ณ เวลา 04.00 น. พัฒน์จับตัวกัณฑ์ไปไว้ที่บ้านของเขา เพราะพัฒน์โกรธกัณฑ์มากที่เธอรู้ความจริงทุกอย่าง แถมยังหลอกเขาสารพัด
แต่เธอกลับไม่บอกเขาเลยสักคำ ปล่อยให้เขาเป็ตัวตลกแบบนี้ นี่เธอเห็นว่าเขาเป็คนโง่มากหรืออย่างไร
พัฒน์จับกัณฑ์มัดติดกับเก้าอี้ที่บ้านของเขา
“ปล่อยกัณฑ์เดี๋ยวนี้นะคะ พัฒน์ คุณไม่มีสิทธิ์ทำกับกัณฑ์แบบนี้” กัณฑ์กล่าว
พัฒน์คุกเข่าจ้องมองเธอ “ทำไมคุณไม่บอกผมบ้างล่ะกัณฑ์ คุณปล่อยผมเป็ไอ้โง่มานานเท่าไหร่แล้ว”
“กัณฑ์ขอโทษก็ได้ ความทรงจำของกัณฑ์กลับคืนมาก็ตอนที่พัฒน์พากัณฑ์ไปที่ชายฝั่งแม่น้ำเ้าพระยานั่น ส่วนเื่ที่กัณฑ์ปลอมเป็ทอม ก็เพราะกัณฑ์กับพันธ์้าเรียนเพียงอย่างเดียวที่อังกฤษ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมาจีบ จึงตกลงแกล้งเป็แฟนกันในฐานะทอมกับดี้ค่ะ” กัณฑ์รีบอธิบาย
“แล้วเื่น้องสาวผมล่ะครับกัณฑ์ เื่นี้มันเป็เื่สำคัญมาก แพรวถึงขั้นเสียสติ คุณไม่คิดจะบอกเื่นี้กับผมเลยใช่มั้ย” พัฒน์กล่าว
“กัณฑ์จะพูดยังไงดีล่ะคะ จริงๆ กัณฑ์ก็เพิ่งรู้ความจริงวันนี้เอง เื่ที่กัณฑ์พูดในวันนี้ เอ่อ คือ กัณฑ์เห็นในนิมิตค่ะ เพราะกัณฑ์เพ่งสมาธิไปที่ชลาวรรณถึงได้เห็นภาพต่างๆ” กัณฑ์ยอมพูด ถึงแม้ว่าจะรู้อยู่แล้วว่าพัฒน์ไม่ยอมเชื่อแน่นอน
“เื่เหลือเชื่อแบบนี้ ผมไม่กล้าเชื่อกัณฑ์หรอก ดังนั้นกัณฑ์ต้องชดใช้เื่ที่กัณฑ์ปกปิดเื่เกี่ยวกับน้องสาวของผม กัณฑ์ต้องอยู่กับผมที่นี่ด้วย” พัฒน์กล่าว
“อย่าทำกับกัณฑ์แบบนี้เลยนะคะพัฒน์” กัณฑ์พยายามขอร้อง
“ผมเฝ้าดูแลกัณฑ์ ไม่ยอมล่วงเกินกัณฑ์มาโดยตลอด แต่กัณฑ์ก็ไม่เคยเห็นค่าในความรักของผมเลยสักนิด ต่อไปจะไม่มีวันนั้นอีกแล้วครับกัณฑ์” พัฒน์กล่าว
“ให้กัณฑ์กราบก็ได้นะคะ ปล่อยกัณฑ์ไปเถอะ อีกอย่างตอนนี้ยังช่วยพันธ์ออกมาไม่ได้เลยนะคะพัฒน์” กัณฑ์อ้างเื่พันธ์
“พลศักดิ์โทรมาบอกผมแล้วครับ เขาพร้อมทีมบอดี้การ์ด ร่วมมือกับตำรวจ เข้าจับกุมพรรคพวกของนายชัยวัฒน์ได้หมดแล้ว แต่นายชัยวัฒน์หลบหนีไปได้ ส่วนพันธ์ก็ปลอดภัยดี พวกมันยังไม่ทันทำอะไรเพราะพันธ์มีรอบเดือนครับ คุณพลศักดิ์แจ้งให้คุณวลัยรับทราบแล้ว แต่เขาได้ขอกับคุณวลัยว่าจะพาพันธ์กลับไปที่กระบี่เสียก่อน เพื่ออธิบายเื่พี่ชายฝาแฝดให้เพื่อนของกัณฑ์เข้าใจเสียก่อน” พัฒน์เล่า
