ ของพิมพ์ยังคงก้องอยู่ในหัวของชิด "เดี๋ยวพิมพ์ไปเติมน้ำตาลอีกหน่อย!"
ชายหนุ่มนั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งยังคงกำหมอนอิงที่เขาคว้ามาปิด "หลักฐาน" ไว้แน่น เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผม
ในหัวของเขาตอนนี้... มันขาวโพลน
ภาพที่เห็นเมื่อครู่... ภาพของยอดถันสีเข้มที่ดันเสื้อกล้ามสีขาวบางๆ ออกมา... ภาพของลานนมที่นูนเด่น... มันวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง
นี่มันบ้าสิ้นดี... เขาคิด
เขากำลังนั่งอยู่ในบ้านของแฟน... และเพิ่งจะ "แข็ง" เพราะพี่สาวของเธอ!
ชิดพยายามสูดหายใจลึกๆ พยายามนึกถึงหน้าพิมพ์... นึกถึงรอยยิ้มที่แสนดีของเธอ... เพื่อให้เ้าน้องชายที่กำลังพยศอยู่ใต้หมอนมันสงบลง
"ชิด! วุ้นมาแล้ว! รอบนี้หวานเจี๊ยบแน่!"
เสียงพิมพ์ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของเธอที่หน้าประตูครัว ชิดสะดุ้งสุดตัว ทำหมอนอิงเกือบหล่น
"อ่ะ... อ๋อ... ครับ" เขาตอบเสียงอู้อี้
พิมพ์เดินดุ๊กดิ๊กเข้ามาหา "ลองใหม่ๆ... อ้า" เธอยื่นช้อนที่ตักวุ้นสีขาวนวลมาจ่อที่ปากเขาอีกครั้ง
ชิดกลืนน้ำลาย... เขาจำใจต้องปล่อยมือจากหมอน ซึ่งเสี่ยงมาก เพื่อรับวุ้นช้อนนั้นเข้าปาก แต่ก็ยังพยายามบิดตัวเล็กน้อยเพื่อไม่ให้พิมพ์สังเกตเห็นความผิดปกติ
"เป็ไง... ดีขึ้นมั้ย" พิมพ์ถามตาแป๋ว
"อื้อ... ดีขึ้น" ชิดตอบ เขาหมายถึงวุ้นจริงๆ "อร่อยแล้ว"
"เย้! สำเร็จ!" พิมพ์ดีใจเหมือนเด็กๆ "งั้นชิดรอแป๊บนะ พิมพ์ไปช่วยแม่ยกแกงเขียวหวานก่อน ของจริงกำลังจะมา!"
พูดจบ เธอก็วิ่งกลับเข้าไปในครัวอีกครั้ง ทิ้งให้ชิดกลับสู่สมรภูมิรบ... สมรภูมิที่เขานั่งอยู่ตามลำพังกับ 'แป้ง'
ชิดเหลือบตามอง...
แป้งยังคงยืนอยู่ที่เดิม... ข้างตู้เย็น เธอดื่มน้ำอึกสุดท้ายจากแก้ว ก่อนจะวางมันลงบนเคาน์เตอร์เบาๆ
ในห้องนั่งเล่นอันกว้างขวาง... ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง
ชิดได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นตึกตัก... และเสียงกุกกักเบาๆ จากในครัว
เขาภาวนา... ภาวนาให้แป้งเดินกลับเข้าห้องนอนตัวเองไปซะ... ภาวนาให้เธอหายไปจากตรงนี้
แต่คำภาวนาของเขาไม่เป็ผล...
ร่างระหงในเสื้อกล้ามสีขาวตัวบาง... ค่อยๆ ก้าวเท้า... เดินออกจากมุมครัว...
...และเดินตรงมาที่โซฟา
ชิดกลั้นหายใจ...
อย่า... ได้โปรด... อย่ามานั่งตรงนี้... เขาะโอยู่ในใจ
โซฟามีสามที่นั่ง... เขาจองที่หนึ่ง... ตรงกลางว่าง... และริมสุดก็ว่าง...
แป้งเดินมาหยุดอยู่หน้าโซฟา... ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง...
