ที่ข้าเลิกร้าย เพราะอยากให้ท่านรัก

     ขบวนส่งเสด็จเจ้าเมืองลี่จินเสร็จสิ้น ทั้งหวังเสิ่นและจุนเป่าจึงเดินทางกลับเข้าเมือง ในขณะที่หลานเซียนเองก็มาถึงเมืองอิงฮวาเช่นกัน หลานเซียนขึ้นไปยืนอยู่บนเนินเขาสูง ในขณะที่เขากำลังนั่งรอใครบางคนนั้น หญิงสาวในชุดฮั่นฝูสีชมพูอ่อนๆก็ได้เดินมาหยุดข้างหลังหลานเซียนพอดี

     "ท่านมาตามคำเชิญของข้าจริงๆด้วย ท่านชายหลานเซียน" เสียงกวานๆที่เปล่งออกมาทำให้หลายเซียนอดใจไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง ครั้งเเรกที่หลานเซียนได้พบกับหญิงนางนั้น เขาก็ยิ้มกว้างและรับลุกขึ้นจะโผลเข้าไปโอบกอดนางด้วยความคิดถึง เเต่นางรู้ทันจึงรีบถอยตัวออกห่าง ทำไมหลานเซียนพลาดท่าล้มหน้าคมำไปกับพื้น

     "โอ้ย!! เจ้าหลบข้าทำไม ข้าก็เเค่อยากกอดให้หายคิดถึงเจ้า เท่านั้นเอง โอ้ยหลังข้า!!"

     "ขอท่านชายทรงอภัยให้ข้าด้วย เพียงเเต่ตัวข้านั้นเป็นสตรี การที่จะมายืนกอดกับบุรุษในที่สาธารณะเช่นนี้ ข้าว่ามันคงไม่เหมาะสม ท่านชายลุกไหวหรือไม่?"

     "ไม่ไหวหรอก เจ้าช่วยพยุงข้าหน่อยได้ไหม?"

     "เจ้าค่ะ ส่งมือมา ข้าจะช่วยท่านเอง อุ้ย!!ท่านชาย!!" หลานเซียนจอมเจ้าเล่ห์ ทันทีที่ม่านเฉวยืนมือเข้าไปช่วย หลานเซียนก็ใช้จังหวะนั้นดึงมือนางให้ล้มลงบนตัวเขาและได้โอกาสดึงตัวนางเข้ามากอดและหอมแก้มไปหนึ่งฟอดใหญ่ๆ

     "นี่แหละ..คือของขวัญพิเศษที่ข้าดั้นด้นมาพบหน้าเจ้าถึงที่นี่ เราสองคนไม่ได้พบหน้ากันเสียนาน เจ้ายังคิดถึงข้าหรือไม่ ฮึ?"

     "ท่านชายรีบปล่อยข้าก่อนเถอะเจ้าค่ะ ข้าเป็นหญิงมากอดกับบุรุษในที่แบบนี้ เดี๋ยวใครผ่านมาเห็นเข้ามันจะไม่เหมาะนะเจ้าคะ?"

     "ไม่เอาน่ะ ใครจะผ่านมาเห็นกันล่ะ นี่มันบนเนินเขาเชียวนะ คงมีเเค่เจ้าเท่านั้นแหละที่ตั้งใจมาที่นี่เพื่อพบข้า ตามที่เราสัญญากันไว้ในวันนั้น รอข้าหน่อยนะม่านเฉว เร็วๆนี้พี่ชายของข้ากำลังจะเเต่งงานกับองค์หญิงต่างเมือง อีกไม่นานก็คงเป็นคิวของข้า พอถึงวันนั้น เจ้าก็จะต้องสวยที่สุดในงานเลยล่ะ รู้ไหม?"

     "ข้างั้นหรือเจ้าคะ?"

     "ใช่.."

     "เพราะเหตุใด ข้าถึงต้องสวยที่สุดล่ะเจ้าคะ?"

     "เอ้า!..ก็เพราะว่าเจ้าก็คือ คนที่ข้าจะเเต่งด้วยยังไงล่ะ นี่ข้าพูดจริงๆนะม่านเฉว เจ้ารอข้านะ อีกไม่นานเกินรอหรอก ทีนี้เจ้าจะบอกข้าได้รึยัง ว่าเจ้าคิดถึงข้าหรือไม่?"

