เหรินลู่หลินมองไปยังชายหนุ่มหน้างามที่กำลังหมดสติบนเตียงหยกอย่างสงสัย สมัยนี้คนที่ยังไม่บรรลุขั้นเป็เซียนเทียบเท่านางหน้าตางดงามขนาดนี้กันแล้วหรือ แต่พอหันหลับไปมองคนอื่นๆที่อยู่ในน้อง ไม่สิคงแล้วแต่คนข้าเองกว่าจะงามได้ขนาดนี้เมื่อก่อนก็หน้าตาธรรมดาเสียไม่มี ผู้าุโผู้คุมกฎและเ้าสำนักมองไปที่หญิงสาวอย่างใจเสียอะไรคือการมองไปยังคนบนเตียงแล้วหันมามองที่พวกเขาพลางส่ายหัว
“ผู้าุโสามารถช่วยได้หรือไม่ขอรับ”ลู่อิ๋นถามอย่างร้อนใจ
“อ้อช่วยได้สิพิษชนิดนี้ข้ารู้จัก” หญิงสาวกล่าวยิ้มๆ
“มันคือพิษอะไรขอรับไม่ว่าข้าจะตรวจสอบอย่างไรก็ไม่ทราบสาเหตุ”ลินเป้ากล่าวขึ้นอย่างคลางแคลง อยู่ๆ เ้าสำนักก็พาแม่นางน้อยขึ้นมาเรียกเป็ผู้าุโ แต่เขากลับไม่สามารถตรวจจับขั้นพลังของนางได้หากไม่ใช่ขั้นพลังสูงมากก็ต้องเป็เพียงมนุษย์ธรรมดาและเขามั่นใจว่านางเป็เพียงมนุษย์ธรรมดาเพราะเขาเคยไปเจอนางตอนที่กำลังเก็บสมุนไพรหากเขาไม่ช่วยนางในวันนั้นนางคงถูกหมาป่าอัคคีฆ่าตายไปแล้ว
อันที่จริงในตอนนั้นเหรินลู่หลินเพียงเหม่อลอยไปชั่วขณะเท่านั้นไม่จำเป็ต้องให้ลินเป้าช่วยก็ไม่มีสัตว์ธรรมดาในโลกมนุษย์นี้สามารถธรรมอันตรายนางได้หรือต่อให้เป็สัตว์ในโลกผู้ฝึกตนหรือแดนเทพหากไม่ถึงขั้นบรรลุเป็เซียนการที่จะสามารถทำร้ายนางได้นั้นต้องเป็่ที่นางอ่อนแอเท่านั้นแต่อย่างไรก็ตามลินเป้าไม่ทราบและหญิงสาวก็ไม่อยากหักหาญน้ำใจของเขาแต่การที่อีกคนถามนางอย่างสงสัยก็ออกจะไม่ไว้หน้าเ้าสำนักและผู้าุโสูงสุดมากไปหน่อย
“เป็พิษเถ้ากระดูกเหมันต์”หญิงสาวกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่จะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าพิษชนิดนี้เป็พิษที่มีเฉพาะในแดนมาราเท่านั้นเหตุใดจึงมีคนใช้พิษชนิดนี้ได้กันหากไม่มีเืของมารามาปรุงเป็ตัวยาหลักนั้นในยุคสมัยนี้ไม่มีทางที่จะหาเจอย่างเด็ดขาดอีกทั้งเืที่ใช่ต้องเป็เผ่าเหมันต์ที่มีอยู่น้อยนิดอีกด้วย
“ไม่เห็นเคยได้ยินชื่อพิษชนิดนี้มาก่อนเลยเ้าสำนักอย่างไรเราหาหมอเทวดามาตรวจดีหรือไม่”หวังเหว่ยกล่าวอย่างหงุดหงิดทำไมนางต้องมาฟังผู้หญิงธรรมดาที่มีฝีมือแพทย์อยู่นิดหน่อยนี่ด้วยก็ไม่รู้เสียเวลาในการหาหมอมารักษาอาจารย์อาเล็ก
