ย้อนกลับมาพร้อมลูกหมาแต่กลับต้องมาเลี้ยงลูกลิง

ย้อนเวลามาพร้อมลูกหมาแต่กลับต้องมาเลี้ยงลูกลิง

บทที่ 40 ทดสอบพลัง

หลังจากเสร็จสิ้นการคารวะอาจารย์ ผู้อาวุโสหลิวได้เริ่มตรวจสอบพลังของจางหย่ง สีหน้าของเขาแลดูประหลาดใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"พลังของเจ้าหนุ่มนี่แปลกประหลาดจริงๆ มิน่าข้าถึงมองไม่เห็น"

เขาบ่นรำพึงรำพันในใจก่อนจะหันไปพูดคุยกับผู้เฒ่าจ้าวว่า

"สถานการณ์อย่างเจ้าหนุ่มคนนี้ ข้ายังไม่เคยพบเห็นมาก่อนจริงๆ"

"ตอนข้าเปิดจุดที่ปิดกั้นพลังของเขาอยู่ข้าก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน"

ผู้เฒ่าจ้าวเอ่ยขึ้น ตัวเขามีสมญานามเป็นถึงหมอเทวดา แต่กรณีแบบนี้เขากลับไม่เคยพบเห็นมาก่อน เขานิ่งอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง จนได้ยินเสียงผู้อาวุโสหลิวเอ่ยขึ้นว่า

"พลังวิญญาณของคนทั่วไปจะรวมอยู่ที่จุดๆเดียว การจะดึงพลังวิญญาณออกมาใช้ต้องเริ่มฝึกจากพื้นฐานการยืมพลังจากจุดตันเถียน ก่อนจะแปลงออกมาเป็นพลังยุทธแล้วส่งออกจากร่างกาย จากการตรวจสอบพลัง เจ้าหนุ่มคนนี้เขาไม่ได้มีพลังรวมอยู่ที่จุดๆเดียว แต่กลับไหลเวียนไปทั่วร่าง ราวกับมันหลอมรวมไปกับร่างกายของเขา หากข้าไม่ใช้พลังวิญญาณเข้าไปตรวจสอบอย่างละเอียดคงจะพูดออกไปว่าชายผู้นี้ไม่มีพลังวิญญาณ"

"อืม ข้าก็ตรวจพบเช่นนั้นเหมือนกัน"

จางหย่งที่ได้ฟังก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย จึงเอ่ยถามขึ้นว่า

"แล้วที่พลังของข้าเป็นแบบนี้ดีหรือไม่ดีขอรับ"

"เรื่องนี้ก็พูดยาก น้อยคนนักที่ยอมปล่อยให้ลูกหลานไม่มีพลังวิญญาณ ทั้งๆที่เขามีแนวโน้มว่าจะมีพลัง ข้าเคยถูกไหว้วานให้ช่วยปลดจุดที่ปิดกั้นพลังวิญญาณในตัวเด็กๆหลายต่อหลายครั้ง แต่ทั้งหมดนั้นยังเป็นเด็กที่อายุไม่เกินสิบเอ็ดปี เคยมีครั้งหนึ่งที่ข้าเจอบุคคลที่ไม่ได้ปลดจุดที่ปิดกั้นพลังวิญญาณ เขาเหล่านั้นมักจะเสียชีวิตก่อนจะอายุสิบห้าปี แต่เจ้าที่ยังไม่ได้ปลดจุดปิดกั้นพลังวิญญาณกลับมีชีวิตรอดมาจนถึงป่านนี้ ข้าก็เพิ่งเคยเห็นนี่แหละ"

"ข้าเองก็เหมือนกัน แม้สำนักอัคคีจะมีลูกศิษย์จำนวนมาก แต่คนที่จะเข้าสำนักได้จะต้องเป็นผู้มีพลังวิญญาณก่อนแล้วจึงจะรับเข้ามาเป็นศิษย์ ดังนั้นข้าจึงไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้เช่นกัน"