    "ข้า…..เอ่อคือ...ข้า.."

    "ไม่เอาน่ะ..ข้ารู้ว่าเจ้าอายที่จะพูดว่าคิดถึงข้า งั้นเอาเป็นว่าเวลาข้าถามอะไร ถ้าเจ้าเห็นด้วยให้เจ้าพยักหน้า เข้าใจรึไม่?"

    "เจ้าค่ะ..เเต่ข้า...คือ"

    "ข้าเริ่มถามแล้วนะ...เจ้าสบายดีไหม?"

    "(พยักหน้า)"

    "เจ้าดีใจไหมที่เจอหน้าข้าวันนี้?"

    "(พยักหน้า)"

    "(ยิ้มกว้าง) ข้าก็ดีใจที่ได้เจอหน้าเจ้าเช่นกัน ทีนี้..อืม...ตอนนี้เจ้าเขินข้าใช่ไหมที่นั่งอยู่บนตัวข้าแบบนี้?"

    "(พยักหน้าสองครั้ง)"

    "เเต่ข้าชอบที่ได้ใกล้ชิดเจ้าเช่นนี้ ถ้าเป็นไปได้ข้าอยากอยู่แบบนี้ตลอดไปด้วย คำถามสุดท้ายแล้วนะ..เจ้าชอบข้าบ้างไหม?" ม่านเฉวพยักหน้าจนชินแล้ว ครั้งนี้นางจึงพยักหน้าอีกครั้งซึ่งเมื่อรู้ตัวอีกที นางก็โดนหลานเซียนประทับจูบเข้าที่ริมฝีปากของนางเรียบร้อยแล้ว ม่านเฉวถึงกับร้อนวูบไปทั้งตัว เพราะการกระทำของหลานเซียนนั้นมันเกิดขึ้นเร็วจนนางตั้งตัวไม่ทัน เเต่ลึกๆในใจแล้ว นางก็รู้สึกดีไม่ใช่น้อย หลานเซียนค่อยๆถอนริมฝีปากออกและจูบไปที่หน้าผากของนางอีกครั้ง ก่อนจะสบตากับนางอย่างเป็นนัยๆ

     "ข้าเองก็ชอบเจ้ามาก จนอยากจะให้ท่านพ่อส่งสารมาขอรับตัวเจ้าเป็นเเต่งงานกับข้าซะเดี๋ยวนี้เลยเจ้ารู้ไหมว่าเจ้านี่แหละคือคนที่ข้าตามหามาทั้งชีวิตของข้าเลยล่ะ เเต่สถานการณ์ตอนนี้ท่านพ่อของข้ากำลังวุ่นกับเรื่องของท่านพี่ของข้าอยู่ เจ้ารอข้าหน่อยนะ"

     "ท่านชาย….คือ ที่ข้ามาวันนี้ ก็เพื่อจะมาพบท่านเป็นครั้งสุดท้ายและต่อจากนี้ข้าคิดว่า คนท่านตามหาอาจจะไม่ใช่ข้าแล้วล่ะเจ้าค่ะ ท่านชายข้าเสียใจที่ต้องพูดกับท่านเช่นนี้ เเต่เราไม่ควรพบกันอีกเจ้าค่ะ..ข้าขอตัวก่อน" หลานเซียนถึงกับนิ่งค้างไปพักใหญ่ เมื่อได้ยินที่ม่านเฉวกล่าวออกมา ในหัวของหลานเซียนมันโล่งไปหมดทุกอย่าง เขาไม่รู้เลยว่าสาเหตุที่นางพูดออกมาเช่นนั้นมันคืออะไร เเต่สิ่งที่ทำให้หลายเซียนรู้ได้ทันทีเลยก็คือ บัดนี้นางในฝันของเขาคนนั้น ไม่ขอพบหน้าเขาอีกต่อไป เพราะเหตุใดม่านเฉวจึงต้องปฏิเสธความรักของหลานเซียนเช่นนั้น ติดตามได้ใน Ep. หน้านะคะ