ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

ตอนนี้ในจวนสกุลอี้ต่างอลวนไปทั่วข่าวเกี่ยบกับอนุของคุณชายสามเป็นปีศาจ เหล่าบรรดาบ่าวชายหญิงต่างวุ่น คุณชายคุณหนูบรรดาฮูหยินต่างเป็นลมล้มไป
ตอนนี้ในเรือนที่ทรุดโทรมเงียบงสงบมีเพียงฟ่านเว่ยกับหลงเปาเท่านั้นจิบชาอย่างสบายอุราเพลิดเพลินกับความทุกข์ของผู้อื่นอยู่นั้น ฟ่านเว่ยก็อยากมีน้ำใจเพิ่มสีสันให้จวนนี้สนึกขึ้นไปอีก
"หลงเปาน้อย วันนี้ข้ารู้สึกเสียใจจริงๆโดนป้ารองกล่าวหาว่าทำร้ายคุณหนูหก ข้าละปวดใจจนท้องไส้ข้าโล่งไปหมด เห็นไหม"ฟ่านเว่ยทำท่าทางน่าสงสารระบายความคับแค้น กระพริบตาปริบๆ เสียงร้องที่ดังออกมาจากท้องดังขึ้นอย่างกับเสียงฟ้าร้อง หลงเปาได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจ
"ไอหยา เหตุใดนายหญิงรองทำเช่นนี้ก็เห็นๆกันอยู่ ว่าคุณหนูหกเป็นคนพาคนมารังแกท่าน ช่างกลับดำเป็นขาว ฮูหยินท่านรอบ่าวก่อนบ่าวจะเอาขนมมาให้ท่าน"หลงเปากัดฟันเครียดแค้น ก่อนจะรีบวิ่งออกไปนอกศาลา
ฟ่านเว่ยเมื่อเห็นหลงเปาออกไป เขาก็หัวเราะออกมา ซุนหงเดินออกมาจากพุ่มไม้ตรงมาหาฟ่านเว่ย
"นายท่านมีเรื่องอันใดจะสั่งข้าผู้นี้หรือ"ซุนหงเห็นสัญญาณหายนะกำลังจะเริ่มอีกครั้ง
"อืม อืม ก็ไม่มีไรแค่คิดว่าจวนนี้ขาดสีสันสักหน่อย เจ้าคงรู้ใช่ไหมว่าควรทำเช่นไร"ฟ่านเว่ยยกมือขึ้นจับจอกชาก่อนที่จะจิบ เขาหรี่ตามองก่อนที่จะสบตาที่สงบนิ่งของซุนหง
"ข้ารับคำสั่ง"ซุนหงก้มหัวลง ก่อนที่เขาจะกระโดดหายไป เขาหลับตาลงฟังเสียงลมที่พัดผ่านมุมปากยกยิ้ม
ซุนหงกระโดดออกจากจวนสกุลอี้มุ่งตรงไปที่ชายแก่เสื้อผ้าขาดรุ่ย ซุนหงเริ่มรวบรวมเหล่าเด็กกำพร้าพร้อมกับขอทานให้กระจายข่าวบางอย่าง พร้อมให้เงินคนละ 1 ตำลึงเงิน เหล่าเด็กกำพร้าขอทานต่างตาโต แค่งานง่ายๆก็ได้เงินสบายๆ ต่างพากันแย่งรับงานนั้น
กลุ่มขอทานเริ่มกระจายตัว แสร้งทำเป็นปล่อยข่าวพูดคุยกับผู้คนที่เดินผ่านมา
ซุนหงเมื่อเห็นเช่นนั้นเขาก็กระโดดไปอีกทาง คราวนี้เป็นย่านที่ครึกครื้นผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา เขาหยิบถุงบางอย่างออกจากอกเสื้อก่อนที่นำมาสวมใส่ที่ใบหน้า เดินเข้าไปในโรงน้ำชา
"อาโยว แย่แล้ว แย่แล้ว"ชายผู้หนึ่งหน้าตาธรรมดามีปานที่คางเขารีบวิ่งเข้าไปในโรงน้ำชา สีหน้าตื่นตระหนก ผู้คนที่เห็นต่างตกใจเริ่มถามไถ่
"เกิดอะไรขึ้น เหตุใดเจ้าจึงตื่นตกใจกลัว"ชาวบ้านผู้หนึ่งถามขึ้น เขาอยากรู้อยากเห็น
"เรื่องนั้น พวกเจ้าไม่รู้รึ"ซุนหงหยุดพูด ก่อนมองซ้ายมองขวา ตื่นกลัว ภาพเช่นนั้นผู้คนที่พบเห็นต่างยิ่งอยากรู้ยิ่งขึ้น
"เรื่องอันใดหรือ"พวกเขารีบเร่งให้ซุนหงพูดขึ้น พวกเขาอยากรู้เต็มแก่แล้ว แต่คนผู้นี้ก็ชักช้าเสียยิ่งกว่าหอยทาก
"ก็เรื่องสกุลอี้ไงเล่า ไอหยา "เขาแสร้งทำเป็นกลัว กอดแขนของตนทำพลางถูไปมา
"สกุลอี้ สกุลที่เป็นพ่อค้าที่ร่ำรวยนั้นหรือ แล้วมันมีไรเกิดขึ้นละ"พวกเขาตาโต เกิดเรื่องของพวกคนรวยพวกเขายื้อหูฟัง เขาเห็นท่าทางนั้นเขาก็หรี่ตาอย่างมีเลศนัย
"พวกเจ้าฟังให้ดีละ" รอบด้านเงียบกริบ
"อนุของคุณชายสามสกุลอี้ นาง นาง "เขาพูดตะกุกตะกัก ชาวบ้านที่ต่างรอฟังต่างหงุดหงิด
"นาง นาง ไรเล่าเจ้าจะลีลาชักช้าอยู่เยี่ยงไร พวกข้าต่างรอฟังเจ้าอยู่เนี่ย ทั้งวันเจ้าคงเล่าไม่จบ"ชาวบ้านต่างเซ็งเซ่ บ่นกัน
"นาง นางเป็นปีศาจ"เขาพูดเสียงดังตาโต พวกชาวบ้านที่ต่างได้ยินก็พากันรวมใจเงียบก่อนที่จะมองหน้ากัน จากนั้นเสียงดังก็ดังขึ้นจากนอกวง
"ปีศาจ ปีศาจ อนุของท่านเสนาบดีเป็นปีศาจ"ชายผู้นั้นรีบวิ่งเข้ามาวง ตัวเขาโวยวายดังลั่น พวกชาวบ้านเห็นท่าทางนั้นพวกเขาก็แตกตื่น
เริ่มพากันพูดปากต่อปาก พวกเขาทั้งหวาดกลัวทั้งตื่นเต้นสนุกคันปาก
"ไอหยา เวรกรรมแท้ๆ ไม่นึกเลยว่าแม่นางเฟยเหยียนผู้นั้นจะเป็นปีศาจ"หญิงวัยกลางคนพูดขึ้นมาก่อนจะหันไปพูดกับหญิงวัยกลางคนอีกคน
"จะไรละ ข้าได้ยินมาว่านางเล่นมนต์ดำจนโดนปีศาจสิง"ชายวัยกลางคนคันปากยิบๆ กวักมือกระซิบกระซาบ
"นี้ๆ เจ้าจำลูกสาวตัวน้อยของแม่ค้าขายเต้าหู้ที่ทางหน้าปากซอยได้ไหม ที่ว่าหายตัวไป ข้าว่าลูกสาวนางคงโดนอนุผู้นี้ละฆ่าและจับกิน"ผู้คนที่ฟังต่างหน้าซีดหวาดผวา ถึงแม้จะแพร่ข่าวนี้ไปก็ไม่สามารถปักใจเชื่อได้ มันยังคงเป็นเพียงข่าวลือ
ชายผู้นั้นเห็นภาพวุ่นวายเช่นนั้น เขาก็เปลี่ยนสีหน้าที่หวาดกลัวเป็นสงบดั่งเดิม ก่อนที่จะค่อยๆถอยหลังไปในจุดที่ไม่มีใครสังเกตุ ก่อนที่จะถอนหน้ากากออก ใบหน้าที่หล่อเหลาก็ปรากฎขึ้น

