“ผู้ชายคนนี้…”
อันตรายและยิ่งอันตรายเข้าไปอีกเมื่อเธอเริ่มรู้สึกแปลกๆกับเขา
กลางดึกความเงียบปกคลุมทั้งคฤหาสน์แพงขวัญที่นั่งอยู่บนเตียง แต่สายตาจริงจังผิดจากทุกวัน
“ฉันอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้”
เสียงพึมพำเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจเธอสังเกตมาทั้งวันแล้วจะเปลี่ยนเวร่ตีสอง
กล้องบางจุดมีมุมอับและประตูฝั่งสวนหลังบ้าน…เปิดช้ากว่าปกติ
“นี่แหละ…โอกาสเดียว”
ตีสองตรงเธอค่อยๆ เปิดประตูห้องเสียงเบาที่สุด…แทบไม่ดังก้าวเท้าออกไปอย่างระวังทุกก้าวเต็มไปด้วยความลุ้น
โถงทางเดินมืดสนิทมีเพียงแสงไฟสลัวจากปลายทางแพงขวัญรีบเดินหัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเองเธอเลี้ยวไปทางสวนหลังบ้านมือสั่นเล็กน้อยขณะผลักประตู
“เปิดสิ…”
แกร๊ก!!!!
ประตูเปิดออกลมเย็นพัดเข้ามาปะทะหน้าแพงขวัญ
“เย้..ได้แล้ว”
แพงขวัญรีบก้าวออกไปสวนกว้างที่มีเพียงความมืด แต่มันคืออิสระที่เธอโหยหาย เมื่อเดินออกพ้นประตูเธอก็เริ่มวิ่งออกไปไม่หันหลังกลับมามองอีก
แต่
“จะไปไหน”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลังทำให้เธอหยุดชะงักทันทีหัวใจหล่นวูบแพงขวัญค่อยๆ หันกลับและก็เจอเขา…มาเวลยืนอยู่ในเงามืดสายตาคม…เย็นจัดจนน่ากลัว
“ฉันบอกแล้ว…ว่าเธอจะไปไหนไม่ได้”
“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่” แพงขวัญะโตอกกลับมาเวลทันที
น้ำตาเธอคลอเบ้าแพงขวัญพยายามข่มสายตาไม่ให้น้ำตาไหล เธอจ้องมองหน้าคนตรงหน้าอย่างไม่ลดสายตา
“นายไม่มีสิทธิ์ขังฉันไว้แบบนี้”
มาเวลเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว…ช้าๆเหมือนนักล่าที่รู้ว่าเหยื่อหนีไม่รอด
“เธอคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอวางแผนหนี”
แพงขวัญชะงักไปที่มาเวลรู้ทันเธอ
“กล้องทุกตัว…คนของฉันทุกคน” มาเวลพูดเสียงเรียบ
“เธอไม่มีทางหนีออกไปได้”
“งั้นนายจะฆ่าฉันเลยไหม” เธอหลุดพูดออกมา
เสียงสั่น…แต่เต็มไปด้วยความเจ็บ
มาเวลนิ่งไปทันทีคำถามนั้น…ไม่รู้เพราะอะไรแค่คำพูดของแพงขวัญไม่กี่คำ เหมือนมีอะไรบางอย่างทิ่มแทงเข้ามาในใจเขา
“ถ้าฉันเป็ลูกของคนที่นายตามล่า” แพงขวัญกัดฟัน “นายก็คงไม่ปล่อยฉันไปอยู่ดี"
ความจริงที่เธอเพิ่งปะติดปะต่อได้ถูกพูดออกมาแล้วสายตาของมาเวลเปลี่ยนไปเ็าลง…แต่ลึกขึ้น
“ใช่”
คำตอบสั้นๆ แต่โหดร้ายแพงขวัญน้ำตาไหลทันที
“งั้นถึงจะหนีตอนนี้หรือไม่หนีเลยก็มีค่าเท่ากัน...ยังไงฉันก็ต้องตายอยู่ดี"
แพงขวัญหันหลัง แล้ววิ่งหนีอีกครั้งแต่ครั้งนี้
หมับ!!!!