หนิงเหอที่อยู่ตรงนั้นมองดูด้วยความสนใจ บุรุษผู้นั้นมีศักดิ์เป็นถึงพี่เขยของนาง ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่อาจยอมรับคนที่ไม่มีพลังมาเป็นพี่เขยได้ เพราะพี่สาวนอกจากจะงดงามเป็นอันดับหนึ่งแล้ว พลังของพี่สาวยังสูงส่งจนนางแทบจะเทียบไม่ติด ดังนั้นก่อนหน้านี้ไม่ว่าอย่างไรเมื่อมองไปที่จางหย่งนางก็มักรู้สึกขัดใจ แม้รูปร่างหน้าตาจะถือว่าพอใช้ได้ก็เถอะ แต่เมื่อรู้ว่าเขามีพลังที่แฝงอยู่ในร่างกายก็ทำให้ความคิดของนางเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้น อย่างน้อยเขาก็พอจะมีความสามารถในการดูแลหลานๆของนางได้ 

จางหย่งที่ได้ยินเรื่องพลังในร่างกายของตัวเองก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ อย่างน้อยเขาก็ยังโชคดีได้เข้าร่างคนที่มีพลังวิญญาณล่ะนะ จางหย่งได้แต่รำพึงรำพันกับตัวเองในใจ ผู้อาวุโสหลิวที่เห็นสีหน้าจางหย่งก็เอ่ยขึ้นต่อว่า

"เจ้าอย่าเพิ่งได้ใจไป ข้าตรวจสอบว่าเจ้ามีพลังวิญญาณได้ก็จริง แต่ข้าบอกไม่ได้ว่าพลังวิญญาณที่หลงเหลืออยู่ในตัวเจ้ามีมากน้อยเพียงใด มันอาจจะน้อยมากจนเจ้าไม่สามารถทำอะไรกับมันเลยก็เป็นได้"

จางหย่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักค้าง แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเสี่ยวเหมามีความสามารถในการมองเห็นพลังวิญญาณในตัวผู้อื่นได้ เขาก็หันมองซ้ายมองขวา พบว่าเจ้าเสี่ยวเหมากำลังนั่งอยู่บนตักของหนิงเหอด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข จางหย่งก็รู้สึกอิจฉาขึ้นมานิดหน่อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นในใจว่า

'เสี่ยวเหมา ช่วยดูพลังวิญญาณในตัวข้าให้ที'

'เจ้านาย ข้ากำลังอุ่นอยู่เลย ไว้ค่อยดูได้ไหม'

จางหย่งที่ได้ยินถึงกับโมโหเดินไปหมายจะยกตัวเจ้าเสี่ยวเหมาออกมา แต่นึกได้ว่ามันนั่งอยู่บนตักของหญิงสาว เขาก็ได้แต่เอ่ยในใจขึ้นว่า

'หากเจ้ายังไม่ออกมาช่วยข้าตรวจดูพลังวิญญาณ คอยดูว่าอาหารเย็นวันนี้จะเป็นอะไร!!'

เสี่ยวเหมาที่ได้ยินคำขู่ถึงกับหางตั้งหูตูบ ลุกพรวดพราด กระโดดเข้าหาจางหย่งอย่างออดอ้อนก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

'ข้าแค่ล้อเล่นหน่อยเดียวเอง มาๆ ข้าจะตรวจสอบพลังวิญญาณให้ท่าน'

หนิงเหอที่เห็นเสี่ยวเหมากระโดดลุกขึ้นแล้วไปยืนตรงหน้าจางหย่งเหมือนกำลังคุยกันก็รู้สึกแปลกใจ ก่อนหน้านี้นางไม่เห็นได้ยินเสียงจางหย่งเรียกเสี่ยวเหมาเลย เหตุใดเจ้าสุนัขตัวน้อยถึงได้วิ่งไปราวกับถูกเรียกขาน แถมยังยืนอย่างเชื่อฟังตรงหน้าจางหย่งเสียอีก นอกจากจะมีหลังวิญญาณที่แอบแฝงไว้ในร่างกายแล้ว หรือว่าเขายังมีความสามารถสื่อสารกับสัตว์ได้อีกนะ มิน่าเล่าพี่สาวนางถึงได้สนใจเขา จนมีลูกด้วยกันถึงสามคน หากนางมีสามีจะต้องไม่ให้น้อยหน้าพี่เขยอย่างจางหย่งแน่นอน นางได้แต่ตั้งปณิธานในใจ

หลังจากที่เสี่ยวเหมาตรวจสอบพลังวิญญาณของจางหย่งพักหนึ่ง มันก็เอ่ยขึ้นว่า

'เจ้านาย ข้าก็ไม่สามารถตรวจสอบพลังของท่านได้เช่นกัน'

'เพราะเหตุใด?'