...ลงบนที่นั่ง 'ตรงกลาง' ... ข้างๆ เขา
ชิดสะดุ้งเฮือก... เขารีบขยับตัวหนีโดยอัตโนมัติ ชิดตัวไปจนเกือบจะตกโซฟาอีกด้าน
ตอนนี้... ระยะห่างระหว่างเขากับเธอมัน... 'ใกล้' ... ใกล้เกินไป
"อุ๊ย..." แป้งทำเสียงเหมือนใเล็กน้อย "โทษที... ที่มันแคบเหรอ"
"มะ... ไม่ครับ" ชิดตอบเสียงสั่น พยายามดึงหมอนอิงกลับมาที่ตักอีกครั้ง แต่ตอนนี้มันดูจงใจเกินไป
แป้งหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ทำไมต้องเกร็งขนาดนั้น... พี่ไม่กัดหรอกน่า"
เธอยังคงนั่งนิ่ง... แต่ชิดรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตบางอย่าง... รังสีของความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ
"อื้อ..." แป้งบิดี้เีเล็กน้อย "ร้อนจัง... แอร์ไม่เย็นเลยรึไงนะ"
เธอพูดพลางเอนหลังพิงพนักโซฟา... และในจังหวะที่เธอ "เอนหลัง" นั่นเอง... เธอก็ "เอนตัว" เข้ามาทางเขาเล็กน้อย
วินาทีนั้น...
ััที่นุ่ม... หยุ่น... และ 'ใหญ่' ... ก็บดเบียดเข้ากับต้นแขนของชิด
มันคือ 'ด้านข้าง' ของหน้าอกไซส์ 38 นั่น!
ชิดตัวแข็งทื่อ...
มันไม่ใช่การชน... แต่มันคือการ 'แนบชิด'
แม้จะมีเนื้อผ้ากั้น... เสื้อยืดของเขา และเสื้อกล้ามของเธอ... แต่ความร้อนจากผิวเนื้อของแป้งมันทะลุทะลวงเข้ามา...
และความนุ่มหยุ่นที่... 'ล้น' ... มันกำลังกดทับอยู่บนแขนของเขา
ชิดรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต... เขาพยายามดึงแขนกลับ... แต่ก็เหมือนที่นั่งบนโซฟามันถูกบีบให้แคบลง... เขาไม่มีที่ให้หนี
"ร้อนจริงๆ นะ" แป้งย้ำอีกครั้ง คราวนี้เธอขยับตัวเล็กน้อย...
...ไอ้การขยับตัวนั่น... ทำให้ก้อนเนื้อนุ่มนั้น 'เสียดสี' กับแขนของเขา
"อึก..." ชิดเผลอกลืนน้ำลาย
เขารู้สึกได้ถึงความอึดอัด... แต่มันเป็ความอึดอัดที่มาพร้อมกับความ 'ตื่นเต้น' ... ความตื่นเต้นที่น่ารังเกียจ... ความตื่นเต้นที่เขาไม่ควรจะรู้สึก
เขากำลังนอกใจพิมพ์... แค่ด้วยความคิด... และตอนนี้... ด้วยการัั
"เอ่อ... พี่แป้ง... ขยับ... ขยับหน่อยได้มั้ยครับ" ชิดรวบรวมความกล้าพูดออกไป
แป้งหันขวับมามองเขา... ใบหน้าสวยคมของเธออยู่ห่างจากใบหน้าเขาไม่ถึงคืบ
"ขยับ?" เธอเลิกคิ้ว "ทำไมเหรอ... อึดอัด?"
แววตาของเธอ... มันไม่ได้ใสซื่อ... มัน 'รู้ทัน' ...
"ก็... ครับ" ชิดตอบเสียงเบา
แป้งยิ้ม... รอยยิ้มที่มุมปาก... "อึดอัด... หรือว่า... ชอบ?"
"!" ชิดเบิกตากว้าง "พี่... พี่พูดอะไร"
แป้งหัวเราะคิก... เธอไม่ได้ขยับหนี... แต่กลับโน้มตัวเข้ามาใกล้เขามากขึ้นอีก...
จนชิดรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเธอที่รดอยู่แถวใบหู...
เธอเอียงคอ... ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนของเธอปรกมาโดนแก้มของชิด... กลิ่นหอม... กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นตัวที่เป็เอกลักษณ์... มันทำให้ชิดมึนงง
แล้วเธอก็... 'กระซิบ'
เสียงแหบพร่าที่แทบจะไร้เสียง... แต่กลับดังที่สุดในโสตประสาทของเขา
"ชิด..."