แขนของเธอถูกคว้าไว้แน่นแรงจนทำให้เธอเสียหลักเซถลาเข้าไปใกล้มาเวล
“ปล่อยนะ”
แพงขวัญพยายามดิ้นออกจากอานัติของมาเวล
“หยุด”
เสียงของมาเวลดังขึ้นเขาเริ่มมีอารมณ์โมโหที่แพงขวัญดื้อไม่หยุด มาเวลดึงแขนแพงขวัญกลับมาจนร่างเธอชนเข้ากับอกของเขา
“ฉันบอกให้เธออยู่” มาเวลพูดกดเสียงต่ำ มือยังจับแขนแพงขวัญแน่น
“ฉันไม่ใช่ลูกน้องนายนะอย่ามาสั่ง”
แพงขวัญเถียงทันทีแต่น้ำตาก็ไหลไม่หยุดประโยคนั้น…ทำให้มาเวลชะงักเงียบไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะดึงเธอเข้ามาใกล้กว่าเดิม
“แต่เธอก็หนีฉันไม่ได้”
เสียงเขาแ่ลงแต่หนักกว่าเดิม
“เพราะอะไร…” แพงขวัญถามทั้งน้ำตา “เพราะฉันเป็ลูกพ่องั้นสินะ”
มาเวลมองแพงวัญนิ่งๆสายตาสั่นไหวเล็กน้อย…เป็ครั้งแรก
“ใช่”
คำตอบที่เขาเลือกตอบออกไป ทั้งที่ไม่ใช่ทั้งหมดในหัวเขา แพงขวัญได้ยินเธอยิ้มทั้งน้ำตาที่กำลังไหล
“งั้นก็ใช้ฉันให้คุ้มเลยสิ...ฉันก็แค่ตัวประกัน”
เสียงแพงขวัญแ่ลง มาเวลกำหมัดแน่นเขารู้คำตอบดีว่าเพราะอะไร แต่ในเมื่อพูดไม่ได้สถานะเขากับเธอมันต่างกันเกินไป
“กลับเข้าไป”
มาเวลสั่งแพงขวัญ แล้วจับมือแพงขวัญแน่นไม่ใช่แรงแบบทำร้ายแต่จับมือแน่นพอให้รู้ว่าเธอไม่มีทางหนีจากเขาได้แน่
แพงขวัญไม่ขัดขืนอีกแต่ก็ไม่ยอมมองหน้ามาเวลเธอเดินตามเขากลับเข้าไปในห้อง
ประตูห้องปิดลงเบาๆ หลังจากที่มาเวลพาแพงขวัญกลับเข้ามาไม่มีการฉุดกระชากอีกไม่มีคำสั่งมีเพียง…ความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วห้อง
แพงขวัญนั่งอยู่ปลายเตียงไหล่สั่นเล็กน้อยน้ำตายังไหลไม่หยุดเธอไม่มองเขาไม่พูดอะไรเหมือนกำแพงบางอย่างถูกสร้างขึ้นระหว่างกัน
มาเวลยืนอยู่หน้าประตูนิ่งไม่เคยมีครั้งไหนที่เขารู้สึกสับสนแบบนี้......