ในตอนนี้ข้างนอกจวนได้มีข่าวแพร่กระจายไปทั่ว ข่าวลือได้แพร่ไปอย่างรวดเร็ว มีปีศาจในเรือนอนุสกุลอี้ ปากต่อปากเริ่มเติมนิด เติมหน่อยใส่ไข่เพิ่มเข้าไปให้น่ากลัวยิ่งขึ้น
หลงเปาเข้ามาเห็นนายของตนกำลังจิบชาอย่างอารมณ์ดี ฟ่านเว่ยยิ้มออกมาอย่างมีเสน่ห์ หลงเปาเห็นเช่นนั้นก็เดินเข้ามาหน้าแดงหูแดง บิดตัวไปมา
'นายของเขาช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน'
"ฮูหยินท่านรู้หรือไม่ตอนนี้ ข้างนอกจวนมีข่าวลือออกไป เรื่องของหญิงผู้นั้น"หลงเปาพูดออกไป ฟ่านเว่ยเมื่อเห็นเช่นนั้น เขาก็ยกยิ้มกับภารกิจที่สำเร็จลุล่วง
"หึหึ เรื่องนั้นละก็ ข้ารู้แล้วละ"ฟ่านเว่ยระบายยิ้มที่สดใส เขาหรี่ตามองทิศๆหนึ่ง หลงเปากระพริบตาปริบๆ นายของตนรู้ได้เยี่ยงไร หรือมีใครมาบอกกล่าวแต่เขาพึ่งไปและมาเองนะ
เมื่อเห็นท่าทางเด็กน้อยของหลงเปา ฟ่านเว่ยก็หัวเราะอย่างสบาย
"จริงสิ หลงเปาข้ายังไม่ได้ไปเยี่ยมนายหญิงใหญ่เลย ไม่สิต้องเรียกแม่สามี "ฟ่านเว่ยพลางนึกคิดถึงนายหญิงที่ล้มป่วย
ตามข้อมูลที่ได้จากซุนหง นายหญิงผู้นี้เป็นคุณหนูจากตระกลูพ่อค้าที่ร่ำรวยจากเมืองทางใต้ มีนามว่า ฉินถิง นางมีสุขภาพที่แข็งแรงมาโดยตลอด แต่เมื่อคลอดอี้หลงออกมา นางก็ล้มป่วยลงจนอำนาจในมือก็ถูกส่งให้เฟยหลี่ ดูท่าเขาต้องไปดูเสียหน่อย
"ไปกันเถิด ข้าพอมีโสมดีๆอยู่"ฟ่านเว่ยลุกขึ้น เดินนำหลงเปา หลงเปาทำได้เพียงกระพริบตาอีกรอบ เขางงงวยนายของตนไปหาโสมมาจากไหน เขาเกาหัวของตน ตั้งแต่ฮูหยินความจำกลับมาก็แต่เรื่องที่เขาไม่เจ้าใจลึกลับซับซ้อนเต็มไปหมดทั้งนั้น
-----------

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 8

นิยายแนะนำ

ฮูหยินแม่ทัพผู้โง่เขลา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 8

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้