'เพราะข้าหิว'

'...'

จางหย่งที่ได้ยินคำตอบของเสี่ยวเหมาก็เขกหัวของมันไปทีหนึ่ง

เอ๋ง~  'ข้าแค่ล้อเล่นเอง ไม่เห็นต้องทำร้ายกันขนาดนี้เลย ที่ข้ามองพลังของท่านไม่เห็นเพราะเหตุผลเดียวกับผู้อาวุโสหลิวนั่นแหละ พลังของท่านกระจายออกไป ไม่ได้อยู่กองรวมกัน ข้าจึงไม่สามารถตรวจสอบปริมาณพลังของท่านได้'

จางหย่งจ้องมองเสี่ยวเหมาด้วยแววตาค้นหา จนเสี่ยวเหมาถึงกับขนลุกซู่ขึ้นมาก่อนจะเอ่ยว่า

'ครั้งนี้ข้าไม่ได้ล้อเล่น ข้าพูดจริงๆ'

เมื่อเห็นว่าสุนัขมิติของตัวเองไม่ได้ความ จางหย่งก็หันไปถามกับผู้อาวุโสทั้งสองคนว่า

"แล้วข้าจะตรวจสอบพลังวิญญาณได้อย่างไรหรือขอรับ"

ทั้งสองคนที่ได้ฟังคำถามต่างก็ส่ายหน้า ก่อนที่ผู้อาวุโสหลิวจะเอ่ยขึ้นว่า

"เจ้าลองเพ่งสมาธิตรวจสอบพลังตามจุดต่างๆในร่างกายดู เจ้าอาจจะต้องกะประมาณพลังของเจ้าด้วยตัวเจ้าเอง"

จางหย่งที่ได้ยินดังนั้นจึงนั่งสมาธิเพื่อตรวจสอบพลังที่ไหลเวียนในร่างกายของตัวเอง เด็กๆทั้งสามเป็นเด็กที่รู้ความ ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยหารือกัน พวกเขานั่งเล่นกันอย่างสงบ ไม่ได้ส่งเสียงดังรบกวนแต่อย่างใด เมื่อเห็นบิดาหลับตานั่งสมาธิ อาฟู่น้องชายคนรองก็กระซิบถามพี่ชายคนโตขึ้นว่า

"พี่ใหญ่ นั่นท่านพ่อเริ่มการฝึกแล้วหรือ"

"คิดว่าน่าจะใช่นะ"

อาเฟยพี่ชายคนโตเองก็ไม่แน่ใจว่าการฝึกวิชาต้องทำอย่างไร แต่จากที่เขามองเห็น ท่าทางของบิดาดูเหมือนว่าน่าจะเป็นการฝึกวิชากระมัง

"เช่นนั้นพวกเรามาฝึกวิชาด้วยกันเถอะ เราจะได้มีพลังไปต่อสู้กับพวกคนชั่วได้"

อาเฟยพยักหน้ารับก่อนที่ทั้งสองจะนั่งขัดสมาธิและหลับตาลง ส่วนอาฟงน้องชายคนเล็กที่ได้ยินว่าถ้าฝึกวิชาจะมีพลังต่อสู้ก็ตาลุกวาวขึ้นมาทันที เขานั่งลงพร้อมพี่ๆและหลับตาลงเช่นกัน เวลาผ่านไปไม่นานอาฟงน้องชายคนเล็กผู้มีอายุเพียงแค่สองขวบก็ทนนั่งนิ่งๆไม่ไหว ลุกขึ้นไปเล่นรถสามล้อเพียงลำพัง

อาฟู่ที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวของรถสามล้อก็ทนไม่ไหวลุกขึ้นตามน้องชายไปทันที เขาเพิ่งจะอายุห้าขวบเองนะยังมีเวลาอีกมากที่จะฝึกฝน ไว้เขาค่อยมาฝึกทีหลังก็แล้วกัน ดังนั้นตอนนี้จึงมีเพียงอาเฟยที่นั่งฝึกสมาธิอยู่คนเดียว

จังหวะที่ทุกคนกำลังสนใจจางหย่งที่เพ่งสมาธิตรวจสอบพลังของตัวเอง เสียงร้องของอาเฟยก็ได้ดังขึ้นมา

"อ๊ากกก!!!"