ปกติเขาจะตัดสินใจอะไรเด็ดขาด ยิ่งกับคนไม่เชื่อฟังแค่ครั้งเดียวก็พอ
แต่นี้แพงขวัญจะหนีตั้งหลายรอบแต่เขายังใจเย็นอยู่ได้…ไม่รู้ว่าควรทำอะไรแต่ตอนนี้เขากลับลังเลที่จะจัดการกับแพงขวัญขึ้นมา
สุดท้ายแล้ว เขาเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลวางลงบนโต๊ะ
“แขนเธอ”มาเวลเดินกลับมาพูดเสียงต่ำ“เป็รอย”
แพงขวัญเหลือบมองรอยแดงจากแรงที่เขาจับ เป็รอยชัดเจน
“ไม่ต้องยุ่ง”
แพงขวัญตอบเบาๆเหมือนประชด เสียงแหบมาเวลนิ่งก่อนจะพูดออกมา
“ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
ประโยคนั้นทำให้แพงขวัญชะงักเธอเงยหน้ามองเขาเหมือนไม่คิดว่าจะได้ยินคำแบบนี้จากเขา
“นี่นายจะขอโทษฉันหรอ” แพงขวัญถามแบบงุนงงกับท่าทีของเขา แต่มาเวลนั้นเงียบไปสักพักก่อนจะตอบแพงขวัญ
“อืม”
คำสั้นๆ แต่ชัดเจนพอจะทำให้หัวใจของคนฟังสั่น มาเวลเดินเข้ามาใกล้คุกเข่าลงตรงหน้าเธอในระยะที่ใกล้กัน
“ยื่นแขนมา”
มาเวลพูดช้าๆเบาๆ แพงขวัญลังเลแต่สุดท้ายก็ยื่นแขนออกไปให้มาเวลช้าๆ
นิ้วมือของเขาแตะที่ข้อมือเธอเบาๆ…ต่างจากตอนก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง มาเวลทายาอย่างระมัดระวังช้าๆ เหมือนกลัวแพงขวัญจะเจ็บ การกระทำของมาเวลทำให้แพงขวัญเริ่มรู้สึกสั่นไหว
“นาย…เป็คนแบบไหนกันแน่”
มาเวลหยุดชะงักมือที่กำลังทายาอยู่ แต่เขาก็ไม่เงยหน้าขึ้น
“แบบที่เธอไม่ควรรู้จัก”
คำตอบนั้น…ยิ่งทำให้แพงขวัญเริ่มหงุดหงิดขึ้น
“งั้นปล่อยฉันไปสิ”
เสียงเธอเบาแทบกระซิบมือของมาเวลหยุดนิ่งนิ่งสนิทเวลาผ่านไปหลายวินาทีก่อนที่เขาจะพูด
“ไม่”
มาเวลยังตอบแบบเดิมแต่ครั้งนี้เขาไม่กล้ามองหน้าเธอ แพงขวัญจึงดึงมือกลับช้าๆ
“นายโกหกไม่เก่งเลยนะ...นายรู้ตัวไหม”
มาเวลชะงักเงยหน้าขึ้นทันที เขายกคิ้วขึ้น
“อะไร”
“ถ้ามันมีแค่เื่พ่อฉันนั้นจริงๆ....ปานนี้นายฆ่าฉันตายไปนานแล้ว”
แพงขวัญมองมาเวลด้วยสายสาที่บ่งบอกว่าตัวเองดูคนไม่ผิดแน่
“นายคงไม่ต้องมานั่งทำแผลให้ฉันแบบนี้หรอก”
คำพูดของแพงขวัญ ทำให้มาเวลพูดไม่ออก มีเพียงความเงียบปกคลุมอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมมาเวลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเหมือนพยายามหนีอะไรบางอย่างแล้วกำลังดินออกไปหน้าประตูห้อง
“มาเวล”
เสียงแพงขวัญเรียกเบาๆ มาเวลหยุดเดินแต่ไม่หันกลับมาทางแพงขวัญ
“ฉันเกลียดนาย”
คำพูดนั้นแทงเข้ากลางอกของมาเวล แต่เขาเลือกตอบกลับแพงขวัญไป แม้หัวใจจะเริ่มรู้สึกแปลกๆ
“อืม”
มาเวลตอบเพียงประโยคสั้นๆ เสียงนิ่งแต่กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
โอ้ยจะเป็ไบโพล่าร์ วิ่งหนีกันปานหนังอินเดีย
288K