“นั่นนะสิข้าไม่เห็นเคยได้ยินชื่อ”ลินเป้ากล่าวเสริม
ชางอิ๋นหยินกับลู่อิ๋นมองทั้งสองคนอย่างไม่พอใจแต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะออกปากคนทั้งหมดก็โดนหญิงสาวโยนออกไปนอกห้องโดยการโบกมือเพียงครั้งเดียวเสียแล้วพร้อมกับเสียงกล่าวอย่างเ็าตามออกจากภายในห้อง“ถามอะไรมากมายหัดหาข้อมูลสามพิภพามาอ่านบ้างจะได้เลิกถามอะไรไม่เข้าเื่ก่อนที่จะเรียกข้าขึ้นมาไม่ได้ปรึกษากันก่อนหรือไร”
ชางอิ๋นหยินกับลู่อิ๋นคุกเข่าลงทันทีทำให้คนอื่นๆต้องคุกเข่าตาม พวกเขาล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเข้าเสียแล้ว
“ขอผู้าุโโปรดอภัย”ลู่อิ๋นกล่าวขออภัยทันที“พวกเขาสองคนเพียงร้อนใจอีกทั้งครั้งนี้เป็ความผิดพลาดของข้าเองที่ไม่ได้อธิบายตัวตนของท่านให้พวกเขารับรู้”
“งั้นก็ไม่ต้องอธิบายหลังจากที่ข้ารักษาเขาเสร็จหากไม่มีเื่ใดไม่ต้องส่งคนมายุ่งกับข้าอีกข้าี้เีต้องมานั่งอธิบาย” หญิงสาวกล่าวเสียงเย็นนางเพียงแสร้งทำเป็โกรธเท่านั้นเพื่อกันไม่ให้พวกเขามายุ่งกับนางนางรำคาญพวกผู้ฝึกตนในสำนักเซียนนักชอบเอาเปรียบผู้อื่นกดราคาสินค้าของนางเป็ว่าเล่นไม่ว่าสำนักไหนก็น่าชังพอกัน “เขาโดนพิษนี้ที่ไหน”
“ที่ผาอิ๋นฉิงขอรับ”ชางอิ๋นกล่าวตอบทั้งที่ยังคุกเข่า
“ดี” ลู่หลินมองไปยังชายหนุ่มรูปงามบนเตียงก่อนที่จะก้มลงอุ้มเขาขึ้นมาครั้งนี้นางใช้กำลังภายในของนางในการช่วยอุ้มเขา เห็นรูปร่างดีแบบนี้หนักเอาเื่อยู่เหมือนกันนะ หญิงสาวบ่นอุบในใจพลางเดินออกมาจากน้อง “เ้าหนุ่มนี่จะอยู่กับข้าจนกว่าจะหายดีข้าจะไม่อยู่ร้านสักพัก หากมีใครมายุ่งกับร้านของข้าร็ใช่ไหมว่าต้องทำอย่างไร”
“ข้าน้อยทราบขอรับ”ลู่อิ๋นกล่าว
“ดี”หญิงสาวปรายตามองทุกคนที่อยู่ในลาน รวมทั้งที่แอบมองอย่างไม่ได้รับอนุญาตก่อนที่จะหายตัวจากไปทำเอาคนทั้งหมดต่างก็หมดแรงแทบทรงตัวไม่อยู่
“พวกเ้าทั้งสองจงปิดด่านสำนึกผิดเสียอย่าให้ข้าต้องจัดการเอง”ชางอิ๋นหยินกล่าวขึ้นทำลายความเงียบก่อนที่จะลงมือสังหารสายสืบที่กล้าเข้ามาในลานอย่างรวดเร็ว