เธอเรียกชื่อเขา... ครั้งแรก...
"ของพี่..."
ลมหายใจของเธอเป่ารดที่หูเขา...
"...ดีกว่าของพิมพ์... ใช่มั้ยล่ะ?"
ราวกับมีค้อนปอนด์ทุบลงกลางศีรษะ...
ชิดแข็งทื่อ... เขาหันไปมองหน้าเธออย่างตกตะลึง...
คำถามนี้... มัน... มันตรงไปตรงมา... มันไร้ยางอาย...
"พี่... พี่หมายความว่าไง..." เขาพยายามจะเถียง แต่เสียงที่ออกมามันแหบแห้ง
แป้งไม่ตอบ... เธอยังคงจ้องตาเขา... แววตาของเธอมันบอกว่า 'เธอกำลังสนุก' ...
สนุกที่ได้ปั่นหัวเขา... สนุกที่ได้เห็นเขาเสียอาการ...
ชิดกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง... เพื่อปฏิเสธ... เพื่อด่าว่าเธอเป็บ้า...
แต่เขาก็ทำไม่ทัน!
หมับ!
มือเรียวของแป้ง... ที่วางอยู่บนตักเธอเมื่อครู่... พุ่งเข้ามายึด 'ข้อมือ' ของเขาไว้!
มันรวดเร็วและหนักแน่น!
"!" ชิดใ "ทำอะไรน่ะ!"
เขาพยายามดึงมือกลับ... แต่มือของแป้งบีบข้อมือเขาไว้แน่นเหมือนคีมเหล็ก...
"ชู่ว์..." แป้งทำเสียงจุ๊ปาก "เดี๋ยวพิมพ์ก็ได้ยินหรอก"
เธอยิ้ม...
และก่อนที่ชิดจะได้ประมวลผลอะไรไปมากกว่านั้น... แป้งก็ 'ลาก' มือของเขา...
...ลากผ่านอากาศ...
...มุ่งตรงไปยังเป้าหมายที่เด่นชัดที่สุดบนร่างกายของเธอ...
ฟุ่บ!
แป้ง 'กด' ฝ่ามือของชิด... ลงบน 'หน้าอก' ข้างซ้ายของเธอเต็มๆ!
ฝ่ามือของชิดแนบสนิท... ลงบนเสื้อกล้ามสีขาวบางๆ... ทับลงบนก้อนเนื้อที่เขาแอบมองมาตลอด...
...ทับลงบน 'ยอดถัน' ที่แข็งเป็ไต... พอดีเป๊ะ!
"อึก!" ชิดสะดุ้งสุดตัว...
ััแรก... มันคือความ 'ร้อน' ... ร้อนจนแทบจะลวกมือ...
ตามมาด้วยความ 'นุ่ม' ...
มัน... มันนุ่ม... นุ่มอย่างไม่น่าเชื่อ... นุ่มจนเหมือนมือของเขากำลังจมหายเข้าไปในกองสำลีอุ่นๆ...
แต่มันไม่ใช่ความนุ่มที่เหลวเป๋ว... มันคือความนุ่มที่ 'สู้มือ' ... มันคือความ 'แน่น' ที่อัดอยู่ข้างใน...
ชิดกำลัง... จับหน้าอกพี่สาวแฟน!
สมองของเขาสั่งการว่า "ดึงมือออกเดี๋ยวนี้!" ... "นี่มันผิด!" ... "พิมพ์อยู่ในครัวนะเว้ย!"
แต่ร่างกายของเขา... มันทรยศ...
ฝ่ามือของเขา... มันไม่ยอมขยับออก...
และไอ้ยอดแข็งๆ ที่อยู่ตรงกลางฝ่ามือเขา... มันเหมือนมีแม่เหล็ก... มันกำลังเรียกร้อง...
"อื้มมมม..."
เสียงครางต่ำๆ... ดังออกมาจากลำคอของแป้ง...
เธอหลับตาพริ้ม... แอ่นอก... 'ดัน' ทรวงอกของเธอเข้าหาฝ่ามือของเขา...
วินาทีนั้น... สติของชิดก็ขาดผึง...
นิ้วมือของเขา... ที่ถูกแป้งกางออก... ค่อยๆ 'ห่อ' เข้าหากัน...