กัณฑ์ยิ้มสบายใจขึ้นที่รู้ว่าเพื่อนสนิทของเธอปลอดภัย แต่ทว่าทำไมกัณฑ์ถึงตกในสภาพถูกลักพาตัวแทนซะล่ะ กัณฑ์เริ่มงงกับตัวเอง เธอมองสีหน้าของพัฒน์ก็รู้ทันทีว่าเขาโกรธเธอมาก เจรจายังไงเขาก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เธอเลย
“อะ นี่ครับ” พัฒน์ส่งมือถือให้กัณฑ์
“อะไรคะ พัฒน์ ยื่นมือถือมาให้กัณฑ์ทำไม” กัณฑ์สงสัยว่าพัฒน์จะมาไม้ไหน
“โทรบอกพ่อแม่คุณเดี๋ยวนี้ ว่ากัณฑ์มีงานที่ต่างจังหวัด อีกสองสัปดาห์ถึงจะกลับ” พัฒน์สั่ง
“อะไรนะคะ อีกตั้งสองสัปดาห์ กัณฑ์ไม่โทรหรอกค่ะพัฒน์ กัณฑ์จะให้พ่อกับแม่แจ้งความกับตำรวจว่ากัณฑ์หายตัวไป คุณจะได้ถูกจับไงล่ะคะ” กัณฑ์กล่าวด้วยความโกรธ
“จะโทรไม่โทร กัณฑ์ อย่าให้ผมโมโหนะครับ” พัฒน์กล่าว
“คุณจะฆ่ากัณฑ์หรอคะ งั้นก็ได้ ถ้าคุณคิดว่ากัณฑ์ทำผิดมากนัก คุณก็ฆ่ากัณฑ์เลย ถ้ามันจะสลายโทสะของคุณได้น่ะ” กัณฑ์กล่าวอย่างน้อยใจ
“ใครจะไปทำอย่างนั้นกันล่ะครับ ผมจะทำแบบนี้ต่างหากล่ะ” พัฒน์ดึงกัณฑ์เข้ามาจูบ
เพราะกัณฑ์ถูกมัดมือมัดเท้า เธอเลยทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้พัฒน์กระทำเธอแบบนั้น กัณฑ์น้ำตาไหล ไม่คิดว่าพัฒน์จะทำกับเธอแบบนี้ ความเป็สุภาพบุรุษของพัฒน์มันหายไปหมดแล้ว
“ผมก็ไม่ชอบที่ต้องมาเห็นกัณฑ์ร้องไห้หรอกนะ แต่ผมจะทำอีก หากกัณฑ์ยังคงดื้อกับผมอยู่ จริงๆ ผมก็ชอบให้กัณฑ์ดื้อรั้นแบบนี้ ผมจะได้จูบกัณฑ์อีกไง” พัฒน์กล่าว
“กัณฑ์โทรบอกแม่ก็ได้ค่ะ แก้มัดสิคะ กัณฑ์พูดโทรศัพท์ไม่ถนัด” กัณฑ์กล่าว
“เปิดลำโพงเลยครับ ผมก็อยากรู้ว่าคุณคุยอะไรกับแม่ของคุณ แต่จำไว้นะครับกัณฑ์ หากคุณเล่นตุกติก พวกเราจะได้เข้าหอกันคืนนี้เลย” พัฒน์รีบขู่
พัฒน์ต่อสายหาแม่ของกัณฑ์ให้
“ลูกอยู่ไหน ห๊า กัณฑ์ นี่ปาไปเกือบตีห้าแล้ว ทำไมไม่กลับบ้านกลับช่อง มัว เถลไถลไปไหนอีก กัณฑ์ไม่ใช่คนที่ชอบเที่ยวนี่ลูก” แม่บ่นเพราะเห็นลูกยังไม่กลับบ้าน
“เอ่อ แม่ฮะ ผมมีงานด่วนที่ต้องไปต่างจังหวัดฮะ มันกะทันหันจริงๆ นี่ผมก็เพิ่งว่างถึงโทรหาแม่ได้” กัณฑ์กล่าว
“ไปนานแค่ไหนล่ะลูก ถึงลูกจะเป็ทอม แต่ยังไงลูกก็เป็เพศที่อ่อนแอกว่าอยู่ดี ทำอะไรก็ต้องระวังตัวด้วยนะลูก แม่เป็ห่วง” แม่กล่าว
“สองสัปดาห์ฮะแม่ แม่ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวผมก็กลับแล้ว” กัณฑ์กล่าว
“เอ้อ ใช่ มีจดหมายส่งมาจากอังกฤษ แม่ให้พ่อเขาอ่านให้ฟังแล้วนะ เห็นเขาบอกว่า….