เหรินลู่หลินมองไปยังชายหนุ่มอย่างทอดถอนใจคนอะไรช่างดูดีเสียไม่มีนางใช้เืของนางในการพยุงตันเถียนของเขาไว้แล้วดังนั้นพลังของเขานั้นไม่น่าห่วงแต่เื่ที่น่าเป็ห่วงคือพิษชนิดนี้ไม่ควรถูกพบอีกแล้วเพราะการปิดผนึกและแยกเขตแดนหากเขตแดนเกิดรอยร้าวสหายของนางก็ควรติดต่อนางกลับมาหรือถ้าพวกเขาปิดด่านจนลืมมันก็ต้องมีข่าวมายังนางอย่างแน่นอนว่าเป็เพราะอะไรแต่นี่กลับเงียบหายเมื่อไม่กี่เดือนก่อนผาอิ๋นฉิงก็ยังดีๆอยู่คนว่ามีปีศาจบ้างมีมารบ้างแต่พอนางไปก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรอีกทั้งมีสำนักเซียนผลัดกันลาดตระเวนนางจึงไม่ใคร่สนใจถ้าอย่างนั้นการปรุงยาถอนพิษให้พ่อรูปงามคนนี้ก็ถือเสียว่าเป็การไปตรวจสอบอีกครั้งก็แล้วกันแต่ว่าคนอะไรหน้าตางามขนาดนี้กันนะขนาดประมุขเทพที่ว่างามที่สุดในสามภพยังไม่งามเท่าแต่อย่างว่านางได้ยินมานานแล้วว่าอาจารย์อาเล็กแห่งสำนักลูหยุนร์นั้นรูปงามเป็อันดับหนึ่งในใต้หล้าที่แม้แต่สาวงามที่สุดก็ไม่อาจงามเท่าได้มาเจอเองตัวเป็ๆ บอกได้คำเดียว
“คนงามเ้างามนัก หากไม่ใช่ว่าจะถูกมองเป็โคแก่กินหญ้าอ่อนข้าเหรินลู่หลินต้องตามจีบเ้าอย่างแน่นอน” หญิงสาวกล่าวขำๆ กับตนเองนางไม่ได้ล้อเล่นหากเขาบรรลุขั้นเซียนเหมือนนางละก็นางจีบแน่แต่เพราะพลังบำเพ็ญเขายังไม่ถึง นางกลัวคนงามตายไปก่อนนางแล้วนางก็ต้องเหี่ยวแห้งผู้เดียวแบบนั้นนางไม่้า ชมรูปโฉมอย่างเดียวไปก่อนก็แล้วกัน
พิษเถ้ากระดูกเหมันต์แก้ได้ด้วยน้ำทิพย์หยกที่อยู่ด้านล่างสุดของผาอิ๋นฉิง ดอกแสงจันทร์ทีู่เาไทเหวินและต้องปรุงด้วยปราณของผู้ฝึกตนขั้นเทพขึ้นไปจึงจะใช้ได้ ยาแก้นั้นปรุ่งไม่ยากหากเื่นี้เกิดเมื่อตนนางพึ่งบรรลุเป็เซียนแต่ตอนนี้การที่จะหาผู้ฝึกตนขั้นเทพขึ้นไปนั้นในตอนนี้นั้นหายากเป็อย่างยิ่งเพราะพวกเขาเ่าั้ส่วนมากจะโดนทัณฑ์์ตอนก้าวข้ามฟาดตายไปเสียก่อนอย่างว่ามีโอกาสให้ก้าวข้ามต้องรีบอีกทั้งอาวุธที่จะช่วยคุ้มครองก็หายากอย่างกับอะไรทั้งโลกนี้ที่จะสามารถปรุงยาแก้ได้ก็คงเป็นางกับเพื่อนเซียนสองสามคนที่ยังรอดชีวิตอยู่จนถึงปัจจุบันแต่พวกนั้นคงไม่ช่วยเพราะเอาเวลาว่างทั้งหมดไปใช้กับการปิดด่านนอนหลับที่ในสักที่ในโลกที่นางก็ไม่อาจทราบได้