เขา 'เผลอ' ... บีบเคล้นมัน!
"โอ้..."
ชิดครางออกมาเองเบาๆ...
มัน... 'ล้นมือ' ...
นี่คือคำเดียวที่เขานึกออก... นิ้วทั้งห้าของเขาแทบจะไม่สามารถโอบรอบฐานของมันได้... มันใหญ่... มันอวบอิ่ม... มันเต็มไม้เต็มมือ...
เขาบีบมัน... ขยำมันเบาๆ... ผ่านเนื้อผ้าที่บางเฉียบ...
แป้งครางรับในลำคอ... "อ่า... ใช่... แบบนั้นแหละ..."
ชิดเหมือนคนตกอยู่ในภวังค์... เขาลืมไปแล้วว่ากำลังทำอะไร... เขาลืมไปแล้วว่าอยู่ที่ไหน...
เขาลูบไล้มัน... วนฝ่ามือเป็วงกลม...
ััของยอดถันแข็งๆ ที่ครูดไปมากับฝ่ามือของเขา... มันเสียว... เสียวจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว...
เขารู้สึกได้ถึงความชื้น... เหงื่อของเธอ... หรือของเขา... ก็ไม่รู้...
ชิดกำลังลูบหน้าอกโนบราไซส์ 38 ของแป้ง... โดยที่แป้งเป็คนจับมือเขามาวางเอง...
"เป็ไง..." แป้งกระซิบถาม ทั้งที่ยังหลับตา "สู้ของพิมพ์ได้มั้ย..."
ชิดไม่มีคำตอบ... เขาเอาแต่วนฝ่ามือ... และบีบเคล้น... อย่างลืมตัว...
ความรู้สึกผิดมันยังอยู่... แต่มันถูก 'ตัณหา' ที่พุ่งสูง... กดทับเอาไว้จนมิด...
เขาอยากััมากกว่านี้... อยากให้ผ้านี่มันหายไป...
ในขณะที่ชิดกำลังจะถลำลึกไปกว่านั้น... ในขณะที่มือของเขากำลังจะเริ่ม 'ขยี้' ยอดถันนั้นแรงขึ้น...
"ชิ้ดดดดด! มาช่วยพิมพ์ยกหม้อแกงหน่อย! มันหนักมากเลย!!!"
เสียง์... หรือเสียงนรก... ของพิมพ์ะโลั่นออกมาจากในครัว!
เฮือก!
ชิดสะดุ้งสุดตัว... ราวกับถูกน้ำเย็นสาดเข้าหน้า!
เขากระชากมือตัวเองกลับทันที... อย่างรวดเร็ว...
แป้งลืมตาขึ้น... ในแววตาของเธอยังคงมีความฉ่ำเยิ้ม... แต่ก็แฝงไว้ด้วยความ 'ขบขัน'
"พะ... พิมพ์เรียก..." ชิดพูดเสียงสั่น
"ชิด! ได้ยินมั้ย!" พิมพ์ะโย้ำอีกครั้ง
"ดะ... ได้ยินแล้ว! ไปเดี๋ยวนี้!" ชิดะโตอบกลับไป
เขารีบลนลานลุกขึ้นยืน... ขายังแอบสั่นนิดๆ... เขาไม่กล้าหันไปมองหน้าแป้งตรงๆ...
เขาเหลือบไปมอง 'มือ' ตัวเอง... มือข้างที่เพิ่งทำเื่เลวร้ายลงไป...
มันยังรู้สึก... ยังรู้สึกถึงความนุ่ม... ความร้อน... และยอดแข็งๆ นั่น... ติดอยู่ที่ฝ่ามือ...
"ไปสิ..."
เสียงของแป้งดังขึ้นจากด้านหลัง...
ชิดหันขวับไปมอง...
แป้งยังคงนั่งอยู่ที่เดิม... เธอยกมือขึ้นเสยผมยาวๆ ของเธออย่างเซ็กซี่... ก่อนจะใช้ปลายนิ้ว... แตะที่ 'ยอดถัน' ผ่านเสื้อ ... ในจุดที่มือของเขาเพิ่งจากไป...
เธอจ้องหน้าเขา... แล้วยิ้ม...
"เดี๋ยว... 'แฟน' ... จะรอนานนะ"
2K
