ห้องทำงานอาจารย์ เวลาเย็นหลังเลิกเรียน
แสงแดดยามบ่ายแก่ ๆ สาดผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์วิชาเอก ที่อยู่ชั้นบนสุดของตึกคณะ
เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ กับเสียงฝีเท้าของเธอที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ประตู
ผม—ดร.ธนากร อายุ 35 ปี สูง 180 ซม. น้ำหนัก 70 กก. รูปร่างสูงโปร่ง ผิวแทนจากแดดที่เคยออกวิจัยภาคสนามบ่อย ๆ ผมดำสั้นเรียบร้อยแต่แอบยุ่งนิด ๆ
ตอนนี้กำลังนั่งหลังโต๊ะไม้โอ๊ค เอกสารกองพะเนิน แต่สายตากลับไม่ได้จับอยู่ที่กระดาษเลยสักบรรทัด
เพราะเธอ—แพร อายุ 25 ปี เ้าหน้าที่ธุรการประจำคณะคนใหม่ที่ย้ายมาทำงานที่นี่ได้แค่สามเดือน
แต่สำหรับฉัน… เธอคือคนที่ฉันแอบมองมาั้แ่แรกเห็น ั้แ่เธอเดินผ่านหน้าห้องฉันวันแรก ผมยาวสลวย ผิวขาวเนียน ตาโตที่มองใครก็เหมือนกำลังยิ้ม ทั้งที่ปากไม่ได้ยิ้ม
ผมคลั่งเธอมาก
มากจนบางคืนนอนไม่หลับ เพราะคิดถึงแต่ร่างกายที่ยังไม่เคยัั คิดถึงเสียงที่ยังไม่เคยได้ยินตอนคราง คิดถึงกลิ่นตัวที่ยังไม่เคยได้ดมใกล้ ๆ จนแทบจะคลั่ง
ประตูห้องเปิดออกช้า ๆ เธอเดินเข้ามา ถือแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินในมือ
“อาจารย์คะ เอกสารรายงานงบประมาณภาคเรียนนี้ หนูเอามาคืนแล้วค่ะ”
เสียงเธอใส ๆ ตามปกติ แต่ฉันได้ยินความตื่นเต้นเล็กน้อยในน้ำเสียงนั้น
ผมเงยหน้าขึ้น มองเธอตรง ๆ นานกว่าปกติ จนเธอเริ่มเกร็ง
“วางไว้ตรงนั้นได้เลยครับ”
ผมพูดเสียงนิ่ง แต่สายตากลับไล่จากหน้าเธอ ลงไปที่คอเสื้อเชิ้ตสีขาว ที่ปลดกระดุมบนสุดหนึ่งเม็ด
ผิวขาว ๆ โผล่พ้นปกเสื้อนิดเดียว ผมกลืนน้ำลาย
เธอวางแฟ้มลง แล้วหันหลังจะเดินออกไป
“เดี๋ยวครับ”
เสียงทุ้มต่ำกว่าปกติ เธอชะงัก หันกลับมามองฉัน ตาโตขึ้นนิดหนึ่ง
“มีอะไรคะอาจารย์?”
ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้า ๆ เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเธอ ห่างกันแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเธอพุ่งเข้าจมูกฉันเต็ม ๆ ต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะไม่คว้าเอวเธอมาดึงเข้ามาใกล้เดี๋ยวนั้น
“วันนี้… เธอใส่เสื้อตัวนี้มาทำงานทั้งวันเลยเหรอ”
อ.กร ถามเสียงเบา แต่แฝงความกดดัน
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ค่ะ… แล้วมันผิดตรงไหนคะ?”
อ.กร ยิ้มมุมปาก
“ไม่ผิดหรอกครับ แต่มันทำให้ผมเสียสมาธิทั้งวันเลย”
เธออึ้งไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ คิดว่าล้อเล่น
“อาจารย์จะมาพูดอะไรแบบนี้กับลูกน้องได้ยังไงคะ”
อ.กร ไม่ยิ้มแล้ว
มือข้างหนึ่งของเขายกขึ้น จับคางเธอเบา ๆ แต่แน่นพอที่จะให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเต็ม ๆ
“ผมไม่เคยพูดเล่นเื่นี้กับใครเลย”
ดวงตาเธอเบิกกว้างขึ้น หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง
“ั้แ่วันแรกที่เห็นเธอ ผมอยากทำมากกว่ามอง อยากทำมากกว่าแค่เรียกชื่อ”
นิ้วโป้งของฉันลูบริมฝีปากล่างของเธอช้า ๆ เนียนนุ่มจนฉันแทบคลั่ง
“และวันนี้… ผมทนไม่ไหวแล้ว”
อ.กร ก้มลง จูบเธออย่างหิวกระหาย ไม่มีคำเตือน ไม่มีเวลาให้เธอปฏิเสธ
ริมฝีปากเธออ่อนนุ่ม หวานจนฉันอยากกลืนกินทั้งตัว เธอใจนตัวแข็ง แต่ไม่ผลักออก
มือเขาเลื่อนลงไปโอบเอวเธอ ดึงร่างเธอแนบชิดจนรู้สึกถึงความร้อนจากตัวเธอผ่านเสื้อผ้า
และกระซิบข้างหูเธอ ขณะที่ปากยังแตะริมฝีปากเธออยู่
“บอกผมสิครับ… คุณเคยคิดถึงผมบ้างไหม
คิดถึงแบบเดียวกับที่ผมคิดถึงเธอทุกคืน”
4K