“เ้าโชคดีมากคนงามที่ได้มาเจอข้า”นางกล่าวพลางจิ้มแก้มชายหนุ่มก่อนจะร้องออกมา“นิ่มมากนี่หน้าผู้ชายหรือเหตุใดจึงนิ่มกว่าข้าไม่ได้ข้าต้องรีบหาเครื่องประทินผิวจะยอมน่าแห้งกร้านกว่าผู้ชายไม่ได้”
เหรินลู่หลินไม่รู้เลยว่าเมื่อนางวิ่งออกไปหาเครื่องประทินผิวชายที่นางคิดว่าสลบไปนั้นได้ตื่นขึ้นมาแล้วเขามองออกไปตามเงาก่อนที่จะทอดถอนใจเขาอยากเจอนางในสภาพที่ดูดีกว่านี้ชัดๆเหตุใดการพบเจอกันจึงกลายเป็ว่าเขาต้องมานอนเป็ผักอยู่แบบนี้หลี่ตงหยางเคยเจอเหรินลู่หลินมาก่อนเมื่อเขายังเป็เด็กและแอบหวังว่าจะได้เจอกับหญิงสาวอีกครั้งในตอนที่เขาแข็งแกร่งจนไม่มีใครสามารถล้มได้แต่ตอนนี้เขากลับมานอนอยู่บนเตียงเป็ผักให้นางต้องมาคอยดูแลเสียเอง
หรือนี่เป็ลิขิต์ที่ทำให้เขาต้องแสดงด้านที่อ่อนแอให้นางเห็นอยู่ร่ำไป
ในตอนที่เขาเป็เด็กเขาจำได้ว่านางไม่ไม่ได้เปิดร้านขายของชำแต่เป็ผู้ฝึกตนธรรมดาที่เดินทางไปรอบโลกและเขาเป็บุตรของแม่ทัพที่โดนราชสำนักทอดทิ้งแม่บังเกิดเก้าขายเขาให้กับหอนายโลมแห่งหนึ่งโชคดีที่นางมาเจอเขาก่อนที่จะช่วยไถ่ตัวออกมาในตอนนั้นนางถามเขาว่าอยากทำอะไรในอนาคตเขาบอกว่าอยากเป็ผู้ฝึกยุทธอย่างนางเขาจำได้ว่านางยิ้มอย่างสดใสให้เขาก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นในยอดเขาาของสำนักลู่หยุนร์ยอดเขานี้เป็ที่พำนักของผู้าุโสูงสุดทุกคนในสำนักเขาได้แต่ฝึกฝนเพื่อที่จะได้เจอนางอีกครั้งห้าพันปีผ่านไปบรรลุไปก็หลายขั้นก็ไม่เคยเจอนางจนกระทั่งอาจารย์ของเขาดับขันธ์เขาจึงได้เห็นนางอีกครั้ง เขามองดูนางมองไปยังป้ายหลุมศพของอาจารย์เขาด้วยสายตาเรียบเฉยโดยมีเ้าสำนักและผู้าุโสูงสุดคนใหม่ของสำนักทำความเคารพก่อนที่นางจะเดินจากไปในตอนนั้นเขาอยากที่จะเดินออกไปทักทาย แต่เพราะอยู่ๆก็มีศิษย์ในสำนักมาบอกเื่ของปีศาจเขาจึงต้องลงเขาเป็เวลาสิบปีที่ต้องเดินทางปราบปีศาจอย่างเอาเป็เอาตายและได้ทราบข่าวว่านางเปิดร้านขายของชำอยู่ที่ทางขึ้นเขาไปยังสำนักลู่หยุ่นร์เพราะความอยากเจอทำให้เขาประมาทโดยไม่จำเป็จนโดนพิษของเผ่ามารที่ก่อนเหตุอยู่ที่ผ่าอิ๋นฉิง
แทนที่จะได้เจอนางอย่างห้าวหาญตามที่หวังไว้กลับต้องมานอนให้นางดูแลผิดแผนไปหมด
15K