“แม่ฮะ ไม่ต้อง อื้อ….” กัณฑ์ถูกพัฒน์ปิดปากไม่ให้พูดต่อ เพราะอยากรู้ว่าจดหมายส่งมาด้วยเื่อะไร
“ทำไมลูกจะทำอะไร ถึงไม่ยอมปรึกษาพ่อกับแม่ก่อน นี่อีกสี่เดือนลูกจะย้ายไปทำงานที่อังกฤษเลยหรอลูก แม่ก็ดีใจอยู่หรอกนะที่ลูกได้งานใหม่ แต่มันไกลบ้านเกินไปนะลูก นี่ไม่ใช่ว่าลูกจะหนีนายพัฒน์อะไรนั่นหรอกใช่มั้ย หางานแถวนี้ทำเถอะนะลูกนะ ยังไงอยู่ใกล้พ่อกับแม่มันก็ต้องดีกว่าอยู่แล้ว หากลูกไม่พอใจแม่ แม่ขอสัญญาก็ได้อ่ะ ว่าพ่อกับแม่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเื่ความรักของลูกอีกแล้ว แต่แม่ขออย่างเดียวขอให้ลูกทำงานอยู่แถวนี้เถอะนะ” แม่กล่าว
พัฒน์ยอมปล่อยมือออก เพราะตอนนี้กัณฑ์ร้องไห้อย่างหนัก จริงๆ เขาก็ไม่อยากทำร้ายเธอหรอก แต่เขา้าเรียกร้องในสิ่งที่ควรจะเป็ของเขากลับคืนมา เขาจะไม่ยอมให้โชคชะตากำหนดชีวิตของเขาอีกแล้ว เพราะเขาจะเป็คนกำหนดมันด้วยตัวของเขาเอง ยังไงพัฒน์ก็จะแต่งงานกับกัณฑ์ให้ได้ เขาจะไม่ยอมให้เธอหนีเขาไปไหนได้อีก
“แม่ฮะ เดี๋ยวกัณฑ์หางานแถวนี้ก็ได้ฮะ แม่ไม่ต้องห่วงนะฮะ” กัณฑ์ไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจ เลยต้องยอมทำตามคำสั่งพัฒน์ไปก่อน
“เอาล่ะ แม่สบายใจแล้ว แค่นี้นะลูก ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ” แม่กล่าว
พัฒน์ได้ปิดมือถือของกัณฑ์ทันที
“พอใจแล้วใช่มั้ยคะ งั้นก็ปล่อยกัณฑ์ได้แล้ว” กัณฑ์กล่าวทั้งน้ำตา
พัฒน์หยิบทิชชู่มาซับน้ำตาให้ “อดทนนั่งนี่ไปก่อนนะกัณฑ์ ผมจะให้คุณใส่เสื้อผ้ายัยแพรวไปก่อน บ่ายวันนี้ผมค่อยพาไปซื้อเสื้อผ้าให้ใหม่นะ เดี๋ยวผมขออาบน้ำเสร็จก่อน ผมจะมาแก้เชือกให้ก็แล้วกัน”
กัณฑ์ได้แต่คิดในใจว่า นี่เธอฝืนชะตาหรือทำอะไรผิดหรือเปล่า ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองรับเคราะห์แทนยังไงก็ไม่รู้ อยู่ดีๆ ก็ต้องมาถูกลักพาตัว ที่สำคัญพัฒน์กลับล่วงรู้ความลับของเธอแทบทุกอย่าง
738